I NSP 11/25

SN
I NSP 11/25
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Elżbieta Karska
w sprawie ze skargi M. S.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn.
‎
II S 10/24,
po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej
‎
i Spraw Publicznych w dniu 5 lutego 2025 r.,
pozostawia skargę bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
M. S. pismem złożonym w imieniu własnym z 19 listopada 2024 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w Lublinie 25 listopada 2024 r., a
do
Sądu
Najwyższego 7 stycznia 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Sądu Apelacyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt: II S 10/24. W piśmie wymienił także inne sygnatury II Sk 9-10/24, II Sk 11-12/24 i prosił o wydanie orzeczeń w tych sprawach. W uzasadnieniu skargi wskazał okoliczności, które nie wyjaśniają treści wniosku ani nie zawierają zarzutów skargi. Zdaniem skarżącego „nastąpiło naruszenie wielu dobrych zasad”.
Ponadto Sąd Najwyższy ustalił, że sprawa ze skargi M. S. na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. II S 10/24 była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy pod sygnaturą I NSP 301/24 oraz I NSP 433/24, w których pozostawia ono skargi bez rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na    naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i  postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.   614 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że  w  postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do
rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i  prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga na  przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić, że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.
Skarga złożona przez M. S. nie spełnia wymogów przewidzianych
w
treści art. 6 ust. 2
u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd
właściwy do jej rozpoznania odrzuca taką skargę bez
wzywania
do uzupełnienia braków.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w
art. 6 ust. 2 pkt 2
u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, na
jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na
czym
ona
polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu   Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I  NSP  31/22). Bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny
czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob.  postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).
Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić w
odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy i
który
objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy nie  został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia ani  wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.
Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia, że
Sąd
Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.
Ponadto art. 3
u.s.p.p. zawiera katalog postępowań, w którym określonym podmiotom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na przewlekłość postepowania. Może to sugerować, że w związku z niewymienieniem postępowania o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, jako
objętego zaskarżeniem, powoduje wyłączenie go z ww. katalogu. Regulacja ta koresponduje z art. 14 ust. 3 u.s.p.p. Zaś z treści skargi wniesionej przez  skarżącego wynika, że dotyczy ona postępowania wywołanego skargą na  naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie pod sygn. II S 10/24 (II 15/24) W związku z tym, że w postępowaniach tego rodzaju ustawodawca nie uwzględnił skargi na przewlekłość postępowania, to czyni ją niedopuszczalną i wobec powyższego na podstawie art. 14 ust. 3 u.s.p.p. pozostawia się ją w aktach sprawy bez żadnych dalszych czynności, jako skargę podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 9 u.s.p.p.,
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy
stwierdza, że wniesiona przez M. S. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2
u.s.p.p. i
na podstawie art. 9 ust.
1
u.s.p.p. podlega odrzuceniu, bowiem
skargę niespełniającą tych wymagań sąd
właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.
Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 3 u.s.p.p
. a contrario
i art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., a także w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p. oraz art. 14 ust. 3 u.s.p.p.
[SOP]
[a.ł]
‎