I Ns 40/15

Sygn. akt I Ns 40/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy P. w W. I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Julita Wyrębiak - Romero Protokolant: Martyna Rafałko po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z wniosku B. K. z udziałem miasta stołecznego W. , E. Ł. , K. Ł. (1) , K. Ł. (2) , U. K. o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości postanawia: I. stwierdzić, że B. K. i U. K. nabyli na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej, w drodze zasiedzenia, z dniem 26 września 2008 roku własność nieruchomości położonej w W. przy ulicy (...) , stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym 30/2 z obrębu 3-07-25 o powierzchni 131 m 2 , uwidocznionej na wyrysie z mapy ewidencyjnej gruntów nr BG-UE-E-III. (...) . (...) .2015. E. , który to wyrys stanowi integralną część niniejszego orzeczenia; II. każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Sygn. akt I Ns 40/15 UZASADNIENIE W dniu 07 stycznia 2015 roku (data prezentaty) B. K. wniósł o stwierdzenie, że nabył on w dniu 26 września 2008 roku przez zasiedzenie własność nieruchomości o powierzchni 131 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) z obrębu 3-07-25, położonej w W. przy ul. (...) róg ul. (...) oraz o obciążenie uczestnika postępowania miasto stołeczne W. kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych (wniosek, k. 1). Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 roku do udziału w sprawie w charakterze uczestników zostali wezwani E. Ł. , K. Ł. (1) i K. Ł. (2) (postanowienie, k. 29). Na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku pełnomocnik uczestnika miasto stołeczne W. wniósł o oddalenie wniosku (protokół, k. 65). Postanowieniem z dnia 28 października 2015 roku, Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnika U. K. (protokół, k. 68). Na rozprawie w dniu 03 lutego 2016 roku pełnomocnik uczestnika miasta stołecznego W. pozostawił wniosek do uznania sądu, a uczestniczka U. K. przyłączyła się do wniosku (protokół, k. 101). Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie. Na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku uczestnik miasto stołeczne W. wniósł o oddalenie wniosku. Do momentu zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy dalszej zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Działka będąca przedmiotem wniosku położona jest w W. przy ul. (...) , na rogu z ulicą (...) , ma powierzchnię 131 m2 i oznaczona jest w ewidencji gruntów jako działka nr (...) z obrębu 3-07-25 (księga wieczysta, k. 5, mapa, k. 33). Aktem notarialnym z dnia 02 grudnia 1975 roku nr rep. A-I- (...) rodzice wnioskodawcy B. W. K. i I. K. dokonali na rzecz wnioskodawcy darowizny udziału wynoszącego ½ części w nieruchomości, opisanej jako działka geodezyjna o nr 30/1 w obrębie 3-07-25 o powierzchni 404 m2, położonej w W. przy ul. (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy M. w W. prowadzi księgę wieczystą KW o nr (...) (akt notarialny, k. 6). Aktem notarialnym z dnia 26 września 1978 roku o nr rep. A-V- (...) rodzice wnioskodawcy W. K. i I. K. dokonali na rzecz wnioskodawcy darowizny pozostałego udziału wynoszącego ½ części nieruchomości opisanej jako działka geodezyjna o nr 30/1 w obrębie 3-07-25 o powierzchni 404 m2, położonej w W. przy ul. (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy M. w W. prowadzi księgę wieczystą KW o nr (...) (akt notarialny, k. 8). Działka będąca przedmiotem wniosku znajdowała się wraz z działką o nr (...) w obrębie jednego ogrodzenia zarówno w chwili darowizny pierwszej połowy udziałów w nieruchomości o nr (...) , jak i drugiej połowy. Obydwie działki stanowią jedną całość pod względem zagospodarowania (zeznania świadków E. B. , k. 66 i J. D. , k. 66, zeznania stron, k. 67 i k. 101v). Wobec otrzymania w darowiźnie nieruchomości (...) , z chwilą przejęcia na własność całej tej nieruchomości, wnioskodawca B. K. stał się samoistnym posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka o nr (...) , będąca przedmiotem wniosku. Poprzednimi posiadaczami przedmiotowej działki byli W. K. i I. K. . B. K. pozostaje w związku małżeńskim z U. K. od grudnia 1976 roku (zeznania U. K. , k. 101v). Powyżej ustalony stan faktyczny nie był kwestionowany przez któregokolwiek z uczestników. Sąd w postępowaniu nieprocesowym dokonał zgromadzenia materiału dowodowego celem wykazania przesłanek zasiedzenia nieruchomości objętej wnioskiem. Na materiał ten składały się przede wszystkim przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, a to: akty notarialne darowizny działki (...) , wypis z ksiąg wieczystych, mapa do celów sądowych (k. 33). Ponadto materiał dowodowy uzupełniono zeznaniami świadków E. B. i J. D. , a także zeznaniami uczestników B. K. i U. K. . Sąd dał wiarę zeznaniom wszystkich tych osób, albowiem są one spójne i korespondują ze sobą tworząc logiczna całość. Sąd zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 172 § 1 kc , posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Zgodnie z § 2 tego artykułu, po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Na podstawie art. 336 kc , posiadaczem samoistnym nieruchomości jest ten, kto nią włada jak właściciel. W niniejszej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, iż B. K. był samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem od 1978 roku, kiedy to wszedł w jej posiadanie. Wnioskodawca wykazał, że nieruchomość ta była funkcjonalnie związana ze stanowiącą jego własność działką sąsiednią o numerze 30/1 i że we wskazanym przez niego okresie nieprzerwanie był posiadaczem samoistnym działki objętej wnioskiem. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, przede wszystkim zeznania świadków i stron, jednoznacznie wykazały, że nieruchomość objęta wnioskiem jest funkcjonalnie związana z nieruchomością będącą własnością wnioskodawcy i to od wielu lat. Świadczy o tym zagospodarowanie tego terenu, przede wszystkim zasadzone tam tuje, a także jednolitość ogrodzenia zarówno od strony ulicy (...) , jak i ulicy (...) . Obecnie nic nie wskazuje na to, aby obie działki stanowiły odrębne od siebie nieruchomości. Należy mieć na uwadze, iż Sąd także w postępowaniu nieprocesowym związany jest dyrektywami dotyczącymi ciężaru dowodowego określonymi w procedurze cywilnej. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 kpc ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 kpc ) spoczywa na stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7 poz. 76). Sąd nie ma obowiązku w toku postępowania dążyć do ujawnienia prawdy materialnej. To uczestnicy, jeżeli nie przyłączają się do wniosku, winni wykazać, iż nie zostały spełnione przesłanki do zasiedzenia. W ocenie Sądu, wnioskodawca w sposób wystarczający wykazał, iż jest nieprzerwanie od dnia 26 września 1978 roku, posiadaczem samoistnym wskazanej we wniosku nieruchomości. W myśl art. 339 kc , domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Oznacza to, iż dla ustalenia posiadania samoistnego wystarczy (jako przesłanka domniemania) dowód faktycznego władania rzeczą ( corpus ). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż na przedmiotowym terenie, obejmującym obie działki – 30/1 i 30/2 – jak już wskazano funkcjonalnie stanowiące jedną całość - wnioskodawca przebywał, jak również teren ten zamieszkiwał – znajduje się tam bowiem jego dom. Wszystkie te okoliczności, wskazane w stanie faktycznym, potwierdzają fakt władztwa B. K. nad nieruchomością stanowiącą działkę numer (...) . Powyższe domniemanie nie zostało przez uczestników obalone w niniejszym postępowaniu, co więcej, ostatecznie żaden z uczestników nie kwestionował okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę. Żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie przeczył w swej treści wskazywanym okolicznościom. Od 26 września 1978 roku do 26 września 2008 roku upłynęło 30 lat wymaganych ustawą, aby zasiedzieć nieruchomość w złej wierze. Wnioskodawca nie wskazywał w toku postępowania, aby występowała po jego stronie dobra wiara. Trzeba mieć na uwadze, iż działka będąca przedmiotem wniosku ma powierzchnię 131 m2, zaś działka będąca dotychczas własnością wnioskodawcy tj. 30/1 ma powierzchnię 404 m2. W ocenie Sądu, nie jest prawdopodobnym, aby nie zauważyć tak znacznej rozbieżności pomiędzy chociażby powierzchnią, za którą wnioskodawca opłacał podatek od nieruchomości, a rzeczywistą wielkością zajmowanej przez ogrodzenie powierzchni. Sąd ponadto związany był treścią wniosku, z którego wynikało, iż wnioskodawca sam zdaje sobie sprawę z charakteru jego posiadania, wnosząc o zasiedzenie nie po dwudziestu, a po trzydziestu latach od objęcia w posiadanie. Należy wskazać, iż w chwili upływu terminu do zasiedzenia wnioskodawca B. K. pozostawał w związku małżeńskim z uczestniczką U. K. . Sąd w pełni podzieli i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 28 lutego 1978 r. sygn. III CZP 7/78, w którym sąd ten uznał, iż: „własność nieruchomości nabyta przez jednego z małżonków w drodze zasiedzenia wchodzi w skład majątkowej wspólności ustawowej wówczas, gdy bieg terminu zasiedzenia zakończył się w czasie trwania wspólności ustawowej”. Zatem nabycie własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, wobec powyższych okoliczności winno nastąpić do majątku wspólnego B. K. i U. K. . W związku z wykazaniem przez wnioskodawcę przesłanek niezbędnych do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości objętej wnioskiem przez zasiedzenie, Sąd uwzględnił wniosek, jednocześnie orzekając, iż nabycie własności następuje do majątku wspólnego B. K. i U. K. . O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 1 kpc , zgodnie z którym w postępowaniu nieprocesowym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.