I NWW 95/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyznaczenie innego sądu do prowadzenia sprawy, uznając, że zarzut braku bezstronności nie mieści się w katalogu przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie zgodnie z art. 26 § 2 u.SN.
Obrońca oskarżonych I. S. i J. S. złożył wniosek o wyznaczenie sądu równorzędnego do prowadzenia sprawy przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze, powołując się na zarzut braku bezstronności sędziego. Sąd Najwyższy, analizując art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, stwierdził, że przepis ten dotyczy zarzutów braku niezależności sądu lub niezawisłości sędziego, a nie braku bezstronności. W związku z tym, wniosek nie spełniał wymogów formalnych do rozpoznania przez Sąd Najwyższy i został pozostawiony bez rozpoznania.
Wniosek obrońcy oskarżonych I. S. i J. S. o wyznaczenie sądu równorzędnego do prowadzenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze (sygn. akt II K 368/21) został oparty na zarzucie braku bezstronności sędziego. Obrońca powołał się na art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, wskazując, że sąd nie gwarantuje należytej bezstronności. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę, zważył, że zgodnie z art. 26 § 2 u.SN, do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków dotyczących wyłączenia sędziego lub oznaczenia sądu, ale tylko w przypadku zarzutu braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Przepis ten nie obejmuje zarzutów dotyczących braku bezstronności, które podlegają rozpoznaniu na zasadach ogólnych (np. art. 41-43 k.p.k.). Sąd Najwyższy podkreślił, że kluczowa jest treść wniosku i jego uzasadnienie, a w tym przypadku podniesiono zarzut braku bezstronności, a nie braku niezawisłości czy niezależności. Wobec tego, że wniosek nie zawierał zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 26 § 2 u.SN, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 430 § 1 i art. 429 § 1 k.p.k., pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut braku bezstronności nie mieści się w zakresie art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, który dotyczy zarzutów braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 26 § 2 u.SN odnosi się wyłącznie do zarzutów braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Zarzuty braku bezstronności podlegają rozpoznaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami procedury karnej (art. 41-43 k.p.k.). W związku z tym, wniosek oparty na zarzucie braku bezstronności nie podlega rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy na podstawie wskazanego przepisu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie wniosku bez rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| I. S. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| J. S. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Obrońca oskarżonych I. S. i J. S. | inne | wnioskodawca |
Przepisy (5)
Główne
u.SN art. 26 § § 2
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Przepis ten dotyczy wniosków o oznaczenie sądu w przypadku zarzutu braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, a nie zarzutu braku bezstronności.
Pomocnicze
k.p.k. art. 41
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 43
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 430 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 429 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzut braku bezstronności nie mieści się w hipotezie art. 26 § 2 u.SN.
Godne uwagi sformułowania
Nie chodzi zatem o wnioski zawierające zarzut bezstronności, te bowiem podlegają rozpoznaniu na zasadach ogólnych Artykuł 26 § 2 u.SN stanowi o zarzucie braku niezależności lub braku niezawisłości, a nie braku bezstronności.
Skład orzekający
Aleksander Stępkowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu kognicji Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących wyznaczenia sądu na podstawie art. 26 § 2 u.SN oraz rozróżnienie między brakiem bezstronności a brakiem niezawisłości/niezależności sędziego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury wnioskowania o wyznaczenie sądu w Sądzie Najwyższym i może być stosowane tylko w sprawach, gdzie podniesiono zarzuty braku niezależności lub niezawisłości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych ze względu na precyzyjne rozróżnienie między brakiem bezstronności a brakiem niezawisłości/niezależności sędziego, co ma kluczowe znaczenie dla jurysdykcji Sądu Najwyższego.
“Kiedy Sąd Najwyższy zajmie się zarzutem braku bezstronności? Kluczowe rozróżnienie w orzecznictwie.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I NWW 95/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie z wniosku obrońcy oskarżonych I. S. i J. S., o oznaczenie sądu przed którym toczyć ma się postępowanie w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze, sygn. II K 368/21, na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 listopada 2022 r., pozostawia wniosek bez rozpoznania UZASADNIENIE Adwokat J. L., obrońca oskarżonych I. S. i J. S., wniósł do Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze o wystąpienie do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu równorzędnego do prowadzenia postępowania, toczącego się przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze, II K 368/21. Jako podstawię wniosku powołał art. 26 § 2 u.SN wskazując, że sąd przed którym toczy się postępowanie nie gwarantuje należytej bezstronności. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 24 marca 2022 r. ww. wniosek został przekazany do Sądu Najwyższemu. Obrońca oskarżonych w uzasadnieniu wniosku wskazał m.in., że Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze, z powodu zarzutu braku bezstronności, nie może rozpatrywać sprawy i zasadny jest wniosek o wyznaczenie innego sądu równorzędnego do jej rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W myśl art. 26 § 2 u.SN do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo wniosków o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Ustawodawca powierzył Sądowi Najwyższemu rozpoznawanie określonej kategorii wniosków lub oświadczeń formułowanych w toku spraw rozpatrywanych przez sądy, a jednocześnie ograniczył zakres tej kognicji jedynie do takich, które zawierają pewien rodzaj zarzutów, tj. zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Nie chodzi zatem o wnioski zawierające zarzut bezstronności, te bowiem podlegają rozpoznaniu na zasadach ogólnych, a więc w sprawach karnych – na zasadach określonych w k.p.k., w tym w szczególności w art. 41 - 43 k.p.k. Artykuł 26 § 2 u.SN odsyła do tychże przepisów również poprzez wskazanie, że wniosek formułowany na jego podstawie podlega rozpoznaniu „na zasadach określonych w odrębnych przepisach”, (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 2020 r., I NWW 87/20). Stąd ewentualna ocena wniosku o wyłączenie sędziego albo o oznaczenie sądu, przedłożonego przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., jako pozostającego w zakresie kognicji Sądu Najwyższego, musi wiązać się z ustaleniem „czy wniosek ten zawiera konkretny zarzut braku niezawisłości sędziowskiej. Chodzi tu o wykazanie istnienia takiej przeszkody odnoszącej się do sprawowanego urzędu, która wyłączałaby możliwość zachowania przez sędziego standardu orzekania w sposób niezawisły” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2020 r., I NWW 2/20). To samo dotyczy sytuacji, w której podniesiono we wniosku zarzut braku niezależności sądu. Artykuł 26 § 2 u.SN stanowi o zarzucie braku niezależności lub braku niezawisłości, a nie braku bezstronności. Tym samym, mimo iż przepis powyższy powołany jest jako podstawa wniosku obrońcy oskarżonych, to w istocie z treści wniosku wynika, że kwestionowana jest bezstronność sędziego, a zatem nie mieści się on w ramach art. 26 § 2 u.SN. Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania powyższych wniosków wyłącznie odnośnie do zarzutów braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, a o tym czy wniosek podlega rozpoznawaniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 26 § 2 u.SN decyduje treść wniosku, w tym w szczególności jego uzasadnienie. Tylko wniosek o wyłączenie sędziego albo o oznaczenie sądu zawierający zarzut braku niezależności sadu lub braku niezawisłości sędziego, ale inny niż związany z kwestionowaniem statusu sędziego lub jego votum , może zostać rozpoznany merytorycznie. Wobec braku we wniosku zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sadu, w świetle art. 430 § 1 i art. 429 § 1 k.p.k., biorąc pod uwagę art. 26 § 2 u.SN, wniosek obrońcy oskarżonych należało pozostawić bez rozpoznania. l.n
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI