I NS 463/09

POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Radomska - Stęplewska Sędziowie: SSO Ryszard Małecki SSO Marcin Miczke po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M. przy uczestnictwie J. M. , M. M. (1) , R. P. , H. S. , Z. Z. , E. S. , L. P. , E. P. , H. T. , T. G. , G. G. , E. J. , S. S. , R. S. , Z. K. , M. B. , P. P. , W. P. , J. T. , P. T. , G. K. , T. B. , M. W. o zasiedzenie na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt I Ns 463/09 postanawia oddalić zażalenie. SSO R. Małecki SSO M. Radomska - Stęplewska SSO M. Miczke UZASADNIENIE Postanowieniem z 25 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej umorzył postępowanie i kosztami postępowania obciążył wnioskodawczynię w zakresie poniesionym. Sąd Rejonowy wskazał, że postanowieniem z 30 listopada 2011 r. zawiesił postępowanie na podstawie art.177 par.1 pkt 6 kpc , a wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu. Wobec tego zasadne jest umorzenie postępowania na podstawie art.182 par.1 kpc . Zażalenie złożyła wnioskodawczyni. Wyjaśniła, że nie było możliwe wcześniejsze uzyskanie aktów zgonu F. S. i. L. S. . Zwracała się o akty zgonu kolejno: dwa razy do Konsulatu Generalnego Francji, Centralnego Urzędu Stanu Cywilnego Francji oraz, po uzyskaniu informacji i adresów, do konkretnych urzędów stanu cywilnego we Francji. Dopiero te urzędy przesłały jej 14 stycznia 2013 r. akty zgonu F. S. i. L. S. . Wskazała, że termin jednego roku okazał się zbyt krótki do wypełnienia zobowiązania nałożonego przez Sąd Rejonowy, nadto nie wiedziała, że w tym terminie powinna wykonać to zobowiązanie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Okręgowy podziela stanowisko zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 1998 r. (II CKN 713/98 OSP 1999/10/176), że umarzając postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron oraz z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c , sąd nie bada, czy przyczyna wskazana w postanowieniu o zawieszeniu postępowania rzeczywiście istniała. Stanowisko to podzielił Sąd Najwyższy w kolejnych orzeczeniach: z dnia 9 lutego 2006 r. V CK 457/05 LEX nr 421411, z dnia 7 lutego 2003 r., III CK 276/02 i z dnia 18 czerwca 2004 r., II CK 383/03. Sąd Najwyższy odszedł od uprzednio prezentowanej odmiennej linii orzeczniczej. Podejmując zatem decyzję o umorzeniu postępowania sąd bada jedynie przesłanki wymienione w art. 182 § 1 k.p.c. , a zatem to, czy postępowanie zostało uprzednio zawieszone na jednej z podstaw wskazanych w tym przepisie, ograniczając się do treści postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie badając rzeczywistej przyczyny zawieszenia, oraz czy wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu. Użyte w art. 182 § 1 k.p.c. słowo „umarza” oznacza, że sąd musi wydać postanowienie o umorzeniu zawieszonego postępowania, jeżeli zostały spełnione wskazane w nim przesłanki. Nie ma wątpliwości, że postępowanie zostało zawieszone na podstawie art.177 § 1 pkt 6 k.p.c. i przez rok od daty jego zawieszenia nie wpłynął wniosek o podjęcie postępowania. Bez znaczenia pozostaje przyczyna niezłożeni wniosku o podjęcie oraz to, czy strona znała brzmienie art. 182 § 1 k.p.c. dotyczące terminu, w jakim należy złożyć wniosek o podjęcie postępowania. Wobec powyższego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art.13 § 2 k.p.c. jako bezzasadne. Ubocznie należy wskazać, ze wniosek o stwierdzenie zasiedzenia może zostać złożony ponownie, a wnioskodawczyni może powołać się na dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie. SSO R. Małecki SSO M. Radomska - Stęplewska SSO M. Miczke