I NWW 34/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w Opolu, powołując się na postanowienie TSUE dotyczące zawieszenia stosowania przepisów o Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Pełnomocnik oskarżonego G. K. złożył wniosek o wyłączenie sędziego A.S. z Sądu Okręgowego w Opolu. Sąd Okręgowy przekazał wniosek do Sądu Najwyższego, a następnie odmówił uwzględnienia wniosku. Sąd Najwyższy, powołując się na postanowienie TSUE z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie C-204/21, które zobowiązało Polskę do zawieszenia stosowania niektórych przepisów dotyczących Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę z powrotem do Sądu Okręgowego w Opolu.
Sprawa dotyczy wniosku oskarżonego G. K. o wyłączenie sędziego A.S. z Sądu Okręgowego w Opolu od orzekania w sprawie o sygn. akt VII Ka 57/21. Wniosek ten został pierwotnie złożony do Sądu Okręgowego, który następnie, w zakresie zarzutu wadliwości powołania sędziego, przekazał go do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 28 stycznia 2022 r. nie uwzględnił wniosku oskarżonego o wyłączenie sędziego. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu bez udziału stron, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę z powrotem do Sądu Okręgowego w Opolu. Podstawą tej decyzji było postanowienie Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie C-204/21, w którym Rzeczpospolita Polska została zobowiązana do zawieszenia stosowania niektórych przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym, dotyczących wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych do rozpoznawania zarzutów dotyczących niezawisłości sędziego lub niezależności sądu. Sąd Najwyższy uznał, że wskazane postanowienie TSUE powinno być wykonane przez wszystkie organy państwa, w tym organy wymiaru sprawiedliwości. W związku z tym, pomijając dyspozycję art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, która stanowiła podstawę przekazania wniosku do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na postanowienie TSUE w sprawie C-204/21, które nakazało zawieszenie stosowania przepisów dotyczących wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. W związku z tym, Sąd Najwyższy, pomijając przepis stanowiący podstawę przekazania sprawy do tej Izby, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do sądu właściwego pierwotnie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do innego sądu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| G. K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| A. S. | osoba_fizyczna | sędzia |
Przepisy (6)
Pomocnicze
u.SN art. 26 § § 2
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Przepis ten stanowił podstawę przekazania wniosku oskarżonego o wyłączenie sędziego do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy pominął ten przepis w świetle postanowienia TSUE.
u.SN art. 26 § § 3
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Przepis ten stanowi, że wniosek o którym mowa w art. 26 § 2 u.SN, pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli obejmuje ustalenie oraz ocenę zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. TSUE nie zawiesił stosowania tego przepisu.
u.SN art. 82 § § 2-5
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Przepisy te, zmienione, zostały objęte postanowieniem TSUE o zawieszeniu stosowania.
Ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw art. 10
Przepis ten, dotyczący przekazywania do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych rozpoznawania zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu, został objęty postanowieniem TSUE o zawieszeniu stosowania.
k.p.k. art. 41 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Przepis dotyczący wyłączenia sędziego, zastosowany przez Sąd Okręgowy a contrario.
k.k.s. art. 113 § § 1
Kodeks karny skarbowy
Przepis dotyczący wyłączenia sędziego, zastosowany przez Sąd Okręgowy a contrario.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie TSUE w sprawie C-204/21 nakazujące zawieszenie stosowania przepisów dotyczących Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Zasada efektywności i lojalnej współpracy z UE. Konieczność wykonania postanowienia TSUE przez wszystkie organy państwa.
Godne uwagi sformułowania
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa pomijając dyspozycję art. 26 § 2 u.SN
Skład orzekający
Adam Redzik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie postanowień TSUE w polskim porządku prawnym, kwestie właściwości Sądu Najwyższego w kontekście zmian ustrojowych sądownictwa."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji związanej z funkcjonowaniem Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych i postanowieniami TSUE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy bezpośredniego wpływu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na polski wymiar sprawiedliwości i stanowi przykład zastosowania zasady lojalnej współpracy.
“TSUE zmusza Sąd Najwyższy do przekazania sprawy. Jak unijne prawo wpływa na polskie sądy?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I NWW 34/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Redzik w sprawie G. K. oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. i inne, w przedmiocie wniosku oskarżonego o wyłączenie sędziego Sądu Okręgowego w Opolu A.S. od orzekania w sprawie o sygn. akt VII Ka 57/21 po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2022 r., stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu. UZASADNIENIE W piśmie z 7 kwietnia 2021 r. pełnomocnik Oskarżonego G. K. złożył wniosek o wyłącznie sędziego Sądu Okręgowego w Opolu A. S. od orzekania w sprawie VII Ka 57/21. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 kwietnia 2021 r., VII Ka 57/21) wskazany wniosek został w zakresie punktu II (obejmującego zarzut wadliwości powołania), w trybie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: u.SN), został przekazany do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego celem nadania mu dalszego biegu. Postanowieniem z 28 stycznia 2022 r. Sądu Okręgowy w Opolu nie uwzględnił wniosku Oskarżonego o wyłączenie sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w związku z art. 113 § 1 k.k.s. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowieniem Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 lipca 2021 r., wydanym w sprawie C - 204/21, Rzeczpospolita Polska została zobowiązana, natychmiast i do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w tej sprawie, m.in. do zawieszenia stosowania art. 26 §§ 2, 4-6 i art. 82 §§ 2 - 5 u.SN, w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 190 ze zm.), przekazujących do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu. Wskazanym postanowieniem TSUE nie zwiesił natomiast stosowania art. 26 § 3 u.SN, który stanowi, że wniosek, o którym mowa w art. 26 § 2 u.SN, pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli obejmuje ustalenie oraz ocenę zgodności z prawem powołania sędziego lub jego umocowania do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. W ocenie Sądu Najwyższego wskazane postanowienie, zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinno polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN. Podstawą przekazania Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego wniosku oskarżonego o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego Sądu Okręgowego w Opolu A. S. był art. 26 § 2 u.SN, dlatego – w świetle powyższego – Sąd Najwyższy, pomijając dyspozycję tego przepisu, stwierdził swoja niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu. [as]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI