I OSK 1075/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uznając jej zarzuty za nieuzasadnione i nieodpowiadające wymogom formalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję odmawiającą przyznania zasiłku okresowego, wskazując na brak uzasadnienia kryteriów pierwszeństwa i zaniechanie organu w pozyskiwaniu środków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną, zarzucając błędną wykładnię prawa. NSA oddalił skargę, stwierdzając, że zarzuty nie odpowiadały wymogom formalnym i nie odnosiły się do przepisów, które WSA uznał za naruszone.
Sprawa dotyczyła odmowy przyznania zasiłku okresowego T. K., która była rozwiedziona, bezrobotna i bez dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje organów administracji, uznając, że odmowa przyznania pomocy społecznej wymagała przedstawienia kryteriów pierwszeństwa w korzystaniu z zasiłków uznaniowych oraz że organ nie podjął starań o pozyskanie środków, co naruszało przepisy ustawy o pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną, zarzucając sądowi błędną kontrolę sądową i rażące naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 2. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, oddalił ją, stwierdzając, że zarzuty skargi kasacyjnej były nieuzasadnione i nie odpowiadały wymogom formalnym określonym w art. 174 PPSA. NSA wskazał, że WSA odniósł się do innych przepisów niż te, które były przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej, a zarzuty dotyczyły przepisów, do których WSA się nie odniósł.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty skargi kasacyjnej muszą odnosić się do przepisów, które sąd niższej instancji stosował lub błędnie zinterpretował. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego można postawić tylko wtedy, gdy sąd konkretny przepis stosował.
Uzasadnienie
NSA stwierdził, że WSA odniósł się do innych przepisów niż te wskazane w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zarzucała błędną wykładnię przepisów, do których WSA się nie odniósł, co czyniło zarzuty nieuzasadnionymi w rozumieniu art. 184 PPSA.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (9)
Główne
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej, jeśli jej podstawy są nieusprawiedliwione.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.
p.p.s.a. art. 174
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa podstawy skargi kasacyjnej (naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub naruszenie przepisów postępowania).
u.p.s. art. 2 § ust. 1
Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej
Prawo do świadczeń z pomocy społecznej dla osób spełniających określone kryteria.
u.p.s. art. 4 § ust. 1
Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej
Zasady udzielania pomocy społecznej.
u.p.s. art. 31 § ust. 1
Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej
Rodzaje świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłki okresowe.
u.p.s. art. 2 § ust. 4
Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej
Zadania własne gminy w zakresie pomocy społecznej.
u.p.s. art. 10 § ust. 2
Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej
Kryteria przyznawania świadczeń z pomocy społecznej.
k.p.a. art. 107 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji administracyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzuty skargi kasacyjnej nie spełniają wymogów formalnych PPSA, w szczególności nie odnoszą się do przepisów prawa materialnego, które były przedmiotem analizy sądu niższej instancji.
Odrzucone argumenty
Błędna kontrola sądowa – wykładnia prawa poprzez rażące naruszenie art. 2 ust. 4 u.p.s. Błędna kontrola sądowa – wykładnia prawa poprzez rażące naruszenie art. 10 ust. 2 u.p.s.
Godne uwagi sformułowania
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej Zasada ta powoduje, że Naczelny Sąd rozpoznaje sprawę tylko w ramach przedstawionych zarzutów, nie mogąc wyjść poza nie, uzupełniać ich, ani poprawiać tak przytoczone jako nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 ppsa, pociągają za sobą oddalenie skargi kasacyjnej Sformułowanie "błędna kontrola wykładni prawa poprzez rażące naruszenie..." wskazuje, że chodzi o pierwszą z podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Zarzut ten można postawić wówczas, jeżeli wojewódzki sąd konkretny przepis prawa materialnego stosował, odnosząc się do niego, natomiast jeżeli przepisu jakiegoś nie stosował, zarzut błędnej jego wykładni jest chybiony.
Skład orzekający
Izabella Kulig - Maciszewska
członek
Joanna Runge - Lissowska
przewodniczący-sprawozdawca
Leszek Włoskiewicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty rozpoznawania skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności wymogi formalne dotyczące zarzutów."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki zarzutów skargi kasacyjnej w kontekście przepisów PPSA, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej pomocy społecznej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma pewne znaczenie proceduralne dla prawników zajmujących się postępowaniem sądowoadministracyjnym, ale jej merytoryczna część dotycząca pomocy społecznej nie została w pełni rozstrzygnięta przez NSA z powodu wadliwości skargi kasacyjnej.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OSK 1075/05 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2006-03-22 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-09-26 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Izabella Kulig - Maciszewska Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/ Leszek Włoskiewicz Symbol z opisem 6320 Zasiłki celowe i okresowe Hasła tematyczne Pomoc społeczna Sygn. powiązane II SA/Po 1027/03 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2005-07-14 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1027/03 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 14.07.2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1027/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi T. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w [...] z dnia [...] nr 48/03, którymi odmówiono T. K. przyznania zasiłku okresowego. Organy podały, że choć T. K. - rozwiedziona, z zawodu nauczycielka, od stycznia 2000 r. pozostająca bez pracy i bez dochodu (bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie otrzymująca żadnej odpowiedniej oferty pracy), do grudnia 2002 r., pobierająca zasiłek okresowy w wysokości 50 zł - kwalifikuje się do przyznania pomocy społecznej, to jednak pomoc ta nie może być przyznania z powodu braku możliwości finansowych organu pomocy społecznej, którą na zadania zlecone otrzymał w wysokości 741.000 zł, a zobowiązania z tego tytułu wynoszą 747.591 zł. Uchylając decyzję Sąd podkreślił, że odmowa przyznania pomocy społecznej wymaga przedstawienia w uzasadnieniu decyzji kryteriów pierwszeństwa w korzystaniu z zasiłków uznaniowych, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a., a tego decyzje nie zawierają, gdyż nie jest wystarczające zestawienie ogólne potrzeb i przyznanej kwoty, ale wyjaśnienie jakiego podziału dokonano w ramach otrzymanych środków, czy podział był sprawiedliwy, a ci którzy pomoc otrzymali byli w gorszej sytuacji od skarżącej. Nadto Sąd stwierdził, że jeżeli przyznane środki nie wystarczają na pokrycie potrzeb, a organ nie podejmuje starań o ich uzyskanie, to takie zaniechanie i odmowa przyznania pomocy osobie nie posiadającej żadnych dochodów narusza art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i zarzucając dokonanie błędnej kontroli sądowej – wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie: - postanowień art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej poprzez bezpodstawne uznanie w zaskarżonym wyroku, że skarżące Kolegium nie dokonało ustaleń i prawidłowej oceny w zakresie tego, czy w ramach posiadanych środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań zleconych gminie, można było przyznać skarżącej żądaną pomoc w formie zasiłku okresowego w sytuacji kiedy ustaleń takich dokonano, ponadto były one przedmiotem rozważań organu odwoławczego. - postanowień art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. pomocy społecznej – poprzez bezpodstawne uznanie, że przyznanie pomocy społecznej T. K. należało do zadań własnych gminy, o charakterze obligatoryjnym i świadczenie powinno zostać przyznane w sytuacji, kiedy organ nie posiadał żadnych przekazanych na ten cel środków finansowych, a w szczególności, iż organ powinien podejmować wszelkie możliwe działania, aby środki te pozyskać, w sytuacji kiedy uzyskanie tych środków w wysokości wyższej niż przyznane jest poza możliwościami organu I-ej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta powoduje, że Naczelny Sąd rozpoznaje sprawę tylko w ramach przedstawionych zarzutów, nie mogąc wyjść poza nie, uzupełniać ich, ani poprawiać, o ile nie zachodzi nieważność postępowania. Skutkiem wadliwie postawionych gdyż nieodpowiadających wymogom art. 174 ppsa lub nietrafnych podstaw skargi kasacyjnej może być pozostawienie w obrocie prawnym nieodpowiadającego prawu orzeczenia wojewódzkiego sądu, bowiem tak przytoczone jako nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 ppsa, pociągają za sobą oddalenie skargi kasacyjnej. Niniejsza skarga zawiera nieusprawiedliwione podstawy. Sformułowanie "błędna kontrola wykładni prawa poprzez rażące naruszenie..." wskazuje, że chodzi o pierwszą z podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Zarzut ten można postawić wówczas, jeżeli wojewódzki sąd konkretny przepis prawa materialnego stosował, odnosząc się do niego, natomiast jeżeli przepisu jakiegoś nie stosował, zarzut błędnej jego wykładni jest chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż na skutek nieprawidłowości postępowania, organy naruszyły art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, zatem o ile można by postawić zarzut naruszenia prawa materialnego, to właśnie tych przepisów. W skardze kasacyjnej natomiast zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi błędną wykładnię art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 4 tej ustawy, a do tych przepisów Wojewódzki Sąd w ogóle się nie odniósł. Nadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd zarzucił błędy postępowania, które w rezultacie doprowadziły do naruszenia prawa materialnego i aby skarga kasacyjna mogła być skuteczna, to taki zarzut należało w niej postawić. Z powyższych względów, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI