IV CSP 1/07

Sygn. akt IV CSP 1/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Mirosława Wysocka 
 
 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 19 czerwca 2007 r., 
skargi powoda J. J. 
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, 
dotyczącej postępowania przed Sądem Najwyższym 
w sprawie II PK 25/07 
 
 
 
I.  odrzuca wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu; 
II.  odrzuca skargę. 
 
 
 

 
 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
Powód J. J. wniósł osobiście skargę na naruszenie prawa strony do 
rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Jego 
zdaniem zwłoka ta została wywołana na skutek opieszałości                   Sądu 
Najwyższego, który dotychczas nie rozpoznał wniesionej przez niego                    w 
dniu 1 lutego 2007 r. „kasacji” od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy                
i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 12 września 2006 r. wydanego w sprawie o 
odszkodowanie. W skardze powód domagał się              w związku z zarzucaną 
przewlekłością zasądzenia od Skarbu Państwa - Sądu Najwyższego kwoty 10.000 
zł tytułem odszkodowania. Skarżący zgłosił ponadto wniosek o zwolnienie go od 
kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika  z  urzędu.  
Sąd  Najwyższy  zważył,  co  następuje: 
 
1. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym 
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada                
ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego               
przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi na naruszenie prawa strony                
do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki,             
które ma być wszczęte i toczyć się przed tym Sądem, zachodzi konieczność 
wykazania się przez skarżącego zdolnością postulacyjną, analogicznie jak 
dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym (por. m.in. 
postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7,               
poz. 77 oraz z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Wniesienie                
tej skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę                
niedopuszczalną (por. mającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu 
sędziów SN z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71). 
Za taką więc należało uznać skargę powoda jako wniesioną przez niego osobiście,  
a  w  konsekwencji  odrzucić.  
 

 
 
3 
W tym stanie rzeczy dalsza ocena skargi powoda pod kątem spełnienia 
wszystkich ustawowych wymagań decydującego o jej dopuszczalności stała                
się  bezprzedmiotowa. 
Mając 
powyższe 
na 
względzie, 
Sąd 
Najwyższy 
skargę 
powoda,                
jako 
niedopuszczalną, 
odrzucił, 
przyjmując 
za 
podstawę 
rozstrzygnięcia                
art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39321 k.p.c. oraz w zw. art. 8                
ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa                
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej 
zwłoki  (Dz. U. Nr 179,  poz. 1843). 
2. Odnosząc się do wniosku powoda o ustanowienie dla niego  
pełnomocnika z urzędu, należy stwierdzić, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy. 
Pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego został już bowiem na                
wniosek skarżącego w sprawie ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w 
G. z dnia 23 sierpnia 2005 r. Nie było żadnych przeszkód, ażeby pełnomocnik ten 
sporządził i wniósł w imieniu powoda skargę                             na naruszenie prawa 
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej 
zwłoki oraz reprezentował go nadal w zainicjowanym tą skargą postępowaniu. 
Umocowania pełnomocnika procesowego jest bowiem dla tego             celu 
wystarczające, gdyż, jak wynika z art. 91 pkt 1 k.p.c., z mocy samego prawa 
pozwala ono na podejmowanie przez pełnomocnika wszelkich łączących się                
ze sprawą czynności procesowych. Ponieważ postępowanie ze skargi ma  
charakter jedynie wpadkowy (incydentalny), a jego wszczęcie nie rozpoczyna 
nowej, niezależnej sprawy, nie można uznać, że postępowanie to jest 
autonomiczne i niezależne od postępowania toczącego się w sprawie głównej. 
Za taką oceną  jego charakteru przemawia wiele argumentów m. in. jego cel, który 
wiąże się przede wszystkim z przeciwdziałaniem przewlekaniu toczącego się 
w sprawie postępowania, a także konieczność odpowiedniego stosowanie do tego 
rodzaju postępowania na podstawie art. 8 § 2 wskazanej ustawy z dnia 17 czerwca              
2004 r. w kwestiach w niej nie uregulowanych przepisów o postępowaniu 
zażaleniowym obowiązujących w postępowaniu, którego skarga ta dotyczy                
(por. m.in. uzasadnienie powołanej uchwały z dnia 17 listopada 2004 r. oraz 
uchwałę SN z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 109/04, OSNP 2005, nr 9,  

 
 
4 
poz.133). W konsekwencji należy przyjąć, że w zakresie wspomnianego wyżej 
umocowania mieszczą się także czynności odnoszące się do postępowania ze 
skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu 
sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, skoro stanowi ono fragment postępowania 
toczącego  się  w  „sprawie”,  o  której  mowa  w  art.  91  pkt  1  k.p.c.   
W tym stanie rzeczy wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika                
z urzędu, który został już w postępowaniu wcześniej ustanowiony, należało - jako  
bezprzedmiotowy - odrzucić. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jz