I NSP 37/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania, ponieważ została wniesiona osobiście przez stronę, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z obowiązującym przymusem adwokacko-radcowskim.
Skarżąca wniosła osobiście skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przed Sądem Apelacyjnym. Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, uznał, że w postępowaniu przed SN obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (przymus adwokacko-radcowski). Ponieważ skarga została wniesiona osobiście i nie zachodziły wyjątki od tej zasady, sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Skarżąca M.K. złożyła osobiście skargę na przewlekłość postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (...) pod sygnaturą akt III AUa (...). Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, odrzucił ją. Uzasadnienie opiera się na przepisach ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz odpowiednio stosowanych przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd wskazał, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo procesowe stron przez adwokatów lub radców prawnych, zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. Przymus ten nie występuje jedynie w ściśle określonych przypadkach, które nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Ponieważ skarga została wniesiona osobiście przez Skarżącą, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, sąd uznał ten brak za nieusuwalny i w konsekwencji odrzucił skargę na podstawie przepisów k.p.c. oraz ustawy o skardze na przewlekłość.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Skarga na przewlekłość postępowania, wnoszona do Sądu Najwyższego, zasadniczo nie może zostać skutecznie wniesiona przez stronę osobiście, lecz wymaga zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że zachodzą wyjątki określone w art. 87¹ § 2 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odwołał się do art. 87¹ § 1 k.p.c. stanowiącego o przymusie adwokacko-radcowskim w postępowaniu przed SN. Ponieważ ustawa o skardze na przewlekłość nie reguluje kwestii zdolności postulacyjnej, stosuje się przepisy k.p.c. Skoro nie zaszły wyjątki od przymusu, osobiste wniesienie skargi jest brakiem nieusuwalnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie skargi
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. K. | osoba_fizyczna | skarżąca |
| Skarb Państwa - Prezes Sądu Apelacyjnego w (...) | organ_państwowy | uczestnik |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 87¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.
Pomocnicze
ustawa o skardze na przewlekłość art. 8 § ust. 2
Ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
k.p.c. art. 87¹ § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 373 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga wniesiona osobiście przez stronę narusza przymus adwokacko-radcowski obowiązujący w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Godne uwagi sformułowania
zdolność postulacyjna przymus adwokacko-radcowski brak nieusuwalny
Skład orzekający
Janusz Niczyporuk
przewodniczący
Leszek Bosek
członek
Adam Redzik
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasady przymusu adwokacko-radcowskiego w postępowaniu ze skargi na przewlekłość przed Sądem Najwyższym."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy skarga jest wnoszona osobiście i nie zachodzą wyjątki od przymusu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników ze względu na potwierdzenie ważnej zasady procesowej dotyczącej reprezentacji stron przed Sądem Najwyższym, choć dla szerszej publiczności może być zbyt techniczna.
“Czy możesz sam złożyć skargę do Sądu Najwyższego? Ten wyrok wyjaśnia kluczową zasadę!”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN Sygn. akt I NSP 37/21 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący) SSN Leszek Bosek SSN Adam Redzik (sprawozdawca) w sprawie ze skargi M. K. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. III AUa (…) , z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2021 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE I. M.K. (dalej: Skarżąca) pismem z 1 marca 2021 r. wniosła skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej: skarga na przewlekłość) w postępowaniu toczącym się przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie III AUa (…) . Powyższa skarga została podpisana i wniesiona przez Skarżącą osobiście. II. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość uregulowana jest w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość ). Zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W ustawie o skardze na przewlekłość nie została uregulowana kwestia zdolności postulacyjnej, tj. zdolności do samodzielnego, osobistego dokonywania czynności procesowych). W tym zakresie należy więc odwołać się do przepisów regulujących postępowanie cywilne, gdyż to one znajdują zastosowanie w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W świetle art. 87 1 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Tak zwany przymus adwokacko-radcowski nie występuje w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (art. 87 1 § 2 k.p.c.). W związku z tym, również skarga na przewlekłość, do której rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy – jeśli postępowanie, w którym według skarżącego występuje przewlekłość, jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c. – zasadniczo nie może zostać skutecznie wniesiona przez stronę osobiście. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04; postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 marca 2019 r., I NSP 3/19; 11 września 2019 r., I NSP 87/19). Mając na uwadze powyższe, skarga na przewlekłość wniesiona przez Skarżącą osobiście, wobec braku okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 87 1 § 2 k.p.c., dotknięta jest brakiem nieusuwalnym, co powoduje konieczność jej odrzucenia, bez wzywania do uzupełnienia braku tego pisma. Wobec tego, na podstawie art. 87 1 § 1 k.p.c. oraz art. 373 § 1 w zw. z art. 394 1 § 3, art. 398 21 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę