I OSK 101/06

I OSK 101/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Stojanowski
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Lu 335/05 - Wyrok WSA w Lublinie z 2005-09-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Niewystąpienie przesłanki z art. 156 par. 1 Kpa nie może powodować umorzenia postępowania, to jest stwierdzenia, że nie może ono być dalej prowadzone z powodu przeszkody jaką jest bezprzedmiotowość, ale powinno za sobą pociągać rozstrzygnięcie co do istoty, to jest odmowę stwierdzenia nieważności decyzji.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno Marek Stojanowski Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt III SA/Lu 335/05 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 19 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji jako ciężarowego pojazdu, wydania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 września 2005 r. III SA/Lu 335/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 19 kwietnia 2005 r. (...). Decyzją tą Samorządowe Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 15 marca 2005 r. (...), którą umorzone zostało postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu w Ł. z dnia 22 czerwca 1999 r. w przedmiocie rejestracji jako ciężarowego pojazdu, wszczęte na skutek sprzeciwu Prokuratura Rejonowego w L. Samorządowe Kolegium stanęło na stanowisko, że skoro w dniu dokonywania rejestracji pojazdu przepisy obowiązujące w tej mierze nie były jednoznaczne i powodowały rozbieżności w orzecznictwie, gdyż nie było jednoznacznie przesądzone, że zmiana rejestracji pojazdu z osobowego na ciężarowy mogła być dokonana tylko na podstawie świadectwa homologacji, a nie badania technicznego /na takiej podstawie dokonano zmiany rejestracji pojazdu w tej sprawie, co Prokurator Rejonowy uznał za rażące naruszenie prawa/, to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję stwierdził, iż narusza ona przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem jeżeli organ prowadząc postępowanie nadzorcze stwierdzi, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, wówczas powinien odmówić stwierdzenia nieważności, a nie umarzać postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 1 par. 2 i art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na uwzględnieniu skargi, a nie jej oddaleniu. Naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy polegało na jego niewłaściwym zastosowaniu i błędnym uznaniu, że Kolegium naruszyło przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium wniosło o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Rejonowy w L. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.", jest całkowicie chybiony, bowiem ustawa ta nie zawiera takiego przepisu. Art. 1 p.p.s.a. nie jest podzielony na niższe jednostki redakcyjne. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a., gdyż właśnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom postawionym w tym przepisie. Natomiast co do naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. to również nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie postawić zarzutu jego naruszenia, gdyż Sąd miał podstawę do uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, po jego wszczęciu czy to na wniosek strony czy z urzędu, organ, rozstrzygając sprawę co do istoty, może wydać dwojakiego rodzaju rozstrzygnięcia: stwierdzić nieważność decyzji lub stwierdzić że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli wystąpią przesłanki wskazane w art. 156 par. 1 Kpa, lub odmówić stwierdzenia nieważności, gdy przesłanki te nie zaistnieją. Inne rozstrzygnięcie, w przypadku wystąpienia bądź nie przesłanek wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa będzie sprzeczne z art. 158 Kpa Natomiast niewystąpienie przesłanek nieważności nie może powodować umorzenie postępowania na podstawie art. 105 par. 1 Kpa, gdyż takie rozstrzygnięcie nie mieści się w ww. przepisie. Bez znaczenia jest czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na wniosek strony czy z urzędu, gdyż wszczęte z urzędu będzie skierowane do organu, ale nie tylko, bowiem również do stron postępowania.
Oczywiste jest, że postępowanie nadzorcze, tak jak każde inne, zwykłe czy prowadzące do wzruszenia decyzji ostatecznych, może być umorzone. Może to mieć jednak miejsce gdy wystąpi przesłanka przewidziana w art. 105 par. 1 Kpa, tj. bezprzedmiotowość postępowania. Jednak taka sytuacja, tj. bezprzedmiotowość postępowania, nie jest równoznaczna z brakiem przesłanki przewidzianej w art. 156 par. 1 Kpa. Niewystąpienie przesłanki z art. 156 par. 1 Kpa nie może powodować umorzenia postępowania, tj. stwierdzenia, że nie może ono być dalej prowadzone z powodu przeszkody jaką jest bezprzedmiotowość, ale powinno za sobą pociągać rozstrzygnięcie co do istoty, tj. odmowę stwierdzenia nieważności decyzji.
Tak więc Wojewódzki Sąd nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania i skargę należało oddalić, na podstawie art. 184 p.p.s.a.