I Ns 855/18

Sygn. akt I Ns 855/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2019 roku Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Mariusz Kubiczek Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Bieniek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 roku w Tomaszowie Mazowieckim na rozprawie sprawy z wniosku – K. D. , z udziałem – M. D. o ustalenie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej postanawia : 1/ ustalić pomiędzy K. D. a M. D. sposób korzystania z lokalu mieszkalnego nr (...) , usytuowanego w budynku przy ul. (...) w T. w ten sposób, że K. D. przydzielić do wyłącznego korzystania pokój z aneksem kuchennym, zaś M. D. przydzielić do wyłącznego korzystania mniejszy pokój, pozostawiając do wspólnego korzystania łazienkę z wc oraz korytarz, 2/ oddalić wniosek w pozostałej części, 3/ ustalić, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. UZASADNIENIE We wniosku z dnia 31 lipca 2018 roku wnioskodawczyni K. D. , domagała się ustalenia sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania przez przyznanie wnioskodawczyni pokoju z aneksem kuchennym, pozostawienie łazienki do wspólnego użytku. Nadto wniosła o zakazanie uczestnikowi sprowadzania osób trzecich do wspólnego mieszkania oraz nakazanie opuszczenia wspólnego mieszkania przez nową partnerkę byłego męża i jej syna /k-4/. Uczestnik postępowania pomimo zawiadomienia nie stawił się na rozprawę, nie złożył oświadczenia /k- 27/. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : W dniu 2 stycznia 2013 roku (...) Spółka z o.o. w T. , zawarło z M. D. i K. D. umowę najmu lokalu nr (...) , położonego w budynku przy ul. (...) , w T. o powierzchni 44,95 m 2 . Do zamieszkiwania wspólnie z najemcą w lokalu uprawniony został syn najemców – A. D. . /dowód; umowa najmu lokalu k-5 do k- 6 odwrót/. W dniu 14 lutego 2018 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. rozwiązał przez rozwód związek małżeński M. D. i K. D. zawarty w dniu 13 kwietnia 1996 roku. nie orzekł o sposobie korzystania z mieszkania stron. /dowód; kopia wyroku rozwodowego k-7/. Wnioskodawczyni wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu, w którym nadal jest zameldowana, do wynajętego mieszkania przy ul. (...) , w T. Obecnie nie stać jej na wynajmowanie innego lokalu i chce wrócić do przedmiotowego lokalu, w którym pozostały jej rzeczy osobiste. Po sprawie rozwodowej były mąż pozmieniał zamki w drzwiach wejściowych i zamieszkał z inną kobietą i z jej dzieckiem. W przedmiotowym lokalu są ; pokój z aneksem kuchennym oraz mniejszy pokój. /dowód; przesłuchanie wnioskodawczyni K. D. k-28,k-28 odwrót/. Sąd zważył, co następuje : Wniosek zasługuje na jego uwzględnienie. Stan faktyczny oparty jest o załączone do akt sprawy dokumenty /powołane na wstępie uzasadnienia/ oraz dowód z przesłuchania wnioskodawczyni. Powołane dowody wskazują jednoznacznie na fakt, iż najemcami przedmiotowego lokalu mieszkalnego są M. D. i K. D. , nazwani w umowie najmu lokalu /k-5/ jako –„najemca”. Oznacza to, że tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje uczestnikom postępowania. Sąd w sprawie rozwodowej nie orzekał o sposobie korzystania z mieszkania stron, gdyż w danie rozstrzygania w sprawie rozwodowej wnioskodawczyni nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. W uzasadnieniu wniosku podała /k-4 odwrót/, że wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu mieszkalnego z uwagi na zachowanie uczestnika. Nie znalazł Sąd podstaw aby odmówić wiary zeznaniom wnioskodawczyni złożonym w przesłuchaniu uczestników postępowania. Wyprowadzenie się z przedmiotowego lokalu mieszkalnego wraz z pełnoletnim synem, wynajęcie innego lokalu mieszkalnego, a następnie wniesienie sprawy rozwodowej wskazywać/ potwierdzać może okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię. Uczestnik na rozprawę nie stawił się pomimo wezwania doręczonego przez awizację / z dniem 7 grudnia 20181 roku/, nie zajął stanowiska – nie złożył oświadczenia na piśmie. W konsekwencji przyjęcia, że przedmiotowy lokal mieszkalny jako przedmiot ich wspólnego najmu przysługuje obojgu byłych już małżonków, to do uprawnienia do korzystania z prawa do mieszkania nie będzie miał zastosowania przepis art. 28 1 k.r. io. (jeżeli prawo do lokalu przysługuje jednemu z małżonków /…/), lecz przepis art. 34 1 k.r. io. (każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka). Stosownie do dyspozycji przepisu art. 206 k.c. każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Wątpliwość Sądu wzbudziła okoliczność, iż powołany przepis ulokowany został w dziale IV Kodeksu Cywilnego –Współwłasność, a w sprawie niniejszej przedmiotem wspólnego prawa jest najem lokalu mieszkalnego /prawo obligacyjne/. W doktrynie i orzecznictwie wyrażono zapatrywanie, że skoro polskie ustawodawstwo cywilne nie zawiera przepisów regulujących wspólność praw, to uzasadnione jest stosowanie do niej - w drodze analogii - przepisów o współwłasności (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1958 r., I CO 22/58, OSPiKA 1960, z 6, poz. 164 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 1967 r., III CZP 45/67, OSNC 1968, Nr 1, poz. 3). Zgodnie z art. 210 zdanie pierwsze k.c. , każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Współwłasność, jest stosunkiem pochodnym od własności; jej istota polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom ( art. 195 k.c. ). Trzeba jednak zauważyć, że wspólność może obejmować nie tylko własność, ale również inne prawa majątkowe; może dotyczyć dalszych praw rzeczowych (np. użytkowania, użytkowania wieczystego), względnych praw do rzeczy (np. najmu, dzierżawy), czy też praw obligacyjnych, w tym wierzytelności. W tych przypadkach - co należy wyraźnie podkreślić - nie można jednak mówić o współwłasności, lecz wspólności praw. Powyższe zapatrywanie wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 stycznia 2015 roku, I CSK 664/13 /LEX nr 1659209, OSNC-ZD 2016/2/28/. Wobec powyższej argumentacji oraz stosując per analogiam przepis art. 206 k.c. , Sąd podzielił do korzystania przedmiotowy lokal mieszkalny, przyznając wnioskodawczyni pokój z aneksem kuchennym, a uczestnikowi mniejszy pokój. Do wspólnego korzystania pozostawiono łazienkę, wc oraz korytarz. Uwzględniając wniosek wnioskodawczyni miał Sąd na względzie, że przy wnioskodawczyni pozostaje pełnoletni syn stron. W pozostałym zakresie wniosek został oddalony, a to również z uwagi na dyspozycję art. 690 k.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.