I OSK 1119/05

I OSK 1119/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /sprawozdawca/
Barbara Adamiak
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1444/04 w sprawie ze skargi E. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1444/04 po rozpoznaniu skargi E. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] poprzedzonej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawierającej rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm./ o zwolnieniu st. sierż. E. T. z dniem 30 kwietnia 2004 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 1 maja 2004 r. przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że st. sierż. E. T. nie została zaakceptowana przez współpracowników w żadnym z zespołów, w których wykonywała obowiązki służbowe w zakresie tajnej obserwacji, a ponadto doprowadziła do ujawnienia faktu służby w Policji, przez co uniemożliwiła swoją dalszą pracę na takim stanowisku, w związku z czym Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej KWP w [...] wystąpił o przeniesienie do innej komórki lub jednostki organizacyjnej Policji garnizonu opolskiego. Wobec braku możliwości mianowania na inne stanowisko w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] uznano za uzasadnione przeniesienie policjantki do Komendy Miejskiej w [...], położonej w najbliższym miejscu zamieszkania. Po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta wojewódzkiego Policji w [...], Komendant główny Policji rozkazem personalnym nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby i zmienił datę zwolnienia na dzień 31 maja 2004 r. oraz datę przeniesienia na dzień 1 czerwca 2004 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy, podkreślając w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jednym z warunków wykonywania zadań Policji polegających na ochronie bezpieczeństwa ludzi i utrzymywaniu bezpieczeństwa oraz porządku publicznego jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno-prawny i wobec tego przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Decyzja podejmowana w sprawach przeniesienia ma charakter uznaniowy a samo przeniesienie powinno być uzasadnione określonymi okolicznościami służbowymi z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. St. sierż. E. T. nie została przeniesiona na stanowisko niższe. Skoro stosownie do art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji można policjanta przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, to tym bardziej może być policjant przeniesiony do pełnienia służby w tej samej miejscowości. Ujawnienie faktu służby w Policji w wyniku nieprzestrzegania zasad konspiracji uniemożliwiającego dalszą służbę na zajmowanym stanowisku, organ uznał za wystarczającą przyczynę do dokonania przeniesienia.
Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji wyraża się pogląd, że nie ma ona związku z opinią służbową wydaną w dniu [...] od której zostało wniesione odwołanie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła E. T. kwestionując stanowisko organu odwoławczego w kwestii braku związku zaskarżonego rozstrzygnięcia z opinią służbową. W ocenie skarżącej uzasadnienie rozkazu [...] opiera się całkowicie na stwierdzeniach zawartych w nieprawomocnej opinii służbowej. Zakwestionowała też ocenę, że decyzja wydana w sprawie miała charakter uznaniowy. Postawione jej zarzuty nie zostały też w sprawie wykazane, a wręcz przeciwnie była awansowana i nagradzana nagrodami pieniężnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie jest zasadna.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podziela się całkowicie poglądy wyrażone w zaskarżonej decyzji tak co do charakteru rozkazu personalnego o przeniesieniu funkcjonariusza policji na inne, równorzędne stanowisko służbowe, jak i co do przyczyn tego przeniesienia w rozpatrywanej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. T. reprezentowana przez radcę prawnego Romana Krakowskiego zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". poprzez nie udzielenie stronie działającej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do podejmowanych czynności procesowych i nie pouczenie o skutkach tych czynności i ich zaniedbaniu, w szczególności o nie dołożenie przez Sąd I instancji należytej staranności w zakresie wyjaśnienia rzeczywistych intencji strony co do zakresu przedmiotowego skargi i zgłaszanych żądań i wniosków,
- art. 7 i 77 ( 1 kpa, przez nie objęcie zakresem badania przez Sąd wszelkich niezbędnych okoliczności sprawy,
- art. 80 kpa - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym,
- art. 107 ( 3 kpa, poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd kontroli prawidłowości decyzji pod kątem obligatoryjnych elementów aktu i wzajemnej oraz logicznej korelacji pomiędzy rozstrzygnięciem merytorycznym a uzasadnieniem faktycznym decyzji,
2/ przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, to jest:
- art. 7 Konstytucji RP - w zakresie urzeczywistniania przez organy administracji i sądy zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez stosowanie prawa i zapewnienie sprawiedliwego i zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa postępowania administracyjnego i sądowego,
- art. 47 Konstytucji RP - w zakresie ochrony czci i dobrego imienia skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, iż zaskarżony rozkaz personalny został oparty na treści zarzutów podniesionych w opinii służbowej z dnia [...], z których to zarzutów Komendant wojewódzki Policji w [...] wycofał się wydając nową opinię w dniu 2 lipca 2004 r. Zarzuty ujawnienia faktu pracy w Policji dotyczyły bowiem okresu, kiedy skarżąca była zatrudniona na stanowisku jawnym.
W ocenie skarżącej bezsporne jest, że skarga dotyczy wyłącznie uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego potwierdzają liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca nie kwestionuje natomiast możliwości przeniesienia policjanta na inne stanowisko.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną podtrzymał podniesione w niej zarzuty podkreślając, że zarzut naruszenia art. 6 ppsa wiąże się z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie udzielił skarżącej pomocy w doprowadzeniu do dokładnego sprecyzowania jej skargi w takim kierunku, iż intencją skarżącej nie było zaskarżenie decyzji o przeniesieniu jej do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej w [...], lecz wyłącznie motywów podanych w zaskarżonej decyzji. Z zarzutem naruszenia art. 6 ppsa związany jest zarzut naruszenia Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych zarzutach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W myśl art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie zarzuca się naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 6 ppsa, zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Z treści tego przepisu sporządzający skargę radca prawny wywodzi obowiązek sądu administracyjnego do naprowadzenia strony, iż mogła ona objąć skargą do tego sądu nie tylko całą decyzję organu administracji publicznej, ale również tylko uzasadnienie tej decyzji.
Podniesiony zarzut naruszenia art. 6 ppsa w niniejszej sprawie nie może być uznany za usprawiedliwiony przede wszystkim z tego względu, że z treści skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jednoznacznie wynika, że skarga dotyczy całości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym, iż nie zachodziła potrzeba udzielenia przez Sąd stronie, jako podmiotowi działającemu w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego pomocy /wskazówek, wyjaśnień/ w kwestii ustalenia przedmiotu zaskarżenia, nie można skutecznie zarzucić wydanie przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 6 ppsa. Nie mogą być też uznane za usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 ( 1 i 107 ( 3 kpa. Przepisów tych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć, gdyż były one stosowane wyłącznie przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną do tego Sądu decyzję, nie zaś Sąd, którego postępowanie normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego sprecyzowano jako naruszenie art. 7 i art. 47 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie. Sposób sformułowania tych zarzutów nie odpowiada wymogom art. 174 pkt 1 ppsa. Poza tym jak to wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz stanowiska strony przedstawionego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP został podniesiony w związku z zarzutem naruszenia art. 6 ppsa. Skoro zarzut naruszenia art. 6 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny, jak to wyżej wskazano, uznaje się za nieusprawiedliwiony, to również brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 7 Konstytucji RP.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 47 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie "w zakresie ochrony czci i dobrego imienia skarżącej". Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przebieg postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzając w motywach swojego rozstrzygnięcia, iż podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w określonych warunkach, a w istocie "w związku z oddelegowaniem i całkowitym odtajnieniem skarżącej jej powrót na dotychczasowe stanowisko nie jest możliwy" i właśnie z tej przyczyny skargę uznano za niezasadną. Wymienione okoliczności zostały ujęte w opinii służbowej wydanej po rozpoznaniu odwołania skarżącej od opinii służbowej pierwotnej, w związku z czym nie są jasne zastrzeżenia skarżącej co do tego, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 47 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w żadnym razie nie można skutecznie twierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył wskazane przepisy Konstytucji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.