I NSWR 1284/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił bez dalszego biegu protest dotyczący ważności referendum ogólnokrajowego z 15 października 2023 r., uznając, że zarzuty protestującego nie spełniają wymogów formalnych i ustawowych.
Protestujący Ł.Ł. złożył do Sądu Najwyższego protest przeciwko ważności referendum ogólnokrajowego z 15 października 2023 r., zarzucając celowe unieważnienie referendum poprzez bojkot i pytania o wydanie karty do głosowania. Sąd Najwyższy, powołując się na przepisy ustawy o referendum ogólnokrajowym oraz Kodeksu wyborczego, uznał, że protest nie spełnia wymogów formalnych. Zarzuty dotyczące bojkotu i braku frekwencji nie mieszczą się w ustawowych przesłankach protestu, a zarzut dotyczący pytań o wydanie karty był zbyt ogólnikowy i niepoparty dowodami. W konsekwencji, Sąd Najwyższy pozostawił protest bez dalszego biegu.
Sąd Najwyższy rozpatrzył protest Ł.Ł. przeciwko ważności referendum ogólnokrajowego z dnia 15 października 2023 r. Skarżący zarzucił, że referendum zostało celowo unieważnione poprzez bojkot, co pozbawiło obywateli konstytucyjnego prawa do sprawowania władzy. Podniósł również, że osoby rezygnujące z udziału w referendum były pytane o wydanie karty do głosowania. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, odwołał się do art. 33 ust. 1 ustawy o referendum ogólnokrajowym (u.r.o.), który stanowi, że protest może być oparty wyłącznie na zarzucie popełnienia przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przepisów dotyczących głosowania, ustalenia wyników lub samego wyniku referendum. Sąd podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, protestujący musi wskazać konkretne zarzuty i dowody, a ich brak skutkuje pozostawieniem protestu bez dalszego biegu. W ocenie Sądu, zarzuty podniesione przez skarżącego nie spełniały tych wymogów. Kwestia braku frekwencji i doprowadzenia do nieważności referendum na skutek decyzji obywateli o nieuczestniczeniu w głosowaniu nie stanowi ustawowej przesłanki protestu. Decyzja o udziale w referendum jest swobodna i nie podlega sankcjom. Ponadto, zarzut dotyczący pytań o wydanie karty do głosowania został uznany za zbyt ogólnikowy, pozbawiony wskazania konkretnych okoliczności, miejsca czy osób, co uniemożliwia jego merytoryczne rozpatrzenie. Sąd podkreślił, że protest nie może mieć charakteru abstrakcyjnego i musi być powiązany z konkretnymi naruszeniami. Na podstawie powyższych rozważań, Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu wyborczego oraz ustawy o referendum ogólnokrajowym, postanowił pozostawić protest bez dalszego biegu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty dotyczące braku frekwencji w referendum na skutek swobodnej decyzji obywateli o nieuczestniczeniu w głosowaniu nie stanowią ustawowej przesłanki protestu przeciwko ważności referendum.
Uzasadnienie
Ustawa o referendum ogólnokrajowym precyzuje, że protest może być oparty wyłącznie na zarzucie popełnienia przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przepisów dotyczących głosowania, ustalenia wyników lub wyniku referendum. Brak frekwencji, będący wynikiem swobodnej decyzji, nie mieści się w tych kategoriach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie protestu bez dalszego biegu
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Ł. Ł. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (4)
Główne
u.r.o. art. 33 § 1
Ustawa o referendum ogólnokrajowym
Protest przeciwko ważności referendum może być oparty wyłącznie na podstawie zarzutu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przepisów ustawy dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyniku referendum.
Pomocnicze
u.r.o. art. 34 § 2
Ustawa o referendum ogólnokrajowym
Do warunków i trybu wnoszenia protestu oraz sposobu jego rozpatrywania i trybu podejmowania uchwały w tej sprawie przez Sąd Najwyższy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy.
k.wyb. art. 241 § 3
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
Wnoszący protest powinien wskazać w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których opiera te zarzuty, a niewskazanie zarzutów i dowodów jest uchybieniem formalnym protestu wyborczego, które skutkuje pozostawieniem go bez dalszego biegu.
k.wyb. art. 243 § 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
Niewskazanie zarzutów i dowodów jest uchybieniem formalnym protestu wyborczego, które skutkuje pozostawieniem go bez dalszego biegu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Protest nie spełnia wymogów formalnych określonych w przepisach Kodeksu wyborczego i ustawy o referendum ogólnokrajowym. Zarzuty dotyczące braku frekwencji i bojkotu nie są ustawowymi przesłankami protestu. Zarzuty dotyczące pytań o wydanie karty do głosowania są zbyt ogólnikowe i niepoparte dowodami.
Godne uwagi sformułowania
protest przeciwko celowemu unieważnieniu referendum ogólnokrajowego z 15 września 2023 r. poprzez bojkot referendum Sąd Najwyższy zważył, co następuje: protest przeciwko ważności referendum może być oparty wyłącznie na podstawie zarzutu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przepisów ustawy dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyniku referendum. niewskazanie zarzutów i dowodów jest uchybieniem formalnym protestu wyborczego, które skutkuje pozostawieniem go bez dalszego biegu nie może mieć charakteru abstrakcyjnego
Skład orzekający
Paweł Księżak
przewodniczący
Adam Redzik
sprawozdawca
Mirosław Sadowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych protestów wyborczych i referendalnych, znaczenie frekwencji w referendum, obowiązek wskazywania zarzutów i dowodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury protestu przeciwko ważności referendum; ogólne zasady dotyczące protestów wyborczych mogą mieć szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy procedury administracyjnej związanej z referendum, a nie kontrowersyjnych kwestii prawnych czy społecznych. Jest to rutynowe zastosowanie przepisów.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I NSWR 1284/23 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Księżak (przewodniczący) SSN Adam Redzik (sprawozdawca) SSN Mirosław Sadowski w sprawie z protestu Ł. Ł. przeciwko ważności referendum ogólnokrajowego zarządzonego na dzień 15 października 2023 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 29 listopada 2023 r., pozostawia protest bez dalszego biegu. UZASADNIENIE Ł.Ł. (dalej również: „Skarżący”) wniósł do Sądu Najwyższego pismo zatytułowane „ protest wyborczy przeciwko celowemu unieważnieniu referendum ogólnokrajowego z 15 września 2023 r. poprzez bojkot referendum. ” W treści pisma Skarżący podniósł, że został pozbawiony konstytucyjnego prawa do uczestniczenia w sprawowaniu władzy przez wyborców, którzy uczestnicząc w bojkocie referendum doprowadzili do jego nieważności ze względu na brak wymaganej frekwencji. Skarżący zarzucił ponadto, że osoby rezygnujące z udziału w referendum były często wcześniej pytane, czy życzą sobie wydania karty do głosowania w referendum. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle art. 33 ust. 1 u.r.o. protest przeciwko ważności referendum może być oparty wyłącznie na podstawie zarzutu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przepisów ustawy dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyniku referendum. W doktrynie podnosi się, że zarzuty, które dają podstawę do protestu przeciwko ważności referendum, można dekodować również z przepisów ustaw wyborczych, w tym z przepisów Ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (tekst jedn. Dz.U. 2022, poz. 1277 ze zm.; dalej: „k.wyb.”; por. A. Rakowska-Trela, Postępowanie w sprawach z protestów wyborczych , PiP 2010, nr 3, s. 62-74 ). Według art. 34 ust. 2 u.r.o. „ do warunków i trybu wnoszenia protestu oraz sposobu jego rozpatrywania i trybu podejmowania uchwały w tej sprawie przez Sąd Najwyższy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy. ” Należy przyjąć, że odpowiednie zastosowanie mają również ustalenia orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących protestów wyborczych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że z art. 241 § 3 i art. 243 § 1 wyb. wynika, iż wnoszący protest powinien wskazać w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których opiera te zarzuty, a niewskazanie zarzutów i dowodów jest uchybieniem formalnym protestu wyborczego, które skutkuje pozostawieniem go bez dalszego biegu (tak m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 listopada 2019 r., I NSW 242/19; 26 listopada 2019 r., I NSW 283/19; 20 listopada 2019 r., I NSW 167/19; 19 listopada 2019 r., I NSW 191/19). Powołane przez Skarżącego okoliczności w postaci doprowadzenia do nieważności referendum na skutek niewzięcia w nim udziału przez część uprawnionych do głosowania nie wpisują się w żadną z ustawowych przesłanek protestu przeciwko ważności referendum. Wzięcie udziału w referendum stanowi przedmiot swobodnej decyzji każdej z uprawnionych osób, a zaniechanie oddania głosu - jeżeli jest wynikiem takiej decyzji - nie jest w żaden sposób sankcjonowane, w szczególności zaś nie może być podstawą protestu przeciwko ważności referendum. W odniesieniu do twierdzenia Skarżącego, dotyczącego pytania osób uprawnionych o wydanie karty do głosowania w referendum, należy zauważyć, że zarzut ten sformułowany jest na wysokim stopniu ogólności, a Skarżący nie wskazuje źródeł swojej wiedzy o wystąpieniu opisanego zjawiska. W szczególności Skarżący nie wskazuje, kto kierował opisane wyżej pytania, w której komisji wyborczej miało to miejsce i wobec jakich osób. Tak ogólnikowe sformułowanie nie może zostać uznane za spełnienie przedstawionego wyżej obowiązku powołania zarzutów protestu. Ponadto, jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, protest wyborczy – a argumentacja ta znajduje pełne odniesienie do protestu przeciwko ważności referendum – nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, czyli ograniczać się do postawienia ogólnych zarzutów co do potencjalnych naruszeń ustawy o referendum ogólnokrajowym lub przestępstw przeciwko referendum w skali całego kraju, o których wnoszący protest jedynie słyszał, a które nie mają żadnego związku z jego osobą (m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2019 r., I NSW 201/19; 26 listopada 2019 r., I NSW 338/19; 21 listopada 2019 r., I NSW 235/19; 18 lipca 2019 r., I NSW 39/19). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 241 § 3 i 243 § 1 k.wyb. w zw. z art. 34 ust. 2 u.r.o., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [SOP] [ał]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI