I OSK 1089/06

I OSK 1089/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Irena Kamińska
Joanna Runge - Lissowska
Jolanta Rajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Wa 173/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-04
Skarżony organ
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska Joanna Runge – Lissowska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 173/06 w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006 r sygn. akt IISA/ Wa 173/06 uchylił decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] w przedmiocie odmowy nadania C. Z. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.
Minister Edukacji i Nauki decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] odmawiającą C. Z. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 i ust. 1a-3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, ze zm. – dalej Karta Nauczyciela), warunkiem nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole jest: 1) spełnianie wymagań kwalifikacyjnych, 2) odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego i 3) uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej z nim rozmowie. C. Z. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych w zakresie historii i posiada stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. Odbył staż i uzyskał pozytywną ocenę dorobku zawodowego za okres stażu. Nie uzyskał jednak akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez [...] Kuratora Oświaty. Organ sprawujący nadzór pedagogiczny oraz organ odwoławczy są związane merytorycznym stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej i nie są uprawnione do weryfikacji odmowy udzielenia akceptacji. Minister Edukacji i Nauki posiada natomiast kompetencje nadzorcze w stosunku do czynności podejmowanych w postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego przez komisje kwalifikacyjne oraz organy sprawujące nadzór pedagogiczny. W toku postępowania odwoławczego takie postępowanie nadzorcze przeprowadzono, jednak nie stwierdzono żadnych naruszeń prawa. Skład Komisji Kwalifikacyjnej został ustalony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593). Komisja dokonała analizy dorobku zawodowego C. Z. i oceniła spełnienie przez niego wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W myśl § 13 ust. 4 cyt. rozporządzenia, nauczyciel uzyskuje akceptację Komisji, jeśli odpowiednio obliczona średnia arytmetyczna otrzymanych punktów wynosi 7. Natomiast C. Z. otrzymał średnią 5,3.
Powyższą decyzję C. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że pierwszy wniosek o wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego nie został w 2004r uwzględniony z uwagi na braki merytoryczne złożonej dokumentacji. Komisja przyznała mu jednak 30 punktów, na 50 możliwych, za pozytywne efekty pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz za umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami. Uwzględniono przy tym fakt posiadania przez niego stopnia doktora nauk humanistycznych oraz publikacji licznych artykułów oraz książek, wykorzystywanych w pracy przez innych nauczycieli. W 2005 r. skarżący, po wykonaniu zaleceń Komisji, ponownie złożył wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Wniosku nie uwzględniono, tym razem, ze względu na słabe wyniki pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz braki w zakresie dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami. Komisja przyznała mu jedynie 26 punktów. Wskazuje to, zdaniem skarżącego, na niespójność stanowisk obu komisji.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji i Nauki podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując jednocześnie, że w przedmiocie nadania C. Z. stopnia nauczyciela dyplomowanego toczyły się dwa odrębne postępowania. W każdym z nich działały komisje w różnych składach, Trudno zatem oczekiwać, aby ich stanowiska były identyczne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Edukacji i Nauki oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Kuratora Oświaty. Sąd podzielił stanowisko Ministra Edukacji i Nauki, iż organy orzekające o nadaniu stopnia awansu zawodowego są związane stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia bądź nieudzielenia akceptacji. Podkreślił jednak, że organy te są uprawnione i zobowiązane do kontroli przebiegu czynności w postępowaniu kwalifikacyjnym, pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Zgodnie z § 13 ust. 2 tego rozporządzenia każdy z członków komisji kwalifikacyjnej ocenia spełnianie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego, w punktach według skali od 0 do 10. W protokole z postępowania kwalifikacyjnego w sprawie C. Z., w punkcie 5, stwierdzono uzyskanie przez niego ocen punktowych: 4, 7, 6, 6, 3, bez podania nazwisk poszczególnych członków komisji. Komisja działała w składzie pięcioosobowym, a do protokołu załączone są kserokopie pięciu " Kart indywidualnej oceny punktowej". Każda z tych kart została podpisana przez wszystkich członków Komisji. Powstaje zatem wątpliwość, czy rzeczywiście każdy z członków Komisji oceniał spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, a zatem czy komisja podjęła rozstrzygnięcie we właściwym trybie. Ponadto, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, w protokole z przebiegu prac komisji podać należy pytania zadawane nauczycielowi oraz informację o udzielonych przez niego odpowiedziach. W punkcie 4 protokołu wymieniono pytania zadane C. Z., brak jednak informacji o jego odpowiedziach. Nie można bowiem uznać, że Komisja spełniła powyższy obowiązek, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "zainteresowany udzielił odpowiedzi, które nie wykazały znajomości istoty zagadnień, o które pytano". Sąd I instancji podkreślił, że ocena wydana przez komisję powinna być należycie umotywowana. Ponadto, ocena ta powinna znaleźć się również w uzasadnieniu decyzji dotyczącej nadania stopnia awansu zawodowego, zwłaszcza odmownej, bowiem odwołanie od takiej decyzji jest dla zainteresowanego jedyną drogą kwestionowania oceny komisji. Tymczasem w niniejszej sprawie ani z uzasadnień protokołu Komisji, ani z uzasadnień decyzji administracyjnych obu instancji nie wynika, jaki był powód uznania, że C. Z. nie spełnia wymagań niezbędnych do nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, mimo iż legitymuje się stopniem naukowym doktora nauk humanistycznych oraz posiada bogaty dorobek zawodowy. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z § 13 i § 14 rozporządzenia w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Edukacji Narodowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 9b ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela w związku z § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena komisji kwalifikacyjnej powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz że informacja o udzielonych odpowiedziach na zadane przez Komisję pytania nie wypełnia dyspozycji § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle art. 9h ust. 2 Karty Nauczyciela, organ sprawujący nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielowi stopnia awansu zawodowego stwierdza nieważność tych czynności, jeżeli naruszają one przepisy ustawy – Karta Nauczyciela, przepisy o kwalifikacjach nauczycieli bądź przepisy w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego. Dokonana pod tym kątem analiza prac Komisji Kwalifikacyjnej w niniejszej sprawie nie wykazała jednak, w opinii organu, podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Minister Edukacji Narodowej zwrócił uwagę, że w punkcie 2 protokołu z prac Komisji wymieniono z imienia i nazwiska wszystkich jej członków. W punkcie 5 podano wystawione przez nich oceny punktowe. Wprawdzie nie podano nazwiska właściwego członka Komisji przy każdej ocenie, jednak nie wydaje się to konieczne, skoro kolejność ocen odpowiada kolejności wskazania członków Komisji w pkt. 2 protokołu. Z § 13 i § 14 rozporządzenia nie§ 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, można wywieść, iż w protokole należy imiennie wskazać, którą z ocen punktowych przyznał każdy z członków Komisji. Podobnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że lakoniczna informacja o odpowiedziach skarżącego, udzielonych na pytania Komisji, jest równoznaczna z brakiem takiej informacji, § 14 rozporządzenia nie zawiera bowiem wytycznych co do szczegółowości lub obszerności informacji ujętej w protokole. Organ zakwestionował również pogląd Sądu I instancji, jakoby ocena komisji kwalifikacyjnej powinna zostać zamieszczona w uzasadnieniu decyzji kuratora oświaty. Wskazał, że protokół z prac komisji stanowi integralną część akt sprawy, do których strona ma prawo wglądu na każdym etapie postępowania, nie ma zatem potrzeby cytowania przez organ fragmentów protokołu w uzasadnieniu wydanej decyzji. Ponadto, w świetle art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, przedmiotem oceny organu nadającego stopień awansu zawodowego jest jedynie spełnienie przesłanek ustawowych przez nauczyciela ubiegającego się o uzyskanie takiego awansu, nie zaś ocena jego dorobku zawodowego, która należy do komisji kwalifikacyjnej. W niniejszej sprawie Komisja Kwalifikacyjna w punkcie 7 protokołu uzasadniła swoje rozstrzygnięcie, szczegółowo podając, których wymagań wnioskodawca nie spełnił i jakie okoliczności wpłynęły na dokonaną ocenę. Organ wydający decyzję słusznie zaś ograniczył się do stwierdzenia niespełnienia przez C. Z. jednego z wymagań ustawowych, warunkujących nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego, i krótkiego wyjaśnienia powodów zajętego przez Komisję stanowiska.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. Z. wniósł o jej odrzucenie i utrzymanie w mocy wydanego wyroku, podtrzymując stanowisko wyrażone na wcześniejszych etapach postępowania. Skarżący dodał ponadto, iż z wyjaśnień zamieszczonych w protokole nie wynika, jakimi kryteriami kierowała się Komisja przy wystawianiu oceny i dlaczego uznała m.in. że uzyskanie doktoratu nie oznacza doskonalenia pracy własnej i nie wpływa na podniesienie jakości pracy szkoły. Jednocześnie C. Z. wskazał, że w składzie pięcioosobowej Komisji uczestniczyło trzech nauczycieli lub pracowników kuratorium pracujących w szkołach gimnazjalnych i podstawowych. Poddał on w wątpliwość, czy osoby te rzeczywiście rozumieją problemy szkoły ponadgimnazjalnej, w jakiej pracuje skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ustawa P.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd I instancji, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA nie jest natomiast właściwy do zastępowania stron postępowania i jakiegokolwiek uzupełniania czy korygowania za nie podstaw kasacyjnych. Nie może też domniemywać intencji skarżącego i samodzielnie wywodzić dodatkowych zarzutów kasacyjnych z samego uzasadnienia rozpatrywanego środka zaskarżenia.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie sformułował żadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ograniczając się wyłącznie do zarzutu błędnej wykładni art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, ze zm) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593 ). Zarzuty te są nietrafne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że z przepisów ustawy Karta Nauczyciela wynika, że organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest związany merytorycznym stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia nauczycielowi akceptacji. Jeżeli bowiem nauczyciel nie uzyskał takiej akceptacji, to zgodnie z art.9b ust.6 Karty odmawia mu się nadania stopnia awansu zawodowego. Stąd wniosek, że zarówno ten organ , jak i organ rozpatrujący odwołanie od decyzji odmawiającej nadania stopnia nie mają kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez komisje. Czynności podejmowane przez komisję kwalifikacyjną w postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego podlegają jednak nadzorowi właściwego ministra ( art.9 h ust.1 pkt.2 i ust.2 Karty Nauczyciela).To postępowanie nadzorcze jest postępowaniem odrębnym od dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego organ wydający decyzje jest zwolniony od obowiązku odniesienia się do kwestii legalności działań komisji kwalifikacyjnej. Tylko bowiem zgodne z prawem rozstrzygnięcie komisji o udzieleniu lub odmowie udzielenia akceptacji może stanowić przesłankę nadania albo odmowy nadania stopnia awansu zawodowego.
Ocena legalności działań komisji kwalifikacyjnej powinna być dokonana pod kątem wymagań określonych zarówno w ustawie Karta Nauczyciela jak i powołanym rozporządzeniu w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.
Minister zobowiązany jest zatem ocenić między innymi czy komisja kwalifikacyjna powołana została przez właściwy organ, jak też czy działała ona w wymaganym składzie (art.9 ust.3 Karty Nauczyciela). W skład komisji- co do zasady- wchodzą przedstawiciel organu sprawującego nadzór pedagogiczny, dyrektor szkoły oraz eksperci. Z § 10 cyt. rozporządzenia bezspornie przy tym wynika, że chodzi o ekspertów nie tylko specjalności zawodowej nauczyciela, uczestniczącego w postępowaniu kwalifikacyjnym, ale specjalności odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel ten jest zatrudniony. Właściwy skład komisji jest istotny z uwagi na wymogi zwarte w powołanych przepisach oraz ze względu na zakres postępowania kwalifikacyjnego polegającego na analizie dorobku zawodowego nauczyciela. Nie może ulegać zatem wątpliwości, że w przypadku nauczyciela szkoły ponadgimnazjalnej w postępowaniu kwalifikacyjnym powinni uczestniczyć eksperci o specjalności odpowiadającej temu rodzajowi placówek oświatowych a nie na przykład szkoły podstawowej
Z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej sporządza się protokół. Powinien on odzwierciedlać przebieg całego postępowania kwalifikacyjnego a nie tylko elementy określone w § 14 ust.1 cytowanego rozporządzenia. Wskazuje na to zawarte w tym przepisie sformułowanie " w szczególności". W protokole, stosownie do § 14 ust.1 pkt.4, należy wskazać pytania zadane nauczycielowi oraz " informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach". Powołany przepis oraz inne normy rozporządzenia nie zawierają definicji tego ostatniego pojęcia. Przy jego wykładni należy więc sięgnąć do potocznego znaczenia poszczególnych słów zawartych w tym zwrocie. W języku potocznym "odpowiedź na zadane pytanie", to treść tego co zostało przekazane na zadany temat, zaś" informacja" to wiadomość, powiadomienie o czymś. W związku z tym uznać należy, że " informacja o udzielonych odpowiedziach", to wiadomość o treści udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach a nie ocena tych odpowiedzi przez komisję kwalifikacyjną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni § 14 ust.1 pkt.4 rozporządzenia oraz zasadnie przyjął, że zawarte w protokole komisji stwierdzenie "zainteresowany udzielił odpowiedzi, które nie wykazały znajomości istoty zagadnień, o które pytano" nie odpowiada przesłance zawartej w powołanej normie. Takie oświadczenie to w istocie bardzo lakoniczna, ogólnikowa ocena otrzymanych odpowiedzi a nie informacja o udzielonych odpowiedziach we wskazanym znaczeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się także z poglądem WSA w Warszawie, że ocena komisji kwalifikacyjnej powinna być należycie uzasadniona, a uzasadnienie to musi być zawarte w protokole komisji kwalifikacyjnej, co bezspornie wynika z § 14 ust.1 pkt.7 powołanego rozporządzenia. Trafnie też Sąd I instancji zauważył, że motywy te nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza w przypadku odmowy nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. Adresat tej decyzji tylko w drodze odwołania do organu wyższego stopnia, który z mocy art.9h ust.1 pkt.2 Karty Nauczyciela, sprawuje nadzór nad czynnościami komisji kwalifikacyjnej, może zakwestionować brak należytej i pełnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela, stanowiący istotną wadę postępowania kwalifikacyjnego.
Wymagania niezbędne do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego zostały szczegółowo określone w § 8 ust.2 rozporządzenia.Natomiast § 9 wymienia dokumenty, które powinny być dołączone do wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego. Z kolei § 12 ust.2 rozporządzenia stanowi, ze komisja analizuje dorobek zawodowy nauczyciela mianowanego ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego na podstawie przedłożonej przez nauczyciela dokumentacji oraz przeprowadzonej rozmowy. Postępowanie kwalifikacyjne powinno być zatem zakończone po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela. Stanowisko komisji musi przy tym zawierać rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie, a więc zawierać nie tylko sam wynik powyższej analizy, ale także przyczyny negatywnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela. Tylko tak umotywowane stanowisko komisji może spełniać wymogi uzasadnienia rozstrzygnięcia komisji, o jakich mowa w § 14 ust.1 pkt.7 rozporządzenia. W istocie taki pogląd wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji dodatkowo podkreślił, że ani z protokołu komisji kwalifikacyjnej ani z decyzji organów administracyjnych nie wynika, jakich dokładnie i dlaczego wymagań, w ocenie komisji kwalifikacyjnej, nie spełniał C. Z..
Dodatkowo zauważyć należy, że decyzje w przedmiocie stopnia awansu zawodowego, zgodnie z art.9b ust.6 Karty Nauczyciela stanowią decyzje administracyjne, podejmowane w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tych rozstrzygnięć organy zobowiązane są zatem ocenić nie tylko spełnienie przez nauczyciela warunków przewidzianych w art.9 ust.1 cyt. ustawy, ale także zawrzeć wszystkie elementy wymienione w art.107 § 1 i § 3 kpa. Organ odwoławczy powinien ponadto odnieść się do kwestii legalności działań podejmowanych przez komisje kwalifikacyjną, a zatem zgodności tych czynności z przepisami Karty Nauczyciela oraz przepisami o kwalifikacjach zawodowych i uzyskiwaniu przez nauczycieli stopnia awansu zawodowego. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie wymaga jednak sformułowania przez autora skargi kasacyjnej zarzutów procesowych. Nie jest natomiast skuteczne w ramach podstawy kasacyjnej dotyczące wyłącznie błędnej wykładni prawa materialnego.
Z powyższych względów uznać należy, ze skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dlatego Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi