I NS 543/15

Wnioskodawczyni J. O. (1) złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia własności udziału wynoszącego 34/64 części nieruchomości rolnej położonej w B. (dz. ew. nr 104) na prawach małżeńskiej współwłasności wraz z mężem J. O. (4), w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. W uzasadnieniu wskazała, że jej mąż otrzymał część udziałów w nieruchomości od matki i rodzeństwa w 1963 r. na podstawie umowy darowizny, a pozostałe udziały objął w posiadanie nieformalnie. Sąd Rejonowy w Brzesku, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, ustalił stan faktyczny dotyczący własności i posiadania nieruchomości. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki ustawy uwłaszczeniowej, tj. samoistne posiadanie nieruchomości przez rolnika w dniu 4 listopada 1971 r. oraz objęcie jej w posiadanie na podstawie umowy przenoszącej własność zawartej bez wymaganej formy, lub posiadanie jej nieprzerwanie przez pięć lat w dobrej wierze, a dziesięć w złej wierze. Sąd stwierdził, że choć wnioskodawczyni i jej mąż posiadali nieruchomość od lat i byli postrzegani jako jej właściciele, nie wykazali oni samoistnego posiadania w dobrej wierze przez wymagany okres. Umowa darowizny z 1963 r. dotyczyła jedynie 30/64 części nieruchomości, a brak było dowodów na formalne lub nieformalne nabycie pozostałych udziałów. Sąd uznał, że J. O. (4) nie mógł być uznany za posiadacza w dobrej wierze co do pozostałych 34/64 części, gdyż dysponował dokumentem wskazującym na nabycie tylko części udziałów i nie interesował się stanem prawnym nieruchomości. W związku z tym, że wymagany 10-letni okres posiadania w złej wierze upłynąłby dopiero w 1973 r., a nie przed datą wejścia w życie ustawy (4 listopada 1971 r.), sąd oddalił wniosek. Rozstrzygnięto również o kosztach postępowania, w tym o wynagrodzeniu kuratora procesowego dla nieznanych uczestników.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający