I NWW 83/24

Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda Witkowskiego został złożony w związku z wątpliwościami co do jego bezstronności, wynikającymi z procedury nominacyjnej przeprowadzonej przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Pełnomocnik skazanego argumentował, że sędzia ten nie jest w stanie zapewnić standardów przewidzianych w Konstytucji RP i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek na posiedzeniu bez udziału stron, postanowił pozostawić go bez rozpoznania. Uzasadnienie opiera się na art. 26 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym, który stanowi, że wnioski dotyczące wyłączenia sędziego, obejmujące zarzut braku niezależności lub niezawisłości, a opierające się wyłącznie na wadliwości aktu powołania, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd odwołał się do konstytucyjnej procedury powoływania sędziów przez Prezydenta RP na wniosek KRS, podkreślając, że sam akt powołania nie podlega kontroli sądowej. Przywołano również orzecznictwo Sądu Najwyższego (m.in. I NOZP 2/19, I NOZP 3/19) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego P 22/19, który orzekł o niezgodności przepisów k.p.k. w zakresie dopuszczającym rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania. Podkreślono, że orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą. W kontekście wyroku TSUE w sprawach połączonych C-585/18, C-624/18 i C-625/18, wskazano, że sama okoliczność powołania sędziego w procesie nominacyjnym przez KRS ukształtowaną ustawą z 2017 r. nie uzasadnia zarzutu braku niezależności lub bezstronności bez wystąpienia dodatkowych okoliczności.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający