I NZ 52/25

SN
I NZ 52/25
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie z zażalenia P. K.
na postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2025 r., sygn. I NZ 30/25,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
‎
w dniu 13 listopada 2025 r.,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25 Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie P. K. (dalej: „skarżący”) na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r. w sprawie I NWW 21/25.
W dniu 28 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane „
Skarga o wznowienie postępowania
wraz z zażaleniem
na <<postanowienie z  dnia 14 lipca 2025 roku>> oraz wnioskiem o wyłączenie sędziego X.Y.”.
W piśmie tym skarżący:
1.
zaskarżył „powyższe postanowienie na swoją korzyść, w tym także rzekomo wydane zarządzenie z 4 czerwca 2025 r.”, które nie zostało mu doręczone;
2.
pismu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na jego treść;
3.
wniósł o uchylenie zaskarżonego pisma i przekazanie sprawy do  ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych;
4.
wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww.  „postanowieniem" z 14 lipca 2025 r. oznaczonym jako rzekomo wydane w sprawie przez „neosędziego Pawła Czubika”;
5.
na podstawie art 49 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz  art.  6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz  art.  379 pkt 4) k.p.c. wniósł o wyłączenie „neosędziego X. Y” od udziału w niniejszej sprawie;
6.
wniósł o uchylenie zaskarżonego „postanowienia" w całości i ponowne rozpoznanie sprawy, w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne przeprowadzenie wszystkich czynności procesowych;
7.
wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie dotychczasowe instancje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W myśl art. 394
1
§ 1, § 1
1
k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o   stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na orzeczenie uchylające przez sąd drugiej instancji wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym nie  ma  podstaw do wniesienia tego środka od orzeczenia Sądu Najwyższego w  przedmiotowej sprawie. Z przywołanego przepisu wynika, że postanowienie Sądu Najwyższego w kwestii odrzucenia zażalenia nie zostało objęte żadnym szczególnym trybem postępowania zażaleniowego, a jednocześnie nie da się przyjąć, że jest to podlegające zaskarżeniu postanowienie wydane w toku kontroli instancyjnej.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania przewiduje prawo do zaskarżenia wyłącznie orzeczeń wydanych w  pierwszej instancji (tak F. Zedler,
Zagadnienia instancyjności postepowania cywilnego
[w:] Z. Banaszczyk (red.),
Prace z prawa prywatnego
.
Księga pamiątkowa ku czci Sędziego Janusza Pietrzykowskiego
, Warszawa 2000, s. 381 i n.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu  Najwyższego z 14 lipca 2025 r., I NZ 30/25, którym odrzucono zażalenie skarżącego na zarządzenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2025 r. w sprawie I NWW 21/25.
W takiej sytuacji konieczne staje się stwierdzenie, że zażalenie skarżącego jako pozbawione podstaw prawnych nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu i z uwagi na prawną niedopuszczalność wymaga odrzucenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1 w zw. z art. 397 § 1
1
w zw. z 394
1
§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.
‎
[D.Z.]
[a.ł]