I NS 392/25Uchylenie decyzji VAT 18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWnioskodawczyni M. K. wniosła o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie udziału wynoszącego 1/2 we współwłasności nieruchomości gruntowej, stanowiącej pas gruntu o powierzchni 72m2, położonej w M. przy ul. (...). Wnioskodawczyni wskazała, że ona i jej poprzedniczka prawna, Z. K., posiadały ten grunt samoistnie i w dobrej wierze od lat 50. XX wieku. Gmina M., właściciel nieruchomości, wniosła o oddalenie wniosku, argumentując, że Z. K. posiadała grunt w złej wierze, ponieważ nie zweryfikowała granic nieruchomości przy nabyciu lokalu i przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność. Sąd, analizując zebrany materiał dowodowy, ustalił, że nieruchomość była od lat 50. XX wieku zagospodarowana i użytkowana jako całość przez mieszkańców lokali nr (...) i (...) przy ul. (...), a granica między działkami była wyznaczona przez płot, który nie zmieniał swojego przebiegu. Sąd uznał, że Z. K. nabyła posiadanie gruntu w dobrej wierze, zarówno w 1970 roku przy nabyciu lokalu i udziału w użytkowaniu wieczystym, jak i w 1998 roku przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność, ponieważ sprzedający (Skarb Państwa, a następnie Gmina) posiadał pełną wiedzę o stanie prawnym i faktycznym nieruchomości, a okoliczności nabycia nie budziły wątpliwości co do zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym. Sąd podkreślił, że brak weryfikacji granic przez Z. K. nie stanowił niedbalstwa, a Gmina przez wiele lat nie wykazywała zainteresowania sporną działką. Sąd uznał również posiadanie za samoistne, co potwierdzały liczne czynności wskazujące na wolę posiadania jak właściciel (zmiana ogrodzenia, utwardzenie podjazdów, prace instalacyjne, zagospodarowanie zieleni). W konsekwencji, sąd stwierdził, że wnioskodawczyni, jako następczyni Z. K., nabyła przez zasiedzenie udział wynoszący 1/2 we współwłasności nieruchomości z dniem 12 listopada 2018 roku, po upływie wymaganego 20-letniego terminu zasiedzenia w dobrej wierze. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 3 kpc, zasądzając od Gminy M. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 3.817 zł.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPotwierdzenie możliwości zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości, ocena dobrej wiary posiadacza w kontekście działań organów administracji i braku weryfikacji granic.
Każda sprawa o zasiedzenie jest indywidualna i zależy od specyficznych okoliczności faktycznych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy posiadanie nieruchomości przez wnioskodawczynię i jej poprzedniczkę prawną miało charakter samoistny i czy było dokonane w dobrej wierze, co uzasadnia nabycie własności przez zasiedzenie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd uznał, że posiadanie miało charakter samoistny i było dokonane w dobrej wierze przez okres dłuższy niż wymagany do zasiedzenia.
Uzasadnienie
Sąd ocenił, że okoliczności nabycia lokalu i przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność, a także długotrwałe i nieprzerwane zagospodarowanie nieruchomości przez wnioskodawczynię i jej poprzedniczkę, świadczą o posiadaniu samoistnym i dobrej wierze. Brak weryfikacji granic przez posiadacza nie stanowił niedbalstwa w kontekście działań sprzedającego (Skarbu Państwa/Gminy) i braku interwencji ze strony Gminy przez wiele lat.
Czy możliwe jest zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, możliwe jest zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości, jeśli spełnione są przesłanki z art. 172 k.c.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na utrwalony pogląd orzecznictwa i doktryny, zgodnie z którym przedmiotem zasiedzenia może być udział we współwłasności, zwłaszcza gdy nieruchomość była przedmiotem współposiadania przez kilka osób.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawczyni |
| Gmina M. | organ_państwowy | uczestniczka |
Przepisy (7)
Główne
k.c. art. 172
Kodeks cywilny
Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
k.p.c. art. 520 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Możliwość orzeczenia o kosztach zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik sprawy w przypadku sprzecznych interesów uczestników.
Pomocnicze
k.c. art. 176 § § 1
Kodeks cywilny
Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.
k.c. art. 176 § § 2
Kodeks cywilny
Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza.
k.c. art. 140
Kodeks cywilny
Treść prawa własności.
k.p.c. art. 520 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Zasada ponoszenia kosztów przez każdego uczestnika w postępowaniu nieprocesowym.
k.p.c. art. 98 § § 11
Kodeks postępowania cywilnego
Zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kosztów postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Posiadanie nieruchomości przez wnioskodawczynię i jej poprzedniczkę prawną miało charakter samoistny. • Posiadanie nieruchomości było dokonane w dobrej wierze. • Okoliczności nabycia lokalu i przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność, a także długotrwałe zagospodarowanie i użytkowanie gruntu, świadczą o dobrej wierze. • Brak weryfikacji granic przez posiadacza nie stanowił niedbalstwa w kontekście działań sprzedającego (Skarbu Państwa/Gminy) i braku interwencji ze strony Gminy przez wiele lat. • Możliwe jest zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości.
Odrzucone argumenty
Posiadanie nieruchomości przez Z. K. było w złej wierze, ponieważ nie zweryfikowała granic nieruchomości przy nabyciu lokalu i przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność. • Termin zasiedzenia (30 lat) jeszcze nie upłynął.
Godne uwagi sformułowania
eliminacja długotrwałej rozbieżności pomiędzy stanem prawnym a rzeczywistym • wola posiadania „jak właściciel” • stan posiadania współtworzą fizyczny element (corpus) władania rzeczą oraz intelektualny element zamiaru (animus) władania rzeczą dla siebie • nie można uznać za niedbalstwo faktu niezweryfikowania przebiegu granic przez Z. K. • Gmina jako szczególnego rodzaju podmiot winna czuwać nad praworządnością, przejawiać w swoich działaniach należytą staranność oraz podejmować działania znajdujące oparcie nie tylko w obowiązujących przepisach prawnych, ale również w zasadach współżycia społecznego, a wreszcie w dobrych praktykach administracyjnych. • dla oceny dobrej lub złej wiary decydujące znaczenie ma stan świadomości posiadacza z chwili uzyskania posiadania, podczas gdy późniejsza zmiana świadomości posiadacza nie ma już wpływu na ocenę charakteru posiadania i na długość okresu potrzebnego do nabycia własności przez zasiedzenie.
Skład orzekający
Magdalena Sarzyńska
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie możliwości zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości, ocena dobrej wiary posiadacza w kontekście działań organów administracji i braku weryfikacji granic."
Ograniczenia: Każda sprawa o zasiedzenie jest indywidualna i zależy od specyficznych okoliczności faktycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy zasiedzenia nieruchomości, co jest często interesującym tematem dla właścicieli nieruchomości i prawników. Pokazuje, jak długotrwałe użytkowanie i zagospodarowanie terenu może prowadzić do nabycia własności, nawet w sporze z gminą.
“Czy można zasiedzieć kawałek ziemi należący do gminy? Sąd rozstrzyga.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.