I NWW 429/23

SN
I NWW 429/23
POSTANOWIENIE
Dnia 27 lutego 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Żmij
w sprawie z odwołania K. G.
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego
‎
w Warszawie z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. akt III AUa 2073/21,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
‎
w dniu 27 lutego 2024 r.,
w przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącego o wyłączenie SSN Roberta Stefanickiego od orzekania w sprawie o sygn. akt II USK 188/23,
stwierdza swoją niewłaściwość i wniosek zgodnie z właściwością przekazuje do rozpoznania Sądowi Najwyższemu – Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
[SOP]
UZASADNIENIE
W dniu 16 listopada 2023 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego przekazał
Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych wniosek
pełnomocnika
odwołującego się z dnia 13 listopada 2023 r. o wyłączenie SSN Roberta Stefanickiego od orzekania w sprawie II USK 188/23
.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1093, dalej: „u.s.n.”) do właściwości Izby Kontroli
Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub
oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed
którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i
Spraw
Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych
w odrębnych przepisach. Przekazanie wniosku Prezesowi Izby
Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania.
Na
przeszkodzie rozpoznania wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 13
listopada 2023 r. o wyłączenie SSN Roberta Stefanickiego od orzekania w
sprawie o sygn. akt II USK 188/23 w trybie art. 26 § 2 u.s.n. stoi
wyrok
Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2023 r. w
sprawie
C
-
204/21R orzekający w pkt 4, że przyjmując i utrzymując w mocy art.
26 § 2 i 4
-
6 i art. 82 § 2
-
5 ustawy o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu nadanym ustawą z 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów
powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, jak również art. 10 tej ustawy, przekazujące do wyłącznej właściwości Izbie Kontroli
Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów i zagadnień prawnych dotyczących braku niezależności sądu lub
braku
niezawisłości sędziego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty
Praw Podstawowych, jak również na mocy art. 267 TFUE i zasady pierwszeństwa prawa Unii.
Sąd Najwyższy, w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z
8
stycznia 2020 r., sygn. akt I NOZP 3/19, mającej moc zasady prawnej, przypomniał, że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne zaufanie państw członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE. Z
tego względu, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy
Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: „TUE”)
– Państwa Członkowskie zapewniają na swym terytorium stosowanie i
poszanowanie prawa Unii oraz podejmują w tym celu środki służące zapewnieniu wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii. Realizacji
celów Unii służyć ma system sądowniczy, na który składa się Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądy państw członkowskich. Zapewnienie jednolitego stosowania prawa Unii na całym jej obszarze wymaga ścisłej współpracy TSUE oraz sądów państw członkowskich. Jej ramy wyznacza procedura odesłania prejudycjalnego przewidziana w art. 267 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst skonsolidowany Dz.Urz. UE 2016 C 202, s. 1, dalej: „TFUE”), która, ustanawiając dialog między sądami, zwłaszcza między Trybunałem a sądami Państw Członkowskich, ma na celu zapewnienie jednolitej wykładni prawa Unii, umożliwiając tym samym zapewnienie jego spójności, skuteczności i autonomii.
Nie ulega zatem wątpliwości, iż każdy sąd krajowy, w tym Sąd Najwyższy, działający w ramach swojej właściwości, ma jako organ państwa członkowskiego obowiązek, zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 TUE, stosować
w
całości podlegające bezpośredniemu stosowaniu prawo Unii i zapewnić ochronę uprawnień wynikających z tego prawa dla jednostek.
Treść wyroku TSUE oraz jego uzasadnienia prowadzi do konstatacji, że
w
odniesieniu do Sądu Najwyższego – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i
Spraw
Publicznych zakwestionowano jej wyłączną właściwość w sprawach z
wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o
oznaczenie
sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących
zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozpoznawanie wniosków i oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma
się
toczyć postępowanie, w tym również obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, ma się odbywać na zasadach ogólnych według właściwości wynikającej z właściwych przepisów proceduralnych.
Przypomnieć też należy, że w orzecznictwie zarówno Trybunału Sprawiedliwości, jak i Sądu Najwyższego wskazuje się, że w przypadku stwierdzenia sprzeczności między przepisem prawa krajowego a przepisem prawa
UE, rolą sądu krajowego jest w pierwszej kolejności podjęcie próby prounijnej wykładni przepisu prawa krajowego. Obowiązek prounijnej wykładni
niezgodnego z
prawem unijnym przepisu sięga tak daleko, że sąd krajowy może pominąć przepis prawa krajowego i w jego miejsce zastosować inny przepis prawa
krajowego, który będzie zgodny z prawem UE lub którego wykładnia taką
zgodność pozwoli uzyskać. Jeżeli natomiast sąd krajowy nie może zinterpretować przepisu prawa krajowego w sposób zgodny z prawem UE lub
nie
znajdzie w krajowym systemie prawnym innego przepisu, który mógłby zastępczo stanowić podstawę prawną dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny
z prawem unijnym, należy
rozważyć kwestię odmowy zastosowania przepisu prawa krajowego (wyrok
TSUE z 24 stycznia 2012 r. w sprawie C
-
282/10 Dominguez, wyrok Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III SK 3/12).
Z kolei w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21 grudnia 2023 r., C
-
718/21 stwierdzono istnienie poważnej przeszkody procesowej do dalszego wykonywania obowiązku lojalnej współpracy i prowadzenia dialogu sądowego Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych  z Trybunałem Sprawiedliwości.
Z kolei w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21 grudnia 2023 r., C
-
718/21 stwierdzono istnienie poważnej przeszkody procesowej do dalszego wykonywania obowiązku lojalnej współpracy i prowadzenia dialogu sądowego Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z Trybunałem Sprawiedliwości.
Z tych wszystkich względów należało uznać, że Sąd Najwyższy – Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie jest właściwa do rozpoznania wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 13 listopada 2023 r. o wyłączenie SSN
Roberta Stefanickiego od orzekania w sprawie o sygn. akt II USK 188/23, również dlatego, że profesjonalny pełnomocnik odwołującego się, jako
podstawę
złożonego wniosku wskazał art. 49 § 1 k.p.c. w zw. z art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c.
W powyższych okolicznościach, Sąd
Najwyższy na podstawie art. 398
21
k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. w zw. z art 200 § 1
4
k.p.c. w zw. z art. 52 § 1 k.p.c. stwierdził
swoją niewłaściwość i przekazał wniosek Sądowi Najwyższemu – Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z właściwością.
M.L.
[ał]
‎