I NWW 266/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów w sprawie V KK 420/20 i przekazał sprawę do Izby Karnej SN, wykonując postanowienie TSUE.
W związku z wnioskiem o wyłączenie sędziów SN (A.B. i M.S.) od udziału w sprawie V KK 420/20, Sąd Najwyższy w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych stwierdził swoją niewłaściwość. Powodem było zobowiązanie Rzeczypospolitej Polskiej przez TSUE do zawieszenia stosowania przepisów dotyczących wyłącznej właściwości tej Izby w sprawach dotyczących niezawisłości sędziowskiej. Sąd uznał, że postanowienie TSUE należy wykonać, przekazując sprawę do Izby Karnej SN.
Sąd Najwyższy, w składzie sędziowskim z sędzią Pawłem Księżakiem, rozpatrywał wniosek o wyłączenie sędziów Antoniego Bojańczyka i Marka Siwka od udziału w sprawie toczącej się pod sygnaturą V KK 420/20. Wniosek złożony przez obrońcę S.T. opierał się na fakcie, że wskazani sędziowie uzyskali nominacje w procedurze związanej z nowelą o Krajowej Radzie Sądownictwa. Sąd Najwyższy, powołując się na postanowienie Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt C-204/21), które zobowiązało Polskę do zawieszenia stosowania przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym dotyczących wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach niezawisłości sędziowskiej, stwierdził swoją niewłaściwość. Sąd uznał, że postanowienie TSUE powinno być wykonane przez wszystkie organy państwa, w tym wymiar sprawiedliwości. W konsekwencji, przy pominięciu przepisów określających właściwość Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, sprawa została przekazana do rozpoznania Izbie Karnej Sądu Najwyższego, zgodnie z art. 35 § 1 k.p.k.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie TSUE nakazujące zawieszenie stosowania przepisów o wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach dotyczących niezawisłości sędziowskiej musi być wykonane. W związku z tym, sprawa została przekazana do Izby Karnej SN.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do innej izby SN
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. T. | osoba_fizyczna | strona (wnioskodawca) |
| A. B. | osoba_fizyczna | sędzia (wnioskowany o wyłączenie) |
| M. S. | osoba_fizyczna | sędzia (wnioskowany o wyłączenie) |
| J. W. | osoba_fizyczna | obrońca |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 35 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do przekazania sprawy według właściwości.
Pomocnicze
u.SN art. 26 § § 2
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Nakazano zawieszenie stosowania przepisu dotyczącego wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach dotyczących niezawisłości sędziego lub niezależności sądu.
u.SN art. 26 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Określa właściwość Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych.
Ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw art. 10
Przepis przekazujący do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność wykonania postanowienia TSUE nakazującego zawieszenie stosowania przepisów dotyczących właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w sprawach o niezawisłość sędziowską.
Godne uwagi sformułowania
zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
Skład orzekający
Paweł Księżak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja i wykonanie postanowień TSUE przez polskie sądy, w szczególności w kontekście zmian w ustroju sądownictwa i właściwości izb Sądu Najwyższego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z postanowieniem TSUE i konkretnymi przepisami ustawy o Sądzie Najwyższym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy bezpośredniego wpływu orzecznictwa TSUE na polski wymiar sprawiedliwości i funkcjonowanie Sądu Najwyższego, co jest tematem o dużym znaczeniu publicznym i prawniczym.
“TSUE zmusza Sąd Najwyższy do zmiany decyzji: sprawa trafia do innej izby!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I NWW 266/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Księżak w sprawie S. T. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 7 lutego 2023 r., na skutek wniosku o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Antoniego Bojańczyka i Marka Siwka od udziału w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod syg. akt V KK 420/20, stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Izbie Karnej Sądu Najwyższego. UZASADNIENIE W piśmie z 23 listopada 2022 r. adw. J. W. – obrońca S. T. wniósł o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego Antoniego Bojańczyka i Marka Siwka od udziału w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt V KK 420/20, wskazując, że sędziowie ci uzyskali nominacje na stanowiska sędziów Sądu Najwyższego w procedurze nominacyjnej prowadzonej na podstawie noweli o Krajowej Radzie Sądownictwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowieniem Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 lipca 2021 r., wydanym w sprawie C-204/21, Rzeczpospolita Polska została zobowiązana, natychmiast i do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w tej sprawie, m.in. do zawieszenia stosowania art. 26 §§ 2, 4-6 i art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: „u.SN”), w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, przekazujących do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu. W ocenie Sądu Najwyższego wskazane postanowienie, zgodnie z zasadami efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej musi zatem polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przy pominięciu treści wskazanego przepisu sprawa, w której został złożony wniosek o wyłączenie sędziów nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, określonej w art. 26 § 1 u.SN. Wobec powyższego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. wniosek należało przekazać według właściwości do Izby Karnej Sądu Najwyższego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI