I NSP 43/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki z powodu braku zastępstwa procesowego wymaganego przez prawo.
Skarżący H. Ś. złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie III CZ 232/22. Sąd Najwyższy odrzucił skargę, powołując się na obowiązek zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, który nie został spełniony przez skarżącego.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę H. Ś. na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, dotyczącą postępowania w sprawie o sygnaturze III CZ 232/22. Skarga została odrzucona. Uzasadnienie opiera się na przepisach Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym. Zgodnie z art. 87¹ § 1 i 2 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z pewnymi wyjątkami, obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Sąd stwierdził, że skarżący nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym, a zatem skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie przepisów k.p.c. oraz ustawy o skardze na przewlekłość.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga taka jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na art. 87¹ § 1 i 2 k.p.c., który nakłada obowiązek zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z pewnymi wyjątkami. Skoro skarżący nie spełniał tych wyjątków, jego skarga była niedopuszczalna.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie skargi
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| H. Ś. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 87¹ § § 1 i 2
Kodeks postępowania cywilnego
Obowiązek zastępstwa stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z określonymi wyjątkami.
Pomocnicze
ustawa o skardze na przewlekłość art. 8 § ust. 2
Ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wymaganego przez prawo zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Godne uwagi sformułowania
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych skarżący nie należał do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym
Skład orzekający
Elżbieta Karska
przewodniczący, sprawozdawca
Paweł Czubik
członek
Aleksander Stępkowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wymogi formalne dotyczące zastępstwa procesowego w Sądzie Najwyższym, w tym w sprawach o stwierdzenie przewlekłości postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji braku profesjonalnego zastępstwa procesowego przez podmiot, który nie jest zwolniony z tego obowiązku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu formalnego postępowania sądowego, jakim jest zastępstwo procesowe, ale jej rozstrzygnięcie jest oparte na standardowej interpretacji przepisów.
“Czy możesz samodzielnie złożyć skargę do Sądu Najwyższego? Ten wyrok wyjaśnia kluczowy wymóg formalny.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I NSP 43/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Elżbieta Karska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Paweł Czubik SSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi H. Ś. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. III CZ 232/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2023 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE H. Ś. osobiście złożył do Sądu Najwyższego skargę na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. z dnia 8 grudnia 2017 r., Dz.U. 2018, poz. 75 z późn. zm., dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), domagając się, między innymi, stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie III CZ 232/22. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 1 § 1 i 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji, chyba że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a w sprawach własności intelektualnej rzecznik patentowy. Przepis ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 – zasada prawna, a także postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 maja 2011 r., II CSP 1/11, niepubl.; 1 września 2021 r., I NSP 77/21; 6 kwietnia 2022 r., I NSP 94/22; 28 września 2022 r., I NSP 268/22). Z treści skargi nie wynika, aby skarżący należał do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym (art. 87 1 § 2 k.p.c.), toteż skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu (art. 87 1 w zw. z art. 394 1 § 3, art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość). Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI