I OSK 1056/06

I OSK 1056/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Kiermaszek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Wa 292/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-21
Skarżony organ
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 188 oraz art. 151 w związku z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Barbara Adamiak Sędziowie NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Joanna Runge – Lissowska Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 292/06 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od obciążenia J. M. zwrotem kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Edukacji Narodowej.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 292/06, uchylił decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie odmowy nadania J. M. stopnia nauczyciela dyplomowanego.
W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na wstępie, że decyzją z dnia 18 marca 2004 r. [...] Kurator Oświaty odmówił nadania J. M. stopnia nauczyciela dyplomowanego z powodu braku akceptacji komisji kwalifikacyjnej, a rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia 12 maja 2004 r.
W wyniku powtórnie złożonego przez J. M. wniosku, po odbyciu dodatkowego 9 miesięcznego stażu, [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia 8 września 2005 r. nr [...] odmówił nadania jej stopnia nauczyciela dyplomowanego z tej przyczyny, że komisja kwalifikacyjna po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego orzekła o niewydaniu akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego. Odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. M. nie uwzględnił Minister Edukacji i Nauki, który zaskarżoną następnie decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Minister Edukacji i Nauki motywując swe rozstrzygnięcie stwierdził, że zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 9 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a – 3 ustawy Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Ubiegająca się o awans zawodowy J. M. jest zatrudniona na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w Szkole Podstawowej w [...], spełnia wymagania kwalifikacyjne, odbyła staż zakończony pozytywną oceną. Jednakże komisja kwalifikacyjna powołana przez [...] Kuratora Oświaty, której skład ustalony został zgodnie z przepisem § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593), orzekła o niewydaniu akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, czemu dano wyraz w rozstrzygnięciu zawartym w protokole z dnia 25 sierpnia 2005 r. Komisja dokonała analizy dorobku zawodowego na podstawie przedłożonej przez wnioskodawczynię dokumentacji, spełniającej wymogi formalne oraz przeprowadzonej rozmowy, a każdy z członków komisji ocenił spełnianie warunków określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Średnia arytmetyczna uzyskanych przez J. M. punktów, obliczona zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia wyniosła 5, tj. mniej niż wymagane 7 punktów, a uzasadnienie punktacji zawarto w protokole z przebiegu prac komisji. W ocenie Ministra Edukacji i Nauki brak jest w takiej sytuacji podstaw prawnych i merytorycznych do kwestionowania oceny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę J. M. nie zakwestionował stanowiska organów, że jednym z ustawowych warunków nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego jest uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, a organ podejmujący decyzję związany jest stanowiskiem tej komisji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia nauczycielowi akceptacji. Jednakże przed podjęciem decyzji organ winien dokonać oceny przebiegu czynności postępowania kwalifikacyjnego pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r., wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 9g ust. 1 ustawy – Karty Nauczyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że w punkcie III B protokołu komisji wymieniono szczegółowo pytania zadane skarżącej podczas przeprowadzonej rozmowy, brak jednak informacji o udzielonych przez nią odpowiedziach w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zdaniem Sądu I instancji nie jest taką informacją treść zawarta w punkcie III Ad 1, 2, 3, gdyż jest to ocena komisji. Taka ocena, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, winna być uzasadniona poprzez podanie powodów, które przyczyniły się do jej wydania z uwzględnieniem wymagań określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Ocena powinna również się znaleźć w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza odmownej, bowiem jej adresat przez odwołanie do organu wyższego stopnia może zakwestionować brak należytej oceny. Tymczasem zarówno z uzasadnienia zawartego w protokole komisji kwalifikacyjnej, jak i decyzji administracyjnych nie wynika, dlaczego skarżąca nie spełnia wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Przede wszystkim nie wyjaśniono dlaczego przedstawione programy zawierają niską wartość merytoryczną i dlaczego dokumentacja i rozmowa, której treść nie została odnotowana, nie potwierdza wykonywania zadań na rzecz oświaty, zwłaszcza, że komisja kwalifikacyjna w 2004 r. uznała ten wymóg za spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że zgodnie z § 10 powołanego rozporządzenia organ powołujący komisję kwalifikacyjną ustalając jej skład zapewnia w niej udział ekspertów o specjalności odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony oraz specjalności zawodowej nauczyciela. Przepis ten zakłada związek członków komisji z danym typem i rodzajem szkoły, w której uczy oceniany nauczyciel. Nieuzasadnione jest więc powoływanie się organu na fakt, że wchodzący w skład komisji eksperci zajmujący stanowisko nauczyciela szkoły zawodowej i liceum ogólnokształcącego byli wcześniej zatrudnieni w szkole podstawowej, znają jej specyfikę i mają specjalność zawodową eksperta odpowiadającą każdemu typowi szkoły.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Minister Edukacji i Nauki opierając tę skargę o zarzut naruszenia:
- art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela w związku z § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena komisji kwalifikacyjnej powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz że informacja o udzielonych odpowiedziach na zadane przez komisję pytania nie wypełnia dyspozycji § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia,
- § 10 powołanego rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że eksperci komisji pomimo posiadania kwalifikacji do nauczania języka angielskiego w szkole podstawowej nie odpowiadają specjalności zawodowej odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której zatrudniona jest skarżąca.
Wskazując na powyższe zarzuty Minister Edukacji i Nauki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że przepis § 14 rozporządzenia nie zawiera wytycznych co do zawartości informacji, szczegółowości lub obszerności informacji. Nie można zatem przyjmować, że informacja zawierająca omówienie, a nie streszczenie odpowiedzi na zadane pytanie narusza prawo. Nie można też przyjąć, że zamiast informacji o udzielonych odpowiedziach, komisja sformułowała ocenę, gdyż w informacji znalazły się zdania i zwroty wartościujące. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, wywodził autor skargi kasacyjnej, z przepisów nie wynika, że ocena komisji kwalifikacyjnej powinna się znaleźć w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Nie wydaje się konieczne i zasadne cytowanie fragmentów protokołu z przebiegu prac komisji, tym bardziej, że protokół stanowi integralną część akt sprawy, do których strona ma prawo wglądu na każdym etapie postępowania. W uzasadnieniach decyzji wyraźnie zaś wskazano, z jakich powodów odmówiono nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, przede wszystkim w sposób szczegółowy odniesiono się do wymagań, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Następnie wskazano, że przepis § 10 rozporządzenia nie zakłada związku członków komisji z danym typem i rodzajem szkoły, w której uczy oceniany nauczyciel. Wprowadza natomiast wymóg, by eksperci posiadali specjalność zawodową uprawniającą do zatrudnienia w danym typie i rodzaju szkoły. Bezspornie specjalność zawodową eksperta legitymującego się dyplomem ukończenia studiów magisterskich w zakresie filologii angielskiej należy uznać za odpowiadającą każdemu typowi i rodzajowi szkoły, w której naucza się języków obcych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. M. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta wyłącznie o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest usprawiedliwiona.
W punkcie wyjścia rozważań wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 9g ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) w skład powoływanej przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego wchodzą m. in. trzej eksperci z listy ekspertów ustalonej przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Na listę ekspertów może zaś zostać wpisana osoba, która spełnia warunki wymienione w art. 10 ust. 5 pkt 1-4 i art. 9g ust. 11a ustawy Karta Nauczyciela. Ustawa nie określa jednak kryteriów, w oparciu o które organ powołujący komisję kwalifikacyjną ustalając jej skład dokonuje wyboru ekspertów z listy ekspertów. Materia ta uregulowana została w § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593), wydanego z powołaniem się na delegację zawartą w art. 9g ust. 10 ustawy Karta Nauczyciela. W myśl § 10 rozporządzenia organ powołujący komisję kwalifikacyjną zapewnia w niej udział ekspertów "o specjalności zawodowej odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony, oraz specjalności zawodowej nauczyciela". Z treści tego przepisu nie wynika, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zakłada on ścisły związek ekspertów – członków komisji z danym typem i rodzajem szkoły, w której uczy nauczyciel ubiegający się o kolejny stopień awansu zawodowego. Przepis ten wprowadza natomiast wymóg, by eksperci powołani do komisji konkursowej posiadali specjalność zawodową, która odpowiada typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony oraz specjalność zawodową nauczyciela ubiegającego się o awans zawodowy. Innymi słowy analizowany przepis wymaga, by eksperci legitymowali się uprawnieniami, kwalifikacjami zawodowymi do nauczania w konkretnym typie i rodzaju szkoły, np. szkole podstawowej, gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej, szkole artystycznej, szkole sportowej, nie zaś by byli zatrudnieni w takim samym typie i rodzaju szkoły jak ubiegający się o awans zawodowy nauczyciel. Jeśli więc o awans zawodowy ubiega się nauczyciel języka angielskiego zatrudniony w szkole podstawowej, a w skład komisji konkursowej powołani zostali eksperci posiadający kwalifikacje (uprawnienia) do nauczania języka angielskiego w szkole podstawowej, to wymóg, o którym mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu jest zachowany. Zasadnie zatem zarzucił autor skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji stawiając dodatkowe, nie wynikające z przepisów prawa wymogi, jakie winien spełniać ekspert – członek komisji kwalifikacyjnej, dopuścił się naruszenia analizowanego przepisu rozporządzenia przez błędną jego wykładnię.
Również kolejny zarzut wnoszącego skargę kasacyjną należy uznać za usprawiedliwiony. Jedynym z ustawowych warunków nadania nauczycielowi mianowanemu kolejnego stopnia awansu zawodowego (nauczyciela dyplomowanego) jest uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, którą komisja wydaje po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie (art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy Karta Nauczyciela). Szczegółowy tryb działania tych komisji uregulowany został w cytowanym już rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopnia awansu zawodowego przez nauczycieli. W myśl § 12 ust. 3 tego rozporządzenia dorobek zawodowy nauczyciela komisja kwalifikacyjna analizuje w oparciu o przedłożoną przez nauczyciela dokumentację oraz przeprowadzoną rozmowę, podczas której nauczyciel odpowiada na pytania członków komisji dotyczące wpływu działań i zadań zrealizowanych przez nauczyciela w okresie stażu na podniesienie jakości pracy szkoły, w której nauczyciel odbywał staż. Z przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej sporządza się protokół, który winien zawierać m.in. pytania zadane nauczycielowi
w czasie rozmowy oraz informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach (§ 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Zgodzić się należy z poglądem autora skargi kasacyjnej, że wynikający z powyższego przepisu wymóg zamieszczenia w protokole "informacji" o udzielonych odpowiedziach należy rozumieć jako zwięzłe omówienie, nie zaś streszczenie odpowiedzi udzielonych przez nauczyciela. W przepisie tym wszakże jest mowa jedynie o informacji, nie zaś o odpowiedziach na zadane pytania. Jest to zrozumiałe, jeśli weźmie się pod uwagę, że finalnym wynikiem postępowania przed komisją kwalifikacyjną jest rozstrzygnięcie, które winno zostać uzasadnione i znaleźć się w protokole (§ 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Zbędne zatem byłoby szerokie omawianie treści odpowiedzi na zadane nauczycielowi pytania, skoro w uzasadnieniu rozstrzygnięcia także należy się odnieść do treści przeprowadzonej rozmowy.
Uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji kwalifikacyjnej pełni doniosłą rolę. Przede wszystkim wskazuje przyczyny, z powodu których komisja w wyniku analizy dorobku zawodowego oraz przeprowadzonej rozmowy udziela bądź nie udziela nauczycielowi akceptacji. Mając na względzie treść przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji winno niewątpliwie nawiązywać do kwestii, o których mowa w tym przepisie. Uzasadnienie komisji zawierające te elementy spełnia wymogi konstrukcji prawidłowego uzasadnienia w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Słusznie stwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skoro rozstrzygnięcie komisji jest wiążące dla organu administracyjnego podejmującego decyzję w przedmiocie awansu stopnia zawodowego nauczyciela, to uzasadnienie rozstrzygnięcia winno w sposób jasny i przejrzysty wyjaśniać motywy jakimi kierowała się komisja, przede wszystkim w sytuacji gdy komisja nie udziela akceptacji. Jednakże wypowiadając taki pogląd nie sposób było nie zauważyć, że dlatego rozstrzygnięcie komisji jest wiążące dla organu decyzyjnego, że w skład komisji wchodzą profesjonaliści, osoby przygotowane do oceny dorobku zawodowego nauczyciela, oceny wpływu jego działań i zadań zrealizowanych w okresie stażu na podniesienie jakości pracy szkoły, w której nauczyciel odbywał staż. Każdy z członków komisji ocenia spełnianie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego w skali punktowej, a średnia arytmetyczna, po odrzuceniu najwyższej i najniższej, decyduje o akceptacji bądź braku akceptacji. Postępowanie przed komisją konkursową zakłada więc pewną autonomię działań z punktu widzenia oceny dorobku zawodowego nauczyciela, a wyrazem tej oceny jest również uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji, zawierające stwierdzenia wartościujące i ocenne.
Organ podejmujący decyzję w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela jest uprawniony do zbadania trybu działania komisji kwalifikacyjnej pod względem zgodności z przepisami i to bez względu na to, czy komisja udzieliła czy tez odmówiła udzielenia nauczycielowi akceptacji. W razie stwierdzenia braku naruszeń rozstrzygnięcie komisji kwalifikacyjnej jest wiążące. Brak jest podstaw do wysnucia wniosku, by w decyzji odmawiającej nadania stopnia awansu zawodowego organ decyzyjny zobowiązany był powtórnie dokonać oceny dorobku zawodowego nauczyciela i to w zakresie objętym postępowaniem przed komisją kwalifikacyjną. Wystarczające jest odwołanie się do stanowiska komisji i uzasadnienia rozstrzygnięcia, dokonanie oceny zgodności rozstrzygnięcia z jego treścią, kompletności motywów, ich zwięzłości oraz prostoty ujęcia. Uzasadnienie decyzji zawierające te elementy w tym fragmencie spełnia ogólne wymogi wynikające z treści art. 107 § 3 kpa.
Z przytoczonych względów za usprawiedliwiony należało również uznać zarzut naruszenia § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.
Stosownie do art. 188 p.p.s.a. stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej, że nastąpiło jedynie naruszenie prawa materialnego, pozwala temu Sądowi na uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, mimo iż wnoszący skargę kasacyjną o to nie wnosił (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04 – OSP 2006/7-8/80).
W rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawie poza sporem pozostawało, iż skarżąca J. M. ubiegając się o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego spełniała wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3 ustawy Karta Nauczyciela, odbyła także staż zakończony pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela. Wyłączną zaś przyczyną wydania decyzji odmawiającej nadania stopnia awansu zawodowego było nieuzyskanie akceptacji przez Komisję Kwalifikacyjną, powołaną postanowieniem [...] Kuratora Oświaty z dnia 22 sierpnia 2005 r. Skład tej komisji był zgodny z wymogami wynikającymi z art. 9g ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Trzej eksperci powołani w skład komisji dysponowali uprawnieniami zawodowymi do nauczania języka angielskiego w szkole podstawowej, a zatem są to eksperci zarówno o specjalności zawodowej skarżącej, jak i specjalności odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której zatrudniona jest skarżąca. Także protokół z posiedzenia Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 22 sierpnia 2005 r. odpowiada wszystkim wymogom zawartym w § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W szczególności treść punktu III B (rozmowa kwalifikacyjna) zawiera wystarczające elementy pozwalające na potraktowanie ich jako informacji o udzielonych przez skarżącą odpowiedziach na trzy zadane jej pytania. Akcenty wartościujące zawarte w informacji ("Nie potrafiła wskazać efektów współpracy i ich wpływu na podniesienie jakości pracy w szkole, w której pracuje" czy "Nie potrafiła sformułować celów, dla których przeprowadza konkursy klasowe. Wypowiedź dotyczyła tylko organizacji konkursów") stanowiły uzupełnienie zasadniczej części informacji, że skarżąca w odniesieniu do dwóch z trzech pytań udzieliła niezadowalającej i niepełnej odpowiedzi. Również treść punktu V zawiera wystarczające elementy pozwalające na potraktowanie jako właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia komisji. Komisja wskazała bowiem, z jakich przyczyn uznaje wymogi wynikające z § 8 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 c i f oraz pkt 5 rozporządzenia za spełnione, w sposób przejrzysty umotywowała stanowisko, dlaczego przyjmuje, że skarżąca nie spełnia niezbędnych wymogów zawartych w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a, b i e rozporządzenia.
Umotywowany brak akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej uniemożliwiał tym samym organowi administracyjnemu wydanie decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego, na co wyraźnie wskazał Minister Edukacji i Nauki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Treść tego uzasadnienia odzwierciedla rzeczywiste racje decyzyjne, którymi kierował się organ, a którym – biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy – nie można odmówić słuszności. Dokonując więc kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej należy dojść do wniosku, iż nie narusza ona prawa, a zawarte w skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia zgodności z prawem tej decyzji. Istota rozstrzygnięcia sprowadzała się więc do wyprowadzenia jedynie odmiennych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 oraz art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Jednocześnie mając na względzie charakter sprawy i jej finalny wynik Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony i z mocy art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od obciążenia skarżącej na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrotem kosztów postępowania kasacyjnego, które sprowadzają się wyłącznie do kosztów zastępstwa prawnego.