III SK 19/11

Sygn. akt III SK 19/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 września 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa Elektrociepłowni A. Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością  
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 9 września 2011 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w 
Warszawie 
z dnia 24 listopada 2010 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Decyzją z dnia 31 grudnia 2008 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki 
(dalej jako: “Prezes URE” lub “pozwany”) orzekł, że: A. - Elektrociepłownia Spółka z 
o.o. (obecnie Elektrociepłownia A. Spółka z o.o.; dalej jako: “powód” lub 
“przesiębiorstwo energetyczne”) nie wywiązała się w II półroczu 2007 r. z 
określonego w art. 9a ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo 
energetyczne – Dz.U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm. - (w brzmieniu 
obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r.) obowiązku uzyskania i przedstawienia do 
umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa 
w art. 9I ust. 1 Prawa energetycznego, dla energii elektrycznej wytworzonej w 
jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 

 
 
2 
albo uiszczenia opłaty zastępczej obliczonej w sposób określony w art. 9a ust. 8a 
Prawa energetycznego (pkt 1.); za to działanie wymierzył powodowi karę pieniężną 
w kwocie 39.727,09 zł, tj. w wysokości 1,52% przychodu z działalności 
koncesjonowanej, osiągniętego w 2007 r. (pkt 2.). 
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło przedsiębiorstwo energetyczne.  
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji 
i Konsumentów w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję w pkt 2 w ten sposób, że 
zmniejszył wysokość nałożonej kary do kwoty 5.000 zł.  
Od powyższego wyroku apelację wniósł pozwany Prezes URE.  
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na 
podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.  
Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną Prezes URE.  
W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) 
zarzucono: 
a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 ustawy z dnia 8 
stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych 
innych ustaw (Dz.U. Nr 21, poz. 104; dalej jako: “Ustawa zmieniająca”); 
b) błędne zastosowanie art. 56 ust. 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – 
Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.) w brzmieniu z dnia 
11 marca 2010 r. w związku z art. 20 Ustawy zmieniającej do sprawy zakończonej 
decyzją Prezesa URE z dnia 31 grudnia 2008 r. 
W ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono 
naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie w postępowaniu 
apelacyjnym i przyjęcie, że zmiany w ustawie - Prawo energetyczne wprowadzone 
Ustawą zmieniającą w tym wprowadzające art. 56 ust. 6a, są zmianami, które 
wpływają na stan prawny w niniejszej sprawie. 
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na dwa 
ściśle ze sobą związane zagadnienia prawne. 
Chodzi o budzącą wątpliwość wykładnię art. 20 Ustawy zmieniającej, w 
zakresie w jakim dotyczy użytego w tym przepisie pojęcia “sprawy” i potrzeby 
wyjaśnienia: “czy norma intertemporalna zawarta w tym przepisie ma zastosowanie 
jedynie do spraw administracyjnych wszczętych, ale nie zakończonych przed 

 
 
3 
Prezesem URE, czy ma ona zastosowanie również do spraw sądowych, które w 
dniu 11 marca 2010 r. toczyły się na skutek złożenia odwołania od decyzji Prezesa 
URE”.  
Wiąże się z tym istotne zagadnienie prawne sprawy: “czy przepis art. 56 ust. 
6a ustawy - Prawo energetyczne, wprowadzony w życie w dniu 11 marca 2010 r., 
może mieć zastosowanie w sprawie wszczętej na skutek odwołania od decyzji 
Prezesa URE, wydanej w dniu 31 grudnia 2008 r. (a więc ponad rok przed jego 
wejściem w życie) a nie zakończonej prawomocnym wyrokiem przed 11 marca 
2010 r.”. 
W argumentacji dotyczącej istnienia przedstawionej wątpliwości podniesiono, 
że Sądy powszechne niejednokrotnie orzekały, że nie ma podstaw do uchylenia czy 
zmiany przez Sąd Okręgowy decyzji administracyjnej, która w chwili wydania była 
prawidłowa, (por. wyroki Sądu Apelacyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VI 
ACa 1201/06 oraz z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI ACa 1288/06). 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sąd 
Apelacyjny rozpoznają sprawy z odwołania od decyzji organów regulacyjnych 
merytorycznie, zatem muszą brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w 
chwili orzekania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK 
40/09 – Lex nr 585839). 
Art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo 
energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowiący, że do spraw 
wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy 
stosuje się przepisy ustawy nowej odnosi się również do tych przepisów – jak w 
sprawie niniejszej art. 56 ust. 6 a Prawa energetycznego – które modyfikują 
dotychczasową 
normę 
określającą 
warunki 
“represji 
administracyjnej” 
za 
niewykonanie określonych obowiązków przez przedsiębiorstwo energetyczne. 
Jeżeli ustawodawca łagodzący “represję prawnoadministracyjną” (podobnie do 
“represji prawnokarnej”) nakazuje stosowanie ustawy nowej (łagodniejszej) w 
sprawie niezakończonej, to przesądza w ten sposób o jej działaniu wstecz – w 

 
 
4 
stosunku do stanu rzeczy z chwili spełnienia przesłanek odpowiedzialności. W 
uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnego 
argumentu, który uzasadniałby wątpliwości, że nie jest sprawą niezakończoną w 
rozumieniu art. 20 ustawy zmieniającej, sprawa w której toczy się postępowanie 
odwoławcze 
według 
przewidzianego 
trybu 
zaskarżenia 
decyzji 
organu 
regulacyjnego.    
 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.  3989 § 2 k.p.c.