I OSK 1031/06

I OSK 1031/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Stojanowski
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Ol 944/05 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2006-05-04
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 189 i art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Stefan Kłosowski Marek Stojanowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 944/05 w sprawie ze skargi J. S. na czynność Starosty [...] w przedmiocie pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 maja 2006 r., II SA 944/05 stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na pobraniu opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta [...], działając na podstawie art. 74 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.), decyzją z dnia [...] Nr [...], dokonał rejestracji czasowej pojazdu marki Audi A6 Kombi na rzecz J. S., zaś decyzją z [...] dokonał rejestracji wskazanego pojazdu, wydając dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne, znak legalizacyjny i kartę pojazdu.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2005r. J. S. wystąpił do Starosty [...] o zwrot zawyżonej opłaty za wydaną kartę pojazdu w kwocie 470 zł, która był zobowiązany uiścić w związku z rejestracją samochodu osobowego Audi A6 w dniu 30 listopada 2004 r. Podał, że pobranie opłaty za wydaną kartę pojazdu w wysokości 500 zł jest niezgodne z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Przyznał, iż wprawdzie powyższa opłata pobierana jest na podstawie istniejącego w polskim prawie wewnętrznym Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r., Nr 137, poz. 1310), to jego treść jest niezgodna z brzmieniem art. 90 TWE. Podniósł, iż postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co potwierdza bogate orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
W odpowiedzi, działający z upoważnienia Starosty [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w [...] pismem z dnia 5 sierpnia 2005r. wyjaśnił, że stosownie do obowiązującego art. 77 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § l ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu brak jest podstaw do zwrotu pobranej opłaty. Wyjaśniono, że pobranie opłaty za wydaną kartę pojazdu stanowi czynność materialno-techniczną, a jej wysokość nie jest ustalana w drodze decyzji administracyjnej.
J. S. pismem z dnia 25 października 2005 r. wezwał Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa, które stanowi odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu i ponownie zwrócił się o zwrot niesłusznie pobranej opłaty.
Starosta [...], działając na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po ponownym rozpatrzeniu wniosku o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu oświadczył, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko w tej sprawie wyrażone w piśmie z 5 i 30 sierpnia 2005 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. S. zakwestionował czynność Starosty [...] polegającą na odmowie zwrotu części opłaty za wydana kartę pojazdu. Zarzucił jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 6, 7 i 8 kpa. Wniósł o zmianę rozstrzygnięcia Starosty i orzeczenie o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 470 zł tytułem nadpłaty za wydaną kartę pojazdu oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W skardze powtórzono argumentację przedstawioną w piśmie z 3 sierpnia 2005 r.
WSA w Olsztynie ustalił, że wprawdzie skarżący podał w skardze, iż przedmiotem jej jest czynność Starosty [...] odmawiająca zwrotu uiszczonej opłaty za wydaną kartę pojazdu to z jej uzasadnienia, jak również oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. wynika w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, iż faktycznie przedmiotem zaskarżenia jest czynność Starosty polegająca na pobraniu opłaty w wysokości 500 zł za wydaną kartę pojazdu w dniu 30 listopada 2004 r.
Badając kwestię charakteru pobieranej opłaty za wydaną kartę pojazdu oraz czy stanowi ona jeden z przejawów działalności organu administracji publicznej podlegającego kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd odwołał się do poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wyrażonego w wyroku z 15 grudnia 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Gd 3218/02 (niepubl.), w którym stwierdzono, że zajęcie przez organ administracji publicznej stanowiska w sprawie zwrotu opłaty administracyjnej jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wynika to z art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym w sprawach rejestracji starosta wydaje kartę pojazdu za opłatą. Zatem wydanie karty pojazdu uzależnione zostało od uiszczenia opłaty, co oznacza, iż opłata niniejsza jest opłatą administracyjną. W konsekwencji organ dokonujący rejestracji pojazdu i wydania karty pojazdu obowiązany jest do pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, a to oznacza również, iż po stronie wnioskodawcy istnieje obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej. Taki obowiązek wynika wprost z przepisów ustawy, przy czym obowiązek ten dotyczy uiszczenia opłaty w wysokości określonej przepisami rozporządzenia. Działanie organu administracji publicznej zmierzające do pobrania opłaty administracyjnej dotyczy uprawnień i obowiązków obywateli i innych podmiotów ze sfery publicznoprawnej, w zakresie zadań realizowanych przez te organy, a zatem czynność organu administracji polegająca na pobraniu opłaty za wydanie karty pojazdu jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.
Podzieliwszy ten pogląd WSA w Olsztynie uznał, że czynność pobrania opłaty za wydaną kartę pojazdu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środka zaskarżenia - wezwania do usunięcia naruszenia prawa - określonego w art. 87 ust. l ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, ze zm.), który to wymóg został przez stronę skarżącą wypełniony.
Następnie Sąd uznał, że pobranie opłaty za wydaną kartę pojazdu w wysokości 500 zł jest niezgodne z art. 90 TWE, bowiem stanowi ona ukryty podatek i dyskryminuje pojazdy sprowadzane z krajów Unii Europejskiej oraz jest niezgodna z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu, podstawą do stwierdzenia bezskuteczności czynności polegającej na pobraniu opłaty za wydaną kartę pojazdu w kwocie 500 zł stanowi ustawodawstwo polskie.
Wobec zarzutu skarżącego, iż opłata w kwocie 500 zł z tytułu wydania karty pojazdu stanowi ukryty podatek, bowiem ustalona rozporządzeniem kwota opłaty wykracza poza koszty jej druku i dystrybucji niezbędne jest ustalenie, czy faktycznie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) wykracza swoim brzmieniem poza ramy delegacji ustawowej.
Zgodnie z art. 188 pkt 3 Konstytucji RP o zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami orzeka Trybunał Konstytucyjny. Natomiast z art. 178 ust. l Konstytucji RP wynika, iż sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. W zasadzie brak jest rozbieżności w orzecznictwie sądowym i doktrynie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy oceniać, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy. Uprawnienie każdego sądu rozpoznającego sprawę do oceny czy określone przepisy rozporządzenia są zgodne z ustawą było i jest przyjmowane zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w tym względzie najpełniej zostało wyrażone w postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. 2/978 (OTK Z 1998r., nr l poz. 4), w którym Trybunał stwierdził, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany. Wielokrotnie w tej kwestii wypowiadał, się także Naczelny Sąd Administracyjny (zob. w uchwałach NSA z dnia 30 października 2000 r. sygn. OPK 13/00, ONSA z 2001 r. Nr 2 poz. 63, z 15 grudnia 2000 r. sygn. OPK 20-22/00, ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 104, z 22 maja 2000 r. sygn. OPS 3/00, ONSA z 2000r. Nr 4, poz. 136, w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. I OPS 4/05, niepublikowany).
W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega jednak na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy pomimo, że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym.
Wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie Sąd znał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04 (niepubl.), w którym orzeczono, że § l ust. l rozporządzenia (w oparciu, o który to zapis została pobrana opłata za wydaną kartę pojazdu) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy oraz art. 92 ust. l i art. 217 Konstytucji RP. Niezgodność rozporządzenia z ustawą polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Organ wydający rozporządzenie nie jest bowiem umocowany do działania poza granicami upoważnienia, dla realizacji celów w ustawie przemilczanych. Poza tym przedmiotowa opłata, w części wynikającej z jej podwyższenia stanowi daninę publiczną o charakterze podatkowym, która nie pozostaje w związku z kosztami świadczonej usługi. Jedynie z uwagi na skutki finansowe, jakie mogłoby wywołać stwierdzenie niekonstytucyjności wskazanego przepisu rozporządzenia Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej do dnia l maja 2006 r. celem umożliwienia wprowadzenia nowej regulacji.
W momencie orzekania w niniejszej sprawie taki nowy akt prawny rangi podustawowej został wydany - rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) - w którym określono wysokość opłaty za kartę pojazdu w wysokości 75 zł, jako adekwatną do zapisanych w ust. 5 art. 77 ustawy Prawo o ruchu drogowym kosztów druku i dystrybucji tych kart pojazdu, jednakże powyższa okoliczność nie ma wpływu na rozpatrzenie sprawy, skoro Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu lub podjętej czynności administracyjnej w dacie wydania takiego aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności administracyjnej.
Nie budzi zaś wątpliwości Sądu okoliczność, iż pobrana opłata za kartę pojazdu na mocy zakwestionowanego zapisu rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003r. nie jest zgodna z treścią delegacji ustawowej, bowiem wykracza poza te ramy stosując zawyżoną stawkę opłaty za kartę pojazdu o koszty, które nie zostały wyszczególnione w przepisie ustawowym. Sąd w rozpatrywanej sprawie zobowiązany był do wypowiedzenia się w kwestii oceny, czy wobec orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. U 6/04 stwierdzającego, iż zakwestionowany przepis § l pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r., którego utratę mocy obowiązującej wskazano na dzień l maja 2006 r., mógł on stanowić podstawę do pobrania w dniu 30 listopada 2004 r. opłaty za kartę pojazdu w wysokości 500 zł. Jak wskazano w pierwszej części uzasadnienia, Sąd działając w ramach art. 178 ust. l Konstytucji RP miał możliwość dokonania samodzielnej oceny konstytucyjności przepisów wskazanego rozporządzenia i stwierdził, że § l pkt l tego rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Z uwagi na różnicę w skutkach prawnych takiego stwierdzenia, które w przypadku kontroli dokonywanej przez Sąd skutkują jedynie w indywidualnie rozstrzyganej sprawie, zaś w przypadku stwierdzenia niezgodności z przepisami ustawy dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny dotyczą generalnie wszystkich, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku konieczności prymatu konstytucyjnej zasady niezawisłości Sądu nad zasadą ochrony interesu finansowego organu rejestrującego pobierającego opłatę za dokonaną czynność wydania karty pojazdu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego upoważnienie zawarte w art. 77 ust. 6 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie uprawniało Ministra Infrastruktury do określenia w rozporządzeniu wysokości opłaty za kartę pojazdu w wysokości przewyższającej koszt związany z drukiem i dystrybucja takiej karty. Skoro więc unormowanie zawarte w treści § l pkt l rozporządzenia z 28 lipca 2003 r. wykraczało poza obszar regulacji ustawowej przewidzianej w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zasadna jest odmowa zastosowania wymienionego wyżej przepisu rozporządzenia do zaskarżonej czynności Starosty [...]. Wobec powyższego organ rejestracyjny, który będzie ponownie rozpatrywał sprawę, zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. będzie zobowiązany nie zastosować ww. przepisu rozporządzenia z 2003 r.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie został zaskarżony w całości poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, którą oparto na podstawie:
1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a zwłaszcza:
a) art. 190 ust. l Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku poprzez przyjęcie, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie jest wiążącym dla Sądu Administracyjnego,
b) art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym w związku z § l ust. l Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu poprzez przyjęcie, że przepisy te nie stanowiły podstawy do pobierania opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500,00 zł,
c) art. 87 ust. l w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym oraz art. 52 § 3 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że Starosta jest organem powiatu i do wezwania Starosty do usunięcia naruszenia prawa stosuje się art. 87 ust. l ustawy o samorządzie powiatowym;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a), a zwłaszcza art. 52 § 3 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że strona dotrzymała terminu na wezwanie Starosty do usunięcia naruszenia prawa.
Wskazując na powyższe wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie 2) zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd I instancji uznał, że pobranie opłaty było czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Jednocześnie przyjął, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Starosty, oparte było o postanowienia art. 87 ust. l ustawy o samorządzie powiatowym i było prawidłowym.
Sąd opierając się na zasadzie niezawisłości uznał, że nie jest związany orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego i odmówił zastosowania przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu.
Z takim postanowieniem Sądu nie można się zgodzić. W chwili wydawania wyroku obowiązywał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku sygn. akt. U 6/04 uznający niezgodność § l ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. l i art. 217 Konstytucji. Trybunał uznał, że przepis ten traci moc obowiązującą z dniem l maja 2006 roku. Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą. Oznacza to, że w świetle art. 178 ust. l Konstytucji sędziowie podlegający Konstytucji i ustawom, nie mogą kwestionować orzeczeń Trybunału. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając orzeczenie przed wyrokiem Trybunału mógłby oceniać przepisy rozporządzenia pod kątem zgodności z ustawą, ale po wyroku Trybunału, takiego uprawnienia nie posiada.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął również, że wezwanie Starosty do usunięcia naruszenia prawa przez stronę powinno być oceniane w świetle postanowień art. 87 ust. l ustawy o samorządzie powiatowym. Przepis ten reguluje procedurę zaskarżania uchwał organów powiatu tj. rady i zarządu. W niniejszej sprawie organem wydającym kartę powiatu jest Starosta. W tym stanie do wezwania do usunięcia naruszenia prawa powinien być zastosowany przepis art. 52 § 3 p.p.s.a, przewidujący 14-sto dniowy termin do wystąpienia z takim wezwaniem. Strona nie dotrzymała tego terminu, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wysłała po upływie ośmiu miesięcy od daty uiszczenia opłaty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że podziela w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona dotrzymała określonego w przepisach prawa terminu na wezwanie Starosty [...] do usunięcia naruszenia prawa jest zasadny.
Stosownie do art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że możliwość wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przypadku aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ograniczona jest czternastodniowym terminem.
Nie można zresztą przyjąć, tak jak to uczynił Sąd I instancji, że w sprawie ma zastosowanie art. 87 ust. l ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, ponieważ przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do uchwał podejmowanych przez organy powiatu w sprawach z zakresu administracji publicznej, a więc aktów organów samorządu terytorialnego wskazanych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Tymczasem zaskarżona czynność pobrania opłaty za kartę pojazdu jest czynnością materialno-techniczną, podjętą w sprawie indywidualnej, a więc czynnością – co zresztą nie budzi wątpliwości Sądu I instancji – objętą dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należało zaskarżony wyrok uchylić i skargę odrzucić na zasadzie art. 189 i art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.