I OSK 1033/22

I OSK 1033/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Kremer
Maciej Dybowski
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wa 2259/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-12-20
Skarżony organ
Minister Rozwoju~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 153, art. 183 § 2 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 25 maja 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Gdyni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2259/21 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Gdyni na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 5 sierpnia 2021 r., nr DO.7.7613.32.2021.JT w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2021 r. oddalił skargę Prezydenta Miasta G. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 5 sierpnia 2021 r., nr DO.7.7613.32.2021.JT w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: Minister) postanowieniem z 5 sierpnia 2021 r., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.), stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 4 czerwca 2021 r. w części, w jakiej stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w G. z 12 lutego 1962 r. sprostowanego postanowieniami Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w G. z 5 marca 1962 r. i 24 lipca 1962 r. w odniesieniu do odszkodowania za wywłaszczenie części nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] (obecnie: ul. [...]), wpisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. wykaz [...], oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 9898 m2, z całkowitej powierzchni 13.401 m2, stanowiącej własność E. S., w zakresie, w jakim orzeczenie to nie przyznaje odszkodowania za składniki budowlane posadowione na wywłaszczonej części nieruchomości.
Minister podkreślił, że kwestionowana przez Prezydenta Miasta G. decyzja została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1478/19. W wyroku tym Sąd jednocześnie wskazał, że Prezydent Miasta G., któremu zaskarżona decyzja została doręczona "do wiadomości" nie stał się stroną postępowania nadzorczego w rozumieniu art. 28 K.p.a. W tym zakresie Sąd odwołał się do oceny prawnej wyrażonej w uprzednio wydanym w tej sprawie postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 3888/18, w którym zauważono, że Prezydent Miasta G. występował w tej sprawie jako organ administracji publicznej działający w zakresie kompetencji administracyjnych, a nie w oparciu o interes prawny. Nie był więc, ani też nie mógł być w przedmiotowej sprawie stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem nadzoru. Minister podkreślił, że orzeczenie to ma moc wiążącą, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: P.p.s.a.). W związku z powyższym Minister stwierdził niedopuszczalność wniosku Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 4 czerwca 2021 r. w zaskarżonej części.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. Odwołując się do treści art. 134 i art. 127 § 3 K.p.a. Sąd I instancji stwierdził, że kluczowe dla oceny legalności kwestionowanego postanowienia jest ustalenie, czy istotnie Prezydentowi Miasta G. wykonującemu zadania starosty z zakresu administracji rządowej przysługiwał w sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Kwestia przymiotu strony Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej we wskazanym postępowaniu nieważnościowym była już przedmiotem wypowiedzi sądów w orzeczeniach poprzedzających wydanie decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 4 czerwca 2021 r., od której wywiedziony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 3888/18, odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2752/17 uchylającego decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 23 sierpnia 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z 21 marca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z 12 lutego 1962 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Prezydent Miasta G. nie był w realiach tej sprawy podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi. Występując jako organ administracji publicznej działał bowiem w zakresie kompetencji administracyjnych a nie w oparciu o interes prawny (art. 50 § 1 P.p.s.a.), nie był również wskazany jako podmiot legitymowany do wniesienia skargi w drodze wyraźnej regulacji ustawowej (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Błędne traktowanie jako uczestnika postępowania administracyjnego czy sądowo-administracyjnego nie mogło stanowić źródła legitymacji skargowej Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację wyrażoną w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15, że "(p)owiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1445)". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma przeszkód, aby stanowisko zawarte w tej uchwale odnieść do występującej w niniejszej sprawie sytuacji, w której Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji publicznej usiłuje zakwestionować rozstrzygnięcie w sprawie, w której uchylone zostały decyzje organu nadzoru dotyczące rozstrzygnięcia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. orzekającego o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 wyraźnie przesądza, że włączenie organów jednostek samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje kosztem znacznego ograniczenia jego dominium, skoro w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej (por. też postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., I OSK 1236/16).
Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1478/19, po rozpoznaniu sprawy ze skarg M. P., J. K., B. J., J. L., H. S., E. P., K. S., A. S., T. S. i S. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 16 maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w G. z 12 lutego 1962 r., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ubocznie, odnosząc się do zarzutu przesłania zaskarżonej decyzji Prezydentowi Miasta G. oraz Wojewodzie Pomorskiemu, w całości powołał się na rozważania i oceny dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 3888/18. Zauważył przy tym, że decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 16 maja 2019 r. została przekazana wymienionym podmiotom "do wiadomości". Powyższe – jak przyjął Sąd - oznacza, że wskazane podmioty nie stały się stroną przedmiotowego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a.
Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, powtórzoną i zaakceptowaną przez tutejszy Sąd w wyroku z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1478/19. Podobnie jak w sprawie, w której wydane był wyrok tut. Sądu z 25 listopada 2020 r., decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 4 czerwca 2021 r. objęta wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, została przesłana Prezydentowi Miasta G. wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej jedynie do wiadomości. Nie doszło jednocześnie do zmiany przepisów prawa, które pozwoliłyby na odstąpienie od wiążącej w tej mierze wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanych wyżej orzeczeniach. Stwierdzona zatem zaskarżonym postanowieniem niedopuszczalność wniesienia przez Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu z 4 czerwca 2021 r., znajdowała oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, w pierwszej kolejności wnosząc o rozważenie z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zarzutu nieważności postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a., tj. brak zdolności sądowej strony polegającą na skierowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku za 20 grudnia 2021 r. do zmarłego 16 grudnia 2021 r. uczestnika postępowania – T. S., co stanowi naruszenie art. 25 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 KC.
Ponadto z ostrożności procesowej wyrokowi Sądu I instancji Prezydent zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 132 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn.zm., zwaną dalej u.g.n.) przez niedostrzeżenie przez WSA w Warszawie, iż legitymacja Prezydenta Miasta G., wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej do udziału w przedmiotowym postępowaniu wynika stricte z powyższych przepisów prawa, jako podmiotu posiadającego interes prawny, zobowiązanego do wypłaty ewentualnego odszkodowania, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym oddaleniem skargi na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 5 sierpnia 2021 r.,
2. art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. przez niezasadne przyjęcie, iż skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu wadliwości prowadzonego przez organ nadzoru postępowania z uwagi na brak realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co skutkowało oddaleniem skargi i pozbawieniem Prezydenta Miasta G., wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, jako statio fisci Skarbu Państwa, możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu,
II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że Prezydent Miasta G., wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, jako statio fisci Skarbu Państwa, nie posiada przymiotu strony, a tym samym legitymacji do udziału w sprawie dotyczącej kontroli legalności decyzji PWRN w G. w przedmiocie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia w wyniku przyjęcia, iż incydentalną ocenę prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. I OSK 3888/18, a także powieloną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1478/19, należy przedkładać ponad wszelkie wartości, takie jak podstawowe zasady porządku prawnego, tj. zasadę dobra wspólnego, zasadę pewności prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), na podstawie których to legitymacja skarżącego przez szereg lat nie budziła wątpliwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, ani Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W oparciu o powyższe zarzuty Prezydent wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w tym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., wniósł o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniających dowodów z odpisu zupełnego aktu zgonu z 17 grudnia 2021 r. oraz aktu poświadczenia dziedziczenia z 17 stycznia 2022 r. na okoliczność wydania zaskarżonego wyroku wobec osoby zmarłej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.,), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Podniesiony w tym względzie zarzut oparty o przesłankę określoną w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a., tj. brak zdolności sądowej strony, polegającą na skierowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku za 20 grudnia 2021 r. do zmarłego 16 grudnia 2021 r. uczestnika postępowania – T. S., co stanowi naruszenie art. 25 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 K.c., jest bezpodstawny. T. S. nie był stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 4 czerwca 2021 r. i nie był także stroną (ani uczestnikiem, ani skarżącym) postępowania przed sądem administracyjnym. Zaskarżone w tym względzie postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 5 sierpnia 2021 r. zostało podjęte z uwagi na przyjętą przez organ niedopuszczalność wniosku z przyczyn podmiotowych (wobec jego wniesienia przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a.) i zostało doręczone wyłącznie wnoszącemu ten środek zaskarżenia Prezydentowi Miasta G. wykonującemu zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Był on tym samym jedyną stroną zainicjowanego przez siebie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Przymiotu takiego nie posiadał T. S., stąd okoliczność, iż zmarł on przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji, nie miała żadnego wpływu na ważność postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw.
Sąd I instancji słusznie stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 listopada 2018 r. sygn. I OSK 3888/18, powtórzoną i zaakceptowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1478/19. W motywach pierwszego ze wskazanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że Prezydent Miasta G. występujący w roli organu wykonującego zadania starosty z zakresu administracji publicznej nie mógł być i nie był stroną ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed WSA w Warszawie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z 12 lutego 1962 r., w części dotyczącej przyznanego odszkodowania. Tym samym nie był podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi (skargi kasacyjnej) w tej sprawie. Stanowisko to zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uprzednio wydanym wyroku z 25 listopada 2018 r. wskazując, że Prezydent Miasta G. występował w tej sprawie jako organ administracji publicznej działający w zakresie kompetencji administracyjnych, a nie w oparciu o interes prawny. Nie był więc, ani też nie mógł być w przedmiotowej sprawie stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem nadzoru.
Podkreślenia wymaga, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe związanie oznacza zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem i konieczność podporządkowania się temuż poglądowi (vide: wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1/2). Przywołane powyżej motywy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2018 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2020 r. w sposób jednoznaczny wskazują, iż w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia 12 lutego 1962 r., w części dotyczącej przyznanego odszkodowania, Prezydentowi Miasta G. nie przysługuje status strony.
Ponownie rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G.g w zakresie odszkodowania ustalonego za wywłaszczoną nieruchomość, Minister określił krąg stron tego postępowania w zgodzie z oceną prawną wyrażoną w przytoczonych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w tej sprawie, prawidłowo statusu takiego odmawiając Prezydentowi Miasta G. wykonującemu zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Skarga kasacyjna ocenę tę natomiast podważa abstrahując od charakteru i zakresu związania oceną prawną i wskazaniami co dalszego postępowania, wyrażonymi na gruncie art. 153 P.p.s.a. Powyższe związanie oznacza, że organy administracji i sądy administracyjne są zobowiązane rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach oraz w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (vide: wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., I OSK 920/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odwołanie się do tej oceny stanowi prawną powinność organu i sądu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, przy jednoczesnym zakazie formułowania własnych ocen prawnych sprzecznych z tą oceną.
Mając zatem na uwadze treść oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1478/19., za niezasadne uznać należy zarzuty kasacyjne naruszenia art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 132 ust. 5 u.g.n. oraz naruszenia art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., a także art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na zasadzie art. 182 § 2 P.p.s.a.