I OSK 1091/05

I OSK 1091/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 769/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-22
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Zbigniew Rausz Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 769/04 w sprawie ze skargi P. SA w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uwłaszczenia państwowych osób prawnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 maja 1992 r. [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez P. w B. użytkowania wieczystego położonego w B. gruntu stanowiącego działkę nr 2104/2, o powierzchni 202 m2, ponadto stwierdził nabycie własności znajdujących się na gruncie budynków i urządzeń, po czym – decyzją z dnia 26 października 1993 r. [...] – zmienił decyzję uwłaszczeniową w ten sposób, że w miejsce działki nr 1729/4 przedmiotem uwłaszczenia stała się działka nr 1729/8, o powierzchni 349 m2, z kolei Wojewoda [...] – postanowieniem z dnia 25 czerwca 1999 r. [...] – sprostował oczywisty, jak podał, błąd pisarski w obydwu decyzjach uwłaszczeniowych w ten sposób, że w decyzji z dnia 14 maja 1992 r. oraz w decyzji z dnia 26 października 1993 r. w odniesieniu do działki nr 2104/2 zamiast powierzchni 202 m2 wpisał powierzchnię 403 m2.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 15 marca 2001 r. [...] stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. (zmienionej decyzją z dnia 26 października 1993 r.) jednak tylko w części dotyczącej działki nr 2104/2 i utrzymał w mocy swą decyzję nadzorczą decyzją z dnia 17 maja 2001 r. [...], natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2003 r. I SA 1730/01 oddalił skargę wniesioną przez P. SA w W., lecz odrębnym postanowieniem sygnalizacyjnym powiadomił organ nadzoru o rażącym naruszeniu prawa m.in. przy sprostowaniu decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...].
Minister Infrastruktury decyzją z dnia 14 stycznia 2004 r. [...] stwierdził nieważność nie tylko decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. i zmieniającej ją decyzji z dnia 26 października 1993 r., obydwie w części dotyczącej działek nr 1729/7 oraz nr 1729/8 (powstałych z działki nr 1729/4), lecz także postanowienia Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 1999 r. o sprostowaniu decyzji uwłaszczeniowych i utrzymał w mocy swą decyzję decyzją z dnia [...] [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaś - po rozpoznaniu skargi P. SA w W. – wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. I SA/Wa 769/04 stwierdził nieważność obydwu decyzji nadzorczych Ministra Infrastruktury na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jednak tylko w części dotyczącej stwierdzenia przez ten organ nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 1999 r., gdyż w tej części decyzje nadzorcze zostały wydane w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa Rozwoju Miast z dnia 17 maja 2001 r. usuwającej z obrotu prawnego decyzję uwłaszczeniową Wojewody [...] z dnia 14 maja 1992 r. właśnie w odniesieniu do działki nr 2104/2, której powierzchnię sprostowano postanowieniem Wojewody [...].
Sąd wyjaśnił, że dokonane postanowieniem sprostowanie błędów i omyłek w decyzji administracyjnej staje się jej integralną częścią i decyzja jest oceniana według treści, jaką otrzymała w drodze sprostowania.
Wnosząc skargę kasacyjną (w części objętej pkt 1 wyroku, orzekającej nieważność) Minister Infrastruktury jako podstawę skargi przytoczył "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. naruszenie art. 113 k.p.a. w zw. z art. 126 i 156 k.p.a. przez przyjęcie, że wadliwe, wykraczające poza zakres sprostowania, postanowienie o sprostowaniu decyzji, stanowi jej integralną część i nie może nastąpić oddzielne stwierdzenie nieważności takiego postanowienia w przypadku gdy uchylono decyzję, którą to decyzję postanowienie prostowało, gdyż stanowiło ponowne orzekanie w tej samej sprawie".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Infrastruktury wyraził pogląd, że tylko prawidłowe (zgodne z prawem) postanowienie o sprostowaniu omyłki może wywołać skutki związane z ustaleniem rzeczywistej treści decyzji, wadliwe zaś postanowienie nie nadaje decyzji nowej treści, lecz funkcjonuje obok decyzji jako odrębne rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nawet pomijając, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią prawa materialnego, i art. 113 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowym, nie mógł więc zostać naruszony przez sąd, natomiast zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. (§ 1 pkt 3, czego już nie powołano) nie jest zrozumiały bez koniecznego powiązania z art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przede wszystkim nietrafne jest prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko, że – w zależności od oceny legalności postanowienia o sprostowaniu decyzji administracyjnej, postanowienie to, albo powoduje zmianę treści decyzji, albo pozostaje w obrocie prawnym jako odrębne od decyzji orzeczenie, lecz nie wpływa na treść decyzji.
Przedmiotem postanowienia, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. jest decyzja administracyjna, jeżeli więc nie zostało wniesione zażalenie, ulega zmianie treść decyzji, legalność zaś postanowienia nie podlega już ocenie, gdyż ocenie podlega sama decyzja według treści nadanej sprostowaniem, i w tym właśnie wyraża się istota sprostowania, i wymaga tego pewność obrotu prawnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.