I NSP 30/23

SN
I NSP 30/23
POSTANOWIENIE
Dnia 19 kwietnia 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Sadowski
w sprawie ze skargi P. D.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przygotowawczym przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu
‎
w sprawie o sygn. III AUa 453/21,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2023 r.
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
P. D.
(dalej: „skarżący”) na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 3 pkt 4
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub     nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: „u.s.p.p.”)
wniósł skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym
w   Poznaniu w sprawie pod sygn. akt
III AUa 453/21
. Skarżący wniósł o  stwierdzenie, że w postępowaniu doszło do przewlekłości postępowania oraz zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Poznaniu kwoty 10 000 zł na podstawie art. 12 ust. 4 u.s.p.p.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu jest przewlekłe, gdyż w ciągu 20 miesięcy od wpłynięcia apelacji, w sprawie nie został wyznaczony termin rozprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną, należał odrzucić.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.s.p.p.
Strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że  w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i  prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2
u.s.p.p.
jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do
jej
rozpoznania jest Sąd Najwyższy. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w
Poznaniu, III AUa 453/21, zatem właściwym do rozpoznania skargi jest Sąd Najwyższy.
W myśl art. 8 ust. 2
u.s.p.p.
w
sprawach nieuregulowanych w
ustawie o
skardze na przewlekłość postępowania
, do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy
o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Skarżący wniósł skargę na
przewlekłość postępowania sądowego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie
pod
sygn. akt III AUa 453/21, co
do
którego
właściwe pozostają przepisy ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks  postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. 2021, poz. 1805
ze zm., dalej: „k.p.c.”
).
Stosownie do art.
87
1
§ 1 k.p.c.,
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a
w
sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych, chyba
że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.
Przepis ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 – zasada prawna;
a także postanowienia Sądu Najwyższego: z
2 lutego 2021 r
., I   NSP 174/20; z 6 lutego 2021 r., I NSP 169/20; z 1 września 2021 r., I NSP 135/21; z 23 marca 2022 r.,
I NSP 42/22
).
Skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania sądowego osobiście, natomiast z treści skargi nie wynika, aby skarżący należał do kręgu ww. podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym – przez co nie
dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 87
1
§ 1 k.p.c. Tym samym, wniesiona  skarga na przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna z mocy ustawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 czerwca 2017 r., III  SPP  32/17; z
października 2019 r., I NSP 103/19; z 16 kwietnia 2019 r., I NSP 5/19; z 21 marca 2019 r., I NSP 1/19).
Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 394
1
§ 3 k.p.c. w
zw.
z
398
6
§ 3 k.p.c. i art. 87
1
k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p
[SOP].
[ł.n]