I OSK 1069/09

I OSK 1069/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /przewodniczący/
Iwona Kosińska
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
II SA/Kr 292/09 - Wyrok WSA w Krakowie z 2009-04-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 § 1 lit  ic/
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 97 § 1 pkt 4, 7, 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Z. Spółka Akcyjna w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 292/09 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 292/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:
Decyzją z dnia [...] lipca 1985 r. nr [...] Urząd Dzielnicowy K.-K. wywłaszczył na rzecz Skarbu Państwa na cele realizacji Bazy Zajezdni Autobusowej MPK w K. przy ul. [...] nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] obr. [...] P. B. o powierzchni 0,4597 ha, ujawnioną w Lwh [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano ustawę z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10 poz. 64). Wywłaszczona działka stanowiła własność S. K., J. K. i M. K.
Pismem z dnia 11 grudnia 2000 r. spadkobiercy poprzednich właścicieli wystąpili z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, ponieważ stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie zwrotu części działek nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. m. K. (w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] P. B.) na rzecz poprzednich właścicieli i ich spadkobierców. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 4 pkt 9b, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 142, art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46 poz. 543) oraz upoważnienie Nr 184/99 Prezydenta Miasta K. i § 3 ust. 1 zarządzenia Nr 94/99 z dnia 6 lipca 1999 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wywłaszczona działka nr [...]o pow. 0,4597 ha obr. [...] P. B. przeszła na własność Gminy K. decyzją Wojewody K. nr [...]z dnia [...] stycznia 1992 r., a prawo to zostało ujawnione w [...]. Następnie operatem [...] z dnia [...] maja 1992 r. nieruchomość ta zniosła się wraz z innymi działkami do działki nr [...] o pow. 1,5863 ha obr. [...] P. B., która później zmieniła oznaczenie i powierzchnię na działkę nr [...] o pow. 7,5373 ha i została podzielona na mniejsze działki ([...], [...], [...]). Działka nr [...] weszła w skład działki nr [...]o pow. 9,3070 ha obr. [...] jedn. ewid. K., działka nr [...] weszła w skład działki nr [...] o pow. 0,8947 ha, a działka nr [...] weszła w skład działki nr [...] o pow. 260,0826 ha. W chwili obecnej wywłaszczonej nieruchomości odpowiada część działek nr [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. K. m. K.
Gmina K. umową notarialną z dnia [...] września 1997 r. Rep. A nr [...] przeniosła własność działek nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. na rzecz Małopolskiej Giełdy R."M." S.A. z siedzibą w K. Prawo to ujawnione zostało w KW [...].
Mając powyższe na uwadze odmówiono zwrotu nieruchomości w oparciu o art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. K. Żądając ponownego rozpatrzenia sprawy skarżący podkreślił, że w umowie notarialnej z dnia [...] września 1997 r. znajduje się zapis: "stawający oświadczają, że znany im jest fakt, iż przed Urzędem Rejonowym w Krakowie toczy się postępowanie dotyczące zwrotu części działki nr [...] na rzecz poprzedniego właściciela i przedstawiciele Gminy oświadczają, że jeżeli w tym przypadku zaistnieją roszczenia ze strony osób trzecich Gmina K. zobowiązuje się do zaspokojenia tych roszczeń we własnym zakresie i na własny koszt". Zarzucił, że przeniesienie własności nieruchomości, co do której toczyło się postępowanie o zwrot naruszało art. 47 § 4 obowiązującej wówczas ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Ponadto podał, że wniósł o stwierdzenie nieważności uchwał Rady Miasta K. nr LVI/527/96 z dnia 17 lipca 1996 r. w sprawie przystąpienia Gminy K. do Małopolskiej Giełdy R. "M." S.A. i nr LXV/647/96 z dnia 4 grudnia 1996 r., a także o wypłatę odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy obecną wartością nieruchomości a wysokością odszkodowania wypłaconego poprzednim właścicielom. Skarżący podkreślił również, że o treści decyzji nie została powiadomiona F. K.
Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] Wojewoda M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podając jako podstawę prawną art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że jeżeli Skarb Państwa lub gmina nie jest właścicielem nieruchomości, organ orzekający w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie może odebrać nieruchomości aktualnemu właścicielowi i wydać decyzji o jej zwrocie, choćby uznał, że stały się zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, roszczenie o zwrot nieruchomości staje się bezskuteczne. Działki nr [...], nr [...], nr [...] stanowią własność Małopolskiej Giełdy R."M." S.A. z siedzibą w K., dlatego decyzja o odmowie ich zwrotu była prawidłowa.
Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż stan prawny nie odpowiada hipotezie tego artykułu (własność działek nr [...], nr [...], nr [...] została przeniesiona przez Gminę K. na rzecz Małopolskiej Giełdy R."M." S.A. jako aport w celu pokrycia części podwyższonego kapitału akcyjnego spółki na podstawie umowy przeniesienia prawa własności zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] września 1997 r.).
Wnioski o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta K. nr LVI/527/96 oraz LXV/647/96 także nie mogą zostać rozpoznane w toku postępowania odwoławczego. Stan prawny nieruchomości został ukształtowany na podstawie ważnego aktu notarialnego – umowy przeniesienia własności nieruchomości z dnia [...] września 1997 r. Rep. A. [...]. Również kwestie dotyczące zarzutu naruszenia prawa przy zawieraniu umowy z dnia [...] września 1997 r. leżą poza zakresem postępowania odwoławczego.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniósł R. K. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2001 r. skarżący zarzucił, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż o treści decyzji nie została powiadomiona strona – F. K., ponadto podstawą wydania decyzji był art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Skarżący podkreślił również, że Gmina K. posiada w spółce "M." S.A. 41% udziałów i jako akcjonariusz większościowy może zwrócić własność skarżącemu kosztem udziałów w przedsięwzięciu Małopolskiej Giełdy R. Na terenie, w skład którego wchodziła wywłaszczona działka, nie poczyniono obecnie żadnych nowych inwestycji, a grunt przeznaczony jest pod budownictwo wielorodzinne. Ponadto Gmina K. jako udziałowiec większościowy wraz z Wojewodą K. pragnie sprzedać tę nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W trakcie postępowania Sąd ustalił, że uczestnik postępowania Małopolska Giełda R."M." S.A. jako spółka przejmowana połączyła się ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą S. Z. LTD (spółka przejmująca) na mocy uchwały podjętej w dniu 11 października 2005 r.
W dniu 9 lutego 2009 r. skarżący przedłożył do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. I C 1392/05, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt III CSK 19/08 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt I ACa 827/08.
W pierwszym z tych wyroków stwierdzono nieważność umowy przeniesienia własności działki o dawnym numerze [...] o pow. 4597 jedn. ewid. P. B. przez Gminę K. na rzecz Małopolskiej Giełdy R."M." S.A. z siedzibą w K. jako aport (umowa z dnia [..]września 1997 r. w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...]). Sąd uznał, że powyższa umowa jest nieważna zgodnie z art. 58 § 1 kodeksu cywilnego, bowiem narusza bezwzględnie obowiązujący przepis art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Następnie Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt I ACa 227/07 zmienił powyższe orzeczenie i powództwo oddalił.
Wyrok Sądu Apelacyjnego został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt III CSK 19/08, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie. Sąd Najwyższy stwierdził, że umowa zawarta z naruszeniem art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości jest nieważna bez względu na to, czy do jej zawarcia doszło przed, czy po złożeniu przez poprzedniego właściciela wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.
W konsekwencji powyższego Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt I ACa 827/08 oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdził, że organy administracji publicznej, które orzekały w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności: sprzeczności umowy z dnia [...] września 1997 r., na mocy której Gmina K. wyzbyła się własności objętej wnioskiem nieruchomości, z art. 47 § 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; faktu, że zapis umowy wskazuje na to, iż przedstawiciele Gminy K. mieli świadomość toczącego się postępowania o zwrot nieruchomości i w imieniu gminy zobowiązali się do zaspokojenia ewentualnych roszczeń osób trzecich z tego tytułu, niezgodności z prawem uchwał Rady Miasta K. w sprawie przystąpienia Gminy K. do Małopolskiej Giełdy R."M." S.A.
Sąd stwierdził, że o ile stwierdzenie o braku właściwości Wojewody M. do rozpoznawania powyższych kwestii w trybie odwoławczym jest prawidłowe, to błędne jest ustalenie, że brak jest związku pomiędzy nimi a kwestią zwrotu nieruchomości.
Sąd przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 879/05, w którym NSA wskazał, że Skarb Państwa lub gmina, które z naruszeniem zakazu przewidzianego w art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (jego treść zasadniczo odpowiada treści art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), utraciły własność wywłaszczonej nieruchomości, nie mogą skutków tych niezgodnych z prawem działań przerzucać wyłącznie na byłego właściciela (spadkobiercę) nieruchomości. To przede wszystkim na organie spoczywa obowiązek doprowadzenia do stanu, w którym Skarb Państwa lub gmina na powrót władają i są właścicielami nieruchomości podlegającej zwrotowi. Do czasu zakończenia takich działań, postępowanie w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości powinno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Z kolei w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 557/07 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po wejściu w życie Konstytucji prawo do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu ma charakter prawa konstytucyjnego (art. 21 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji), które nie może by ograniczane w sposób naruszający istotę tego prawa ani przez ustawodawcę, ani tym bardziej przez organy administracji publicznej stosujące prawo. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 października 2001 r. sygn. akt SK 22/01, OTK nr 7/2001, poz. 216 oraz w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, OTK-A 2008/3/41 wskazał, że realizacja zasady zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu ma charakter prawa konstytucyjnego (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) wyraża się ona w tym, iż w razie zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ jest zobowiązany zawiadomić o tym poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców, którym przysługuje roszczenie o zwrot nieruchomości. Naruszenie tego obowiązku przez organ nie może prowadzić do podważenia samej istoty konstytucyjnego prawa żądania zwrotu nieruchomości i uzasadniać przerzucenia skutków tego naruszenia wyłącznie na poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców.
W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji doszło do takiej właśnie sytuacji. Podzielając opisane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Skoro bowiem istniały podstawy do uznania, że umowa przenosząca własność nieruchomości została zawarta z naruszeniem prawa, należało podjąć działania zmierzające do doprowadzenia do stanu, w którym gmina na powrót włada i jest właścicielem nieruchomości podlegającej zwrotowi.
Stwierdzenie nieważności umowy z dnia [...] września 1997 r. zasadniczo zmienia stan faktyczny podlegający ocenie w niniejszej sprawie, a jej prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.
Sąd stwierdził ponadto, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, zaś zarzut niedoręczenia decyzji pierwszej instancji F. K., uznał za chybiony wobec znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia doręczenia decyzji jej pełnomocnikowi.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła "S. Z." S.A., z siedzibą w K. zaskarżając go w części wyrażonej w punkcie I sentencji, stwierdzającym uchylenie decyzji Wojewody M. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. odmowie zwrotu części działek nr [...], nr [...] i nr [...] br. [...] jedn. ewid. K. m. K. na rzecz poprzednich właścicieli i ich spadkobierców.
Strona skarżąca wniosła na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2009 r. w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ustalenie, że decyzja Wojewody M. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność ich uchylenia.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując skargę R. K. i przyjmując, że wydane w sprawie decyzje naruszyły przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność ich uchylenia naruszył powyższy przepis.
Bezsporne jest, że własność działek nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. Gmina K. przeniosła na rzecz Małopolskiej Giełdy R."M." S.A. z siedzibą w K., a prawo to zostało ujawnione w [...]. Na dzień wydania decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonych działek tj. [...] lutego 2001 r., przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
W ocenie skarżącej kasacyjnie trafnie stwierdził Wojewoda M. w uzasadnieniu wydanej w dniu [...] maja 2001 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., że zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest możliwy tylko wtedy, gdy nieruchomość okazała się zbędna na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu i równocześnie w chwili orzekania stan prawny nieruchomości nie stanowi przeszkody dla jej zwrotu poprzedniemu właścicielowi. W przypadku jednak, gdy Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie jest właścicielem nieruchomości, organ orzekający w przedmiocie zwrotu tej nieruchomości, nie może odebrać jej aktualnemu właścicielowi. Na taką ocenę nie wpływa okoliczność, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zbycie wywłaszczonej nieruchomości w drodze umowy cywilnoprawnej na rzecz osoby trzeciej powoduje bowiem, że roszczenie o zwrot przysługujące byłemu właścicielowi stało się bezskuteczne. W konsekwencji nie jest możliwe wydanie decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.
Strona skarżąca podniosła, że w momencie wydawania decyzji przez Wojewodę, nie zapadł ani jeden wyrok sądowy, którego przedmiotem byłoby stwierdzenie nieważności zawartej w formie aktu notarialnego umowy, na podstawie której został ukształtowany stan prawny, a także nie istniały żadne przesłanki, by założyć rychłe wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Organ ma obowiązek orzekać biorąc pod uwagę istniejący stan prawny nieruchomości, wobec tego zdaniem strony Wojewoda M. w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie. W obowiązującym w momencie orzekania stanie prawnym i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy podjęły w sprawie prawidłowe decyzje.
Uczestniczka postępowania A. W. w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, odwołując się do stanowiska judykatury w kwestii interpretacji zakazu użycia nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji wywłaszczeniowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, nie stwierdzono też, by w sprawie występowały przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tylko wówczas stosownie do art. 183 § 1 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany byłby rozpoznać sprawę wykraczając poza ramy zakreślone granicami skargi kasacyjnej. W przeciwnym razie Sąd ten ocenia zaskarżony wyrok jedynie poprzez pryzmat zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sadowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni powyższym wymaganiom. W skardze tej zarzucono jedynie, że zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez ustalenie, że decyzja Wojewody M. i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność ich uchylenia. Tak sformułowany zarzut, odpowiadający podstawie zaskarżenia z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jest niepełny, nie wskazano bowiem jakim innym przepisom ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchybił Sąd pierwszej instancji i co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnej zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki uchylenie wydanych w sprawie decyzji, nieuzasadniono też wyczerpująco stanowiska skarżącego.
Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro Sąd w sprawie niniejszej stwierdził, że zarówno Wojewoda M., jak i Prezydent Miasta K. wydając decyzje odmawiające zwrotu przedmiotowej nieruchomości naruszyli art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to nie można skutecznie podważyć tej oceny stawiając jedynie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ P.p.s.a. Przeciwnie, gdyby Sąd dostrzegając tego rodzaju uchybienie oddalił skargę, wówczas można by zarzucić temu Sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że organ ma obowiązek orzekać biorąc pod uwagę istniejący w momencie wydawania decyzji stan prawny nieruchomości i materiał dowodowy potwierdzający istniejące w tej dacie okoliczności, tymczasem w dacie tej nie zapadł jeszcze żaden wyrok sądowy, którego przedmiotem byłoby stwierdzenie nieważności zawartej w dniu [...] września 1997 r. w formie aktu notarialnego umowy, na mocy której Gmina K. wyzbyła się własności przedmiotowej nieruchomości. Zakwestionowano też pogląd Sądu, że Wojewoda Małopolski niezasadnie uznał, że okoliczności z tym związane, jak i kwestie badania na wniosek R. K. legalność uchwał Rady Miasta K. w sprawie przystąpienia Gminy K. do Małopolskiej Giełdy R. "M." S.A. nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Wywody powyższe nie odwołały się w żaden sposób do obowiązków organów administracji publicznej w toku rozpoznawania spraw administracyjnych, jakie na te organy nałożone zostały przez konkretne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd już z tego powodu nie mogą one odnieść zamierzonego przez skarżącego kasacyjnie skutku w postaci uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku. Ponadto, nawet gdyby Sąd posiadał w postępowaniu kasacyjnym uprawnienie by przyjąć, że choć strona tego nie wyartykułowała wprost w skardze kasacyjnej, to w istocie zakwestionowała stanowisko Sądu pierwszej instancji co do naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., to również takie zarzuty należałoby uznać za bezskuteczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając decyzję Wojewody M. z dnia[...] maja 2001 r. i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną szczegółowo i przekonująco uzasadnił swoje orzeczenie. Wyjaśnił przede wszystkim – odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonego w powołanych wcześniej orzeczeniach, że nie mogły być w rozpoznawanej sprawie uznane za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości okoliczności związane z toczącym się postępowaniem przed sądami cywilnymi o stwierdzenie nieważności umowy notarialnej z dnia [...] września 1997 r. przenoszącej własność przedmiotowej nieruchomości.
Już z tego względu brak byłoby podstaw do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, które doprowadziło do uchylenia wydanych w sprawie decyzji.
Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.