I Ns 319/15

I Ns 319/15 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 12 września 2016r. M. C. , T. M. i M. W. (1) wnieśli o: 1. ustanowienie na rzecz każdoczesnych właścicieli działki ewidencyjnej nr (...) położonej w S. objętej (...) nieodpłatnej służebności przejazdu i przechodu przez południowa część działki nr (...) położonej w S. pasem szerokości 4 metrów oznaczonej na mapie sporządzonej przez geodetę F. K. ; 2. ustanowienie na rzecz każdoczesnych właścicieli działki ewidencyjnej nr (...) położonej w S. objętej (...) nieodpłatnej służebności przejazdu i przechodu przez południowa część działek nr (...) i nr (...) położonych w S. pasem szerokości 4 metrów oznaczonej na mapie sporządzonej przez geodetę F. K. ; 3. ustanowienie na rzecz każdoczesnych właścicieli działki ewidencyjnej nr (...) położonej w S. objętej (...) nieodpłatnej służebności przejazdu i przechodu przez południowa część działek nr (...) i nr (...) położonych w S. pasem szerokości 4 metrów oznaczonej na mapie sporządzonej przez geodetę F. K. . W uzasadnieniu wskazano, ze działki nr (...) nie maja zapewnionego dostępu do drogi publicznej oznaczonej, jako działki (...) co właśnie uzasadnia wystąpienie z wnioskiem. Żaden z uczestników postepowania nie sprzeciwił się wnioskowi, także w zakresie żądania ustanowienia służebności nieodpłatnie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) położone w S. oznaczone, jako dzięki nr (...) , nr (...) i nr (...) nie maja dostępu do drogi publicznej, a przejazd odbywa się szlakiem szerokości 4 metrów biegnącym wzdłuż południowych granic działek nr (...) oznaczonych na mapie z projektem służebności drogowej sporządzonym przez geodetę F. K. , aż do (...) i (...) stanowiących własność Gminy B. i wykorzystywanych, jako droga wewnętrzna, łącząca sąsiadujące nieruchomości z drogą biegnącą po działce (...) , wykorzystana również, jako droga, chociaż Gmina jest jej posiadaczem samoistnym. Właścicielami działki nr (...) są małżonkowie T. M. i E. M. , właścicielem działki nr (...) jest M. W. (1) , zaś właścicielem działki (...) jest M. C. . Natomiast właścicielem nieruchomości oznaczonej, jako działka nr (...) są następcy prawni ujawnionych w księgach wieczystych zmarłych A. W. (1) i M. W. (2) tj. S. W. , A. W. (2) syn M. , A. W. (2) syn A. , R. W. , G. S. , R. T. , T. W. , M. W. (3) , R. K. , J. W. , E. K. , Ł. W. , K. B. . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodu z dokumentacji geodezyjnej tj. mapy z projektem służebności sporządzonej przez geodetę F. K. (K-10), która jest czytelna, została sporządzona przez osobę posiadająca kwalifikacje w zakresie geodezji, dokument ten został tez przyjęty do Państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę (...) , co istotne żadna ze stron nie kwestionowała tego dokumentu. Wiarygodne były tez pozostałe dowody z dokumentów urzędowych tj. odpisy z ksiąg wieczystych, wypis z rejestru gruntów i odpisy postanowień spadkowych I Ns 991/95/P oraz I Ns 1672/95/P, które zostały wydane przez upoważnione organy w zakresie swoich kompetencji, a ich wiarygodności nikt nie kwestionował. Sąd zważył, co następuje: Podstawę prawną roszczenia wnioskodawców stanowi art. 145 §§ 1-3 kc określający zarówno przesłanki, od których zależy ustanowienie służebności drogi koniecznej jak i warunki wpływające na sposób wytyczenia tej służebności na gruncie. Podstawowym kryterium uzasadniającym wszczęcie procedury związanej z wytyczeniem drogi służebnej jest stwierdzenie, iż nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi. Potwierdzenie tego faktu uzasadnia czynności procesowe zmierzające do ustalenia przebiegu służebności z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości władnącej i jak najmniejszego obciążenia gruntów, przez które służebność ma przebiegać. W toku postępowania, jak wyżej wskazano, po za sporem było, że działki ewidencyjne nr (...) nie mają zapewnionego prawnego dostępu do drogi. Potwierdziły to strony w oświadczeniach składanych pisemnie oraz ustnie na rozprawie, a dodatkowo także mapa z projektem służebności sporządzona przez uprawnionego geodetę, na której wskazano usytuowanie tych nieruchomości oraz dróg dojazdowych. Co istotne, wszyscy uczestnicy uznali wniosek, godząc się z obciążeniem służebnością gruntową nieruchomości, których są właścicielami. Oświadczenia te przesądzają, więc o spełnieniu drugiej przesłanki wytyczenia służebności gruntowej, wynikającej z art. 145 §§ 1-3 kc , a więc minimalnego obciążenia nieruchomości władnącej służebnością. Skoro, bowiem właściciele tej nieruchomości nie kwestionują zasadności obciążenia ich nieruchomości służebnością gruntową, to w istocie nie stanowi ona obciążenia dyskwalifikującego przebieg drogi koniecznej wskazany we wniosku. Podkreślić przy tym należy, że nie sprzeciwiała się wytyczeniu służebności w ten sposób także Gmina B. , która jest właścicielem działek nr (...) i posiadaczem samoistnym działki nr (...) , z którymi łączy się ustanowiona służebność. (...) znajdujące się w posiadaniu Gminy B. , w praktyce stanowią drogę dojazdową do nieruchomości sąsiednich i w praktyce są utrzymywane przez Gminę, co istotne taką też kategorie nadano im w rejestrze gruntów, oznaczając symbolem „dr”. Wobec wiec zgodnych oświadczeń wszystkich zainteresowanych stron, w tym Gminy B. , Sąd odstąpił od poszukiwania innych wariantów przebiegu drogi służebnej i rozstrzygnął o żądaniu wnioskodawców mając na uwadze zgodne oświadczenia wszystkich stron. Odrębną kwestią jest wynagrodzenie za obciążenie nieruchomości służebnością drogi koniecznej. Uprawnienie właściciela nieruchomości obciążonej do żądania takiego wynagrodzenia wynika explicite z art. 145 § 1 kc. Jednakże w niniejszej sprawie, wszyscy zainteresowani zgodnie oświadczyli, że wyrażają zgodę na ustanowienie służebności bez wynagrodzenia, zgodę taką także wyraziła także Gmina B. , antycypując żądanie wnioskodawców ustanowienia służebności także po działkach nr (...) , jednakże żaden z wnioskodawców nie rozszerzył wniosku także o te nieruchomości, co, wykluczyło objecie rozstrzygnięciem także tych działek. Ostatecznie, więc, Sąd ustanowił służebność drogi koniecznej bez wynagrodzenia. Orzekając o kosztach postepowania nieprocesowego Sąd odwołał się do ogólnej regulacji wynikającej z art. 520 § 1 kpc , zgodnie, z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wskazać, bowiem należy, że strony nie miały sprzecznych interesów, gdyż składały zgodne oświadczenia w toku postępowania. Jedynymi wiec kosztami, jakie powstały w tej sprawie była opłata sądowa, którą uiścili wnioskodawcy.