I CZ 78/10

Sygn. akt I CZ 78/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 22 lipca 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
w sprawie z powództwa W. G., H. G. O., J. G., G. G., A. G. i M. G.-S. 
przeciwko Republice S.(…) 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego 
2010 r., sygn. akt VI ACz (…), 
 
oddala zażalenie oraz wniosek strony powodowej o zasądzenie kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny w ramach postępowania zażaleniowego postanowieniem z 17 
listopada 2009 r. oddalił zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej 
instancji o oddaleniu jej zarzutu co do niedopuszczalności drogi sądowej. 
Postanowienie Sądu drugiej instancji strona pozwana zaskarżyła skargą 
kasacyjną, którą tenże Sąd odrzucił postanowieniem z 17 lutego 2010 r. Sąd ten 
wyszedł z założenia, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna gdyż została wniesiona 
od postanowienia, niemającego charakteru orzeczenia kończącego postępowanie. 

 
2 
Strona pozwana postanowienie z 17 lutego 2010 r. zaskarżyła zażaleniem, 
skierowanym do Sądu Najwyższego, w którym zawarła wiele obszernie rozbudowanych 
zarzutów. W konkluzji zażalenia zawarła wniosek o uchylenie tego postanowienia 
względnie o uchylenie tego postanowienia z jednoczesnym przekazaniem sprawy 
Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest oczywiście nieuzasadnione. 
Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie Sądu drugiej instancji, którym 
oddalono zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie 
odrzuceniu pozwu, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a 
wprost przeciwnie. Pojęcie „orzeczeń kończących postępowanie w sprawie”, o którym 
mowa w art. 3981 § 1 k.p.c. (a poprzednio w art. 392 § 1 k.p.c. regulującym 
dopuszczalność kasacji od określonych nieprawomocnych postanowień sądu drugiej 
instancji) zostało już dawno i wszechstronnie wyjaśnione w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego, w tym także publikowanym i przytaczanym w literaturze komentarzowej i 
innej dotyczącej procesu cywilnego. Orzecznictwo to jest ogólnie znane środowisku 
prawniczemu, dlatego też nie ma nawet potrzeby wskazywania konkretnych wypowiedzi 
Sądu Najwyższego w tym względzie. Można co najwyżej, przykładowo, wskazać 
chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z 24 maja 1999 r., II CZ 37/99 (OSNC 
1999, nr 12, poz. 211), w którym wyraźnie i zdecydowanie stwierdzono, że na gruncie 
art. 392 § 1 k.p.c., a więc poprzedniku art. 3981 § 1 k.p.c., od postanowienia sądu 
drugiej oddalającego zażalenie na orzeczenie odmawiające odrzucenia pozwu kasacja 
nie przysługuje. Na inne podobne wypowiedzi Sądu Najwyższego wymienione powołał 
się trafnie także Sąd drugiej instancji, uzasadniając swoje stanowisko co do 
niedopuszczalności skargi kasacyjnej w rozważanym wypadku. 
Wbrew więc wywodom strony pozwanej zawartym w zażaleniu zagadnienie 
zasadności i trafności zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego nie budzi 
żadnych wątpliwości. Oznacza to, że zażalenie jako chybione podlegało oddaleniu. 
Z przedstawionych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 w zw. 
z art. 39814 k.p.c.). 
Sąd Najwyższy oddalił jednocześnie wniosek strony powodowej o zasądzenie 
kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż był on sprzeczny z art. 108 § 1 k.p.c. O 
kosztach tych orzeknie się bowiem dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w 
sprawie.