I NSP 370/22

SN
PAGE   \* MERGEFORMAT 2
Sygn. akt I NSP 370/22
POSTANOWIENIE
Dnia 25 stycznia 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Adam Redzik (przewodniczący)
‎
SSN Paweł Wojciechowski (sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Przesławski
w sprawie ze skargi K. R.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie
‎
o sygn. III AUz 122/22,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2023 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
W dniu 29 listopada 2022 r.
K. R. („Skarżąca”) działając w
imieniu własnym
wniosła skargę na przewlekłość postępowania, toczącego się przed Sądem Apelacyjnym
w Gdańsku w sprawie pod sygn. akt
III AUz 217/22
.
Skarżąca domaga się: (1) zlecenia podjęcia przez sąd rozpoznający sprawę
co do istoty odpowiednich czynności w wyznaczonym terminie poprzez wyznaczenie w terminie 21 dni terminu rozprawy; (2) przyznanie od Skarbu Państwa na jej rzecz sumy pieniężnej w kwocie 20 000 zł za przewlekłość postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku prowadzonej jest od 5 października 2022 r., tj. od dnia wysłania przez skarżącą skargi z 1 października 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. Sądu
Okręgowego
w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt VI U 1433/21. Okoliczność
braku doręczenia jej wezwania na rozprawę ani wyroku, wskazuje w jej ocenie, że postępowanie w niniejszej sprawie opóźnia się. Podniosła również, że wezwanie na rozprawę konieczne jest dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną, należy odrzucić.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy doszło do
przewlekłości postępowania, przez co naruszono jej prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Zgodnie z art. 4 ust. 2
ustawy o skardze na przewlekłość postępowania,
jeżeli
skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy.
Zgodnie z art. 8 ust. 2
ustawy o skardze na przewlekłość postępowania
,
w
sprawach nieuregulowanych w
ustawie o skardze na przewlekłość postępowania
, do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy
o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy.
Wniesiona przez skarżącą skarga na przewlekłość postępowania dotyczy postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie
pod
sygn. akt III AUz 217/22, co do którego
właściwe pozostają przepisy ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. 2021, poz. 1805
ze zm., dalej: „k.p.c.”
).
Stosownie do art.
87
1
§ 1 k.p.c.,
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a
w
sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych, chyba
że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.
Przepis
ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004
r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 – zasada prawna;
a także postanowienia Sądu Najwyższego: z
2 lutego 2021 r
., I NSP 174/20; z 6 lutego 2021
r., I NSP 169/20; z 1 września 2021 r., I NSP 135/21; z 23 marca 2022 r.,
I NSP 42/22
).
Skarżąca wniosła pismo obejmujące skargę na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez
nieuzasadnionej zwłoki osobiście – pomimo, że właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy, natomiast z treści skargi nie wynika, aby skarżąca należała do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym – przez co nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 87
1
§ 1 k.p.c. Tym samym, wniesiona skarga na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna z mocy ustawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 czerwca 2017 r., III SPP 32/17; z
października 2019 r., I NSP 103/19; z 16 kwietnia 2019 r., I NSP 5/19; z 21 marca 2019 r., I NSP 1/19).
Niezależnie od powyższego skarga podlegałaby odrzuceniu, także z jeszcze innego powodu.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy
o skardze na przewlekłość postępowania,
skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Z
przepisu tego
a contrario
wynika, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na
przewlekłość postępowania, które zakończyło się przed wniesieniem skargi.
W
przedmiotowej sprawie skarga dotycząca przewlekłości postępowania została złożona 29 listopada 2022 r., a zatem już po wydaniu w dniu 26 października 2022 r. przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku
postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie III AUz 217/22.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c. w
zw.
z
398
6
§ 3 k.p.c. i art. 87
1
k.p.c., w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.
[SOP]
[ał]