I NSP 497/25

Skarga H. S. dotyczyła naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, wskazując na przewlekłość postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie (sygn. XXV C 1620/20) oraz Sądem Apelacyjnym w Warszawie (sygn. VI ACa 3062/24). Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę, powołał się na art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, który stanowi, że Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie do rozpoznania skarg dotyczących postępowań przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym. W przypadku, gdy przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny (art. 4 ust. 1b ustawy). Sąd Najwyższy podkreślił, że przepisy wyznaczające jego właściwość rzeczową powinny być interpretowane ściśle i literalnie, przywołując liczne orzeczenia w tym zakresie. Po dokonaniu całościowej oceny treści skargi oraz wyjaśnień pełnomocnika skarżącego, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że skarga objęła postępowania przed oboma sądami niższych instancji. W związku z tym, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanych odpowiednio na mocy art. 398^21 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający