I NWW 88/22

SN
Sygn. akt I NWW 88/22
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Księżak
w sprawie M. N.
podejrzanego o przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw.
‎
z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i inne,
na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 października 2022 r.
na skutek wniosku obrońcy M. N.
o wyłączenie sędziego sądu rejonowego delegowanego do Sądu Okręgowego
‎
w K.- M. Ż.
od rozpoznania sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w Krakowie
‎
pod sygn. akt IV Kz 309/22
na podstawie art. 35 § 1 k.p.k.,
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Krakowie.
UZASADNIENIE
Na posiedzeniu, które odbyło się przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie o sygn. akt IV Kz 309/22, obrońca podejrzanego M. N. złożył wniosek o wyłączenie sędziego sądu rejonowego delegowanego do Sądu Okręgowego w K.-M. Ż. od rozpoznania sprawy.
W uzasadnieniu swego żądania obrońca podejrzanego odwołał się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z 4 marca 2022 r., sygn. akt IV Kz 236/22, gdzie wskazano, że udział w rozpoznaniu sprawy sędziego delegowanego wbrew przepisom Unii Europejskiej przez Ministra Sprawiedliwości przesądza o nienależytej obsadzie sądu, co    potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 16 listopada 2021 r. w sprawach połączonych od C-748/19 do C-754/19.
Postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z 17 marca 2022 r., sygn. akt IV Kz 309/22, przedmiotowy wniosek, w trybie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, został przekazany Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postanowieniem Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
14 lipca 2021 r., wydanym w sprawie C-204/21, Rzeczpospolita Polska została zobowiązana, natychmiast i do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w
tej sprawie, m.in. do zawieszenia stosowania art. 26 §§ 2, 4-6 i art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: „u.SN”), w
zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. o  zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, przekazujących do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu.
W ocenie Sądu Najwyższego wskazane postanowienie, zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej musi zatem polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN.
Wobec powyższego, zważywszy, że podstawą przekazania Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego wniosku obrońcy podejrzanego o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego sądu rejonowego delegowanego do Sądu Okręgowego w K.- M. Ż.
był właśnie
art. 26 § 2 u.SN, Sąd Najwyższy, pomijając dyspozycję tego przepisu, stwierdził   swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Krakowie.
[as]