I NSP 378/22

SN
Sygn. akt I NSP 378/22
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Sadowski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Demendecki
‎
SSN Marek Dobrowolski
w sprawie ze skargi S. N. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. III AUa 527/21,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2023 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
S.N.
(dalej: „skarżąca”) na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 3 pkt 4
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: „u.s.p.p.”)
wniosła skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym
w Poznaniu w sprawie pod sygn. akt
III AUa 527/21
. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że
w
postępowaniu doszło do przewlekłości postępowania oraz zasądzenie od
Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Poznaniu kwoty 4000 zł na podstawie art. 12 ust. 4 u.s.p.p.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu jest przewlekłe, gdyż w ciągu 12 miesięcy od wpłynięcia apelacji, w sprawie nie został wyznaczony termin rozprawy. Apelacja została wniesiona 27 kwietnia 2021 r. i do dnia wniesienia skargi nie została rozpoznana, a skarżąca nie otrzymała żadnej informacji w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną, należał odrzucić.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.s.p.p.
Strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że
w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do
rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych
‎
i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2
u.s.p.p.
jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do
jej
rozpoznania jest Sąd Najwyższy. Skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w
Poznaniu, III AUa 527/21, zatem właściwym do rozpoznania skargi jest Sąd Najwyższy.
W myśl art. 8 ust. 2
u.s.p.p.
w
sprawach nieuregulowanych w
ustawie o
skardze na przewlekłość postępowania
, do postępowania toczącego się
‎
na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy
o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Skarżąca wniosła skargę
na
przewlekłość postępowania sądowego postępowania toczącego się przed
Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie
pod
sygn. akt III AUa 527/21, co
do którego
właściwe pozostają przepisy ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. 2021, poz. 1805
ze zm., dalej: „k.p.c.”
).
Stosownie do art.
87
1
§ 1 k.p.c.,
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a
w
sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych, chyba
że stroną, jej
organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.
Przepis
ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na
przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania właściwy jest Sąd
Najwyższy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004
r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 – zasada prawna;
a także postanowienia Sądu Najwyższego: z
2 lutego 2021 r
., I NSP 174/20; z 6 lutego 2021
r., I NSP 169/20; z 1 września 2021 r., I NSP 135/21; z 23 marca 2022 r.,
I NSP 42/22
).
Skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania sądowego osobiście, natomiast z treści skargi nie wynika, aby skarżąca należała do kręgu ww.
podmiotów
uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym – przez co nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 87
1
§ 1 k.p.c. Tym samym, wniesiona skarga na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna z mocy ustawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 czerwca 2017 r., III
SPP 32/17; z
października 2019 r., I NSP 103/19; z 16 kwietnia 2019 r., I NSP 5/19; z 21 marca 2019 r., I NSP 1/19).
Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 394
1
§ 3 k.p.c. w
zw.
z
398
6
§ 3 k.p.c. i art. 87
1
k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p.