I NWW 39/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę dotyczącą wniosku o wyłączenie sędziego do Izby Karnej, stwierdzając swoją niewłaściwość w oparciu o postanowienie TSUE.
Obrońca skazanego złożył wniosek o wyłączenie sędziego Igora Zgolińskiego od udziału w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Najwyższym. Sąd Najwyższy, powołując się na postanowienie TSUE zobowiązujące Polskę do zawieszenia stosowania przepisów dotyczących właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach dotyczących niezawisłości sędziowskiej, stwierdził swoją niewłaściwość. W konsekwencji sprawę przekazano do rozpoznania Izbie Karnej Sądu Najwyższego.
Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Igora Zgolińskiego od udziału w sprawie karnej o sygnaturze akt I KK 449/22 został złożony przez obrońcę skazanego A. K. Argumentowano, że udział sędziego w rozpoznawaniu sprawy byłby sprzeczny z zasadą nemo iudex in causa sua. Sąd Najwyższy, rozpatrując ten wniosek, odwołał się do postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie C-204/21, które zobowiązywało Rzeczpospolitą Polską do natychmiastowego zawieszenia stosowania określonych przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym, w tym tych dotyczących wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych do rozpoznawania zarzutów braku niezawisłości sędziego. Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie TSUE powinno być wykonane przez wszystkie organy państwa, w tym wymiar sprawiedliwości. W związku z tym, realizacja tego postanowienia w niniejszej sprawie polegała na przekazaniu sprawy do sądu właściwego do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego, z pominięciem przepisów określających właściwość Izby Kontroli Nadzwyczajnej. Stwierdzono, że przy pominięciu tych przepisów sprawa nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Wobec powyższego, na podstawie art. 35 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Izbie Karnej Sądu Najwyższego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, przekazując sprawę do Izby Karnej.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na postanowienie TSUE nakazujące zawieszenie stosowania przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym dotyczących właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej w sprawach dotyczących niezawisłości sędziowskiej. Uznał, że postanowienie to powinno być wykonane przez wszystkie organy państwa, w tym sądy. W związku z tym, sprawa, w której złożono wniosek o wyłączenie sędziego, przy pominięciu przepisów określających właściwość Izby Kontroli Nadzwyczajnej, nie należy do jej właściwości, a powinna być rozpoznana przez Izbę Karną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do innej izby
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. K. | osoba_fizyczna | skazany |
| adw. P. J. | inne | obrońca |
| Igor Zgoliński | osoba_fizyczna | sędzia |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 35 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do przekazania sprawy według właściwości.
Pomocnicze
u.SN art. 26 § § 2, 4-6
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Postanowienie TSUE nakazuje zawieszenie stosowania tych przepisów w zakresie dotyczącym zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu.
u.SN art. 82 § § 2-5
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Postanowienie TSUE nakazuje zawieszenie stosowania tych przepisów w zakresie dotyczącym zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu.
Ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw art. 10
Przepisy przekazujące do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu.
u.SN art. 26 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Określa właściwość Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie TSUE nakazujące zawieszenie stosowania przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym dotyczących właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej w sprawach dotyczących niezawisłości sędziego lub niezależności sądu. Zasada efektywności i lojalnej współpracy z UE. Zasada nemo iudex in causa sua.
Godne uwagi sformułowania
zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN okoliczności, które objęte są hipotezą art. 26 § 1 u.SN stanowią jedynie element argumentacji zmierzającej do wykazania okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie.
Skład orzekający
Paweł Księżak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja właściwości Sądu Najwyższego w kontekście orzecznictwa TSUE i zasady nemo iudex in causa sua."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji związanej z postanowieniem TSUE i przepisami ustawy o Sądzie Najwyższym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy konfliktu między polskim prawem a prawem UE w kwestii niezawisłości sędziowskiej i właściwości Sądu Najwyższego, co jest tematem o dużym znaczeniu publicznym i prawniczym.
“Sąd Najwyższy przekazuje sprawę o wyłączenie sędziego do innej izby po interwencji TSUE!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I NWW 39/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Księżak w sprawie A. K. na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2023 r. na skutek wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Igora Zgolińskiego od udziału w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I KK 449/22 stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Izbie Karnej Sądu Najwyższego. UZASADNIENIE W piśmie z 14 lutego 2023 r. adw. P. J. – obrońca A. K. wniósł o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Igora Zgolińskiego od udziału w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I KK 449/22, wskazując, że z uwagi na treść zarzutów kasacyjnych udział wskazanego sędziego w rozpoznawaniu sprawy byłby działaniem wbrew zasadzie nemo iudex in causa sua. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowieniem Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 lipca 2021 r., wydanym w sprawie C - 204/21, Rzeczpospolita Polska została zobowiązana, natychmiast i do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w tej sprawie, m.in. do zawieszenia stosowania art. 26 §§ 2, 4 - 6 i art. 82 §§ 2 - 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: „u.SN”), w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, przekazujących do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu. W ocenie Sądu Najwyższego wskazane postanowienie, zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej musi zatem polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przy pominięciu treści wskazanego przepisu sprawa, w której został złożony wniosek o wyłączenie sędziów nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, określonej w art. 26 § 1 u.SN. Ponadto z treści wniosku złożonego przez obrońcę skazanego wynika, że okoliczności, które objęte są hipotezą art. 26 § 1 u.SN stanowią jedynie element argumentacji zmierzającej do wykazania okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. wniosek należało przekazać według właściwości do Izby Karnej Sądu Najwyższego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI