I NSP 255/22

SN
Sygn. akt I NSP 255/22
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Żmij (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Elżbieta Karska
‎
SSN Maria Szczepaniec
w sprawie ze skargi M. R.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. II ZOW 42/22,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 października 2022 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Skargą na przewlekłość postępowania z 14 lipca 2022 r. M. R., wniósł o:
1.
stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie przeciwko obwinionemu M. R. prowadzonej przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego w następstwie bezczynności tego sądu „(obwiniony nie może wskazać sygnatury akt sprawy, ponieważ jej nie zna, dotychczas nic otrzymał żadnej informacji o zarejestrowaniu sprawy i nadaniu jej sygnatury akt, pomimo wpływu sprawy do Izby Dyscyplinarnej w dniu 23 grudnia 2020 r.)”,
2.
zasądzenie, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł,
3.
zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu związanych z postępowaniem wywołanym wniesieniem niniejszej skargi.
W uzasadnieniu skargi M. R. wskazał, że 12 października 2020 r. Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Białymstoku postanowił umorzyć postępowanie w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego. W  następstwie wniesionych odwołań akta sprawy zostały przesłane do Sądu Najwyższego – Izby Dyscyplinarnej – w dniu 22 grudnia 2020 r. i doręczone temu Sądowi w dniu 23 grudnia 2020 r. Do 14 lipca 2022 r. sprawa wniesionych zażaleń nie została przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego rozpoznana. Sprawa całkowicie bezbiegowo zalega w Izbie Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego już od 19 miesięcy, zaś od daty umorzenia postępowania upłynęło już 21 miesięcy. Cała sprawa toczy się bez żadnych efektów już prawie 4 lata. Dotychczas skarżący nie otrzymał nawet informacji jaką sygnaturę akt nadano jego sprawie w Izbie Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. W ocenie skarżącego powyższe stanowi przejaw rażącej bezczynności. Zwłoka w rozpoznaniu sprawy jest niczym nieuzasadniona, a Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego w tym czasie orzekała o
odpowiedzialności innych sędziów. Również w sprawach, które wypłynęły do rozpoznania zdecydowanie później, co stanowi w ocenie skarżącego przejaw dyskryminacji procesowej i utrzymywania z nieznanych mu powodów permanentnego stanu obwinienia jego osoby. Zdaniem M. R. przewlekłość postępowania dyscyplinarnego narusza jego prawa obywatelskie, zamyka drogę do możliwości ubiegania się o stanowiska w służbie publicznej. Skarżący cały czas pozostaje w stanie oskarżenia, co pomimo jego ponad 20 letniej nienagannej służby podważa u innych osób zaufanie do jego osoby, naraża na szwank dobre imię, doprowadza do tego, że staje się obywatelem drugiej kategorii, bez praw gwarantowanych mu przez Konstytucję. Brak podejmowania czynności w
jego sprawie uniemożliwia mu oczyszczenie się przed oczywiście nieuzasadnionymi zarzutami i jednocześnie zamyka drogę do awansu zawodowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga M. R. o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem Najwyższym podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm., dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli
postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.
W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych. Jak wskazano powyżej, skarga winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie. Za spełnienie tego wymogu nie sposób uznać, wniosku skarżącego o
„stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie przeciwko obwinionemu M.R. prowadzonej przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego”, skoro nie wskazuje ono precyzyjnie postępowania (sygnatury akt), które skarżący uważa za przewlekłe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z
1
czerwca 2022 r., I NSP 129/22). Powyższego nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że sąd nie poinformował go o sygnaturze akt. Skarżący nie wskazał, z jakich przepisów taki obowiązek wynika, zaś nie ulega też wątpliwości, iż nic nie stało na przeszkodzie, aby samodzielnie pozyskał taką informację np. telefonicznie, kontaktując się z sądem, w szczególności, że
skarżący
potrafił w ten sposób uzyskać informację, kiedy akta postępowania dyscyplinarnego przesłane zostały Sądowi Najwyższemu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość odrzucił skargę, wobec niespełnienia wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy.
[as]