I Ns 246/19

Sygn. akt I Ns 246/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2019 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Lidia Grzelak Protokolant sądowy Monika Goryszewska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. w Ciechanowie na rozprawie sprawy z wniosku M. S. z udziałem A. U. o odroczenie terminu zapłaty postanawia: 1. wniosek oddalić; 2. pozostawić wnioskodawcę i uczestniczkę postępowania przy poniesionych kosztach postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Sędzia Lidia Grzelak Sygn. akt I Ns 246/19 UZASADNIENIE M. S. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie o odroczenie terminu płatności kwoty 135000,00 zł zasądzonej na rzecz A. U. prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie I Ns 431/16 tytułem spłaty. Wnioskodawca wniósł o odroczenie terminu płatności na okres jednego roku tj. do dnia 17 lipca 2020 r. Uczestniczka postępowania A. U. wnosiła o oddalenie wniosku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie I Ns 431/16 Sąd Rejonowy w Ciechanowie dokonał zniesienia współwłasności nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) o wartości 270000,00 zł, stanowiącej przedmiot współwłasności M. S. i A. U. po ½ części przez przyznanie jej na rzecz M. S. ze spłatą w wysokości 135000,00 zł na rzecz A. U. . Termin płatności Sąd ustalił na jeden rok od dnia uprawomocnienia się postanowienia, zastrzegając obowiązek płatności odsetek ustawowych za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 5 września 2018 r. ( akta I Ns 431/16 ). W dacie orzekania w sprawie I Ns 431/16 przez Sąd Rejonowy w Ciechanowie, M. S. pracował jako specjalista d/s zarządzania obronnością i spraw kryzysowych. Otrzymywał wynagrodzenie w wysokości około 3000 złotych netto. Nie miał nikogo na utrzymaniu ( akta I Ns 431/16 ). M. S. nie dokonał na rzecz A. U. spłaty zasądzonej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie I Ns 431/16 w jakimkolwiek zakresie ( bezsporne ). M. S. zamieszkuje sam na przedmiotowej nieruchomości. A. U. opuściła nieruchomość w styczniu 2019 r. Od lipca 2018 r. jego sytuacja majątkowa i osobista co do zasady nie uległa zmianie. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Pracuje jako specjalista do spraw zarządzania kryzysowego i obronności; zarabia około 3300 złotych netto ( zeznania wnioskodawcy M. S. k. 32 ). Powyższy stan faktyczny nie jest sporny. Przytoczone okoliczności wynikają z akt prawomocnie zakończonego postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości. Okoliczności związane z sytuacją majątkową wnioskodawcy M. S. nie były kwestionowane przez uczestniczkę postępowania A. U. . Brak spłaty zasądzonej na jej rzecz należności w sprawie I Ns 246/19 jest okolicznością bezsporną. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 212 § 3 kc , jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych. Żądanie wnioskodawcy M. S. oparte jest zatem na przepisie art. 212 § 3 zd. 3 kc. W ocenie Sądu, wniosek M. U. nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że wnioskodawca w toku postępowania o zniesienie współwłasności w sprawie I Ns 431/16 wnosił o przyznanie prawa własności nieruchomości na swoją rzecz, deklarując dokonanie spłaty na rzecz A. U. . Wprawdzie w toku postępowania wskazywał różne sposoby ustalenia wysokości spłaty należnej A. U. , jak i terminy płatności, jednak nie zmienia to faktu, że liczył się z koniecznością zapłaty na rzecz jej połowy wartości nieruchomości. Podnoszenie w obecnym postępowaniu przez wnioskodawcę M. S. , że nie jest w stanie dokonać jednorazowo spłaty, biorąc pod uwagę oświadczenie wnioskodawcy, że jego sytuacja od dnia orzekania w sprawie I Ns 431/16 nie uległa zasadniczej zmianie, świadczy o tym, że wnioskodawca nie zamierzał już wówczas wywiązać się w terminie z nałożonego obowiązku spłaty. Nie kwestionował terminu spłaty wynikającego z orzeczenia Sądu, choć – jak twierdzi obecnie – nie dysponuje możliwością dokonania spłaty, pomimo ustabilizowanej i niezmienionej sytuacji finansowej. Jego deklaracje dotyczące spłaty składane w toku sprawy o zniesienie współwłasności zmierzały do przyznania prawa własności nieruchomości na jego rzecz. Wnioskodawca nie wykazał w sprawie I Ns 431/16, że zarówno wysokość spłaty, jak i termin jej dokonania, naruszają jego usprawiedliwiony interes i nie są możliwe do spełnienia w jego sytuacji osobistej i majątkowej. Tymczasem nie doszło do zapłaty na rzecz A. U. chociażby części zasądzonej na jej rzecz spłaty. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby zachodził w tej sprawie wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie, co mogłoby usprawiedliwiać wniosek M. S. o odroczenie terminu zapłaty należności wymagalnej. Podnoszone przez niego kwestie niezałatwionych pomiędzy stronami innych rozliczeń, powstałych – jak wynika z treści jego pisma z dnia 16 października 2019 r. ( k. 14 – 15 akt ) – po zniesieniu współwłasności nieruchomości czy też kredytu, który strony zaciągnęły na zakup nieruchomości, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać należy, że wskazane pismo wnioskodawcy zostało wyłączone z akt sprawy i nadano mu odrębny bieg procesowy. Generalnie – w ocenie Sądu – postawa wnioskodawcy M. S. zasługuje na dezaprobatę, a podjęte starania odroczenia zapłaty stanowią także nadużycie prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 5 kc. Zgodnie z tym przepisem, nie można bowiem czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Wnioskodawca domagając się odroczenia terminu płatności przenosi ciężar obowiązku na uczestniczkę postępowania. Sąd w postanowieniu z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie I Ns 431/16 obciążył ją obowiązkiem wydania części nieruchomości tj. zajmowanych pomieszczeń mieszkalnych w terminie 14 dni od otrzymania spłaty. Pomimo prawa do zamieszkiwania na nieruchomości uczestnika postępowania A. U. wyprowadziła się wraz z małoletnią córką w styczniu 2019 r. z uwagi na warunki panujące w domu. W grudniu 2018 r. wnioskodawca nie przebywał na nieruchomości i w tym okresie przez dwa tygodnie nie było ciepłej wody i ogrzewania. A. U. obecnie wynajmuje mieszkanie i ponosi z tego tytułu dodatkowe koszty. Podkreślić należy, że intencją rocznego okresu spłaty było umożliwienie jej uzyskanie środków finansowych na nabycie samodzielnego lokalu mieszkalnego i opuszczenie zajmowanej nieruchomości, stanowiącej obecnie własność wyłącznie wnioskodawcy M. S. . Uwzględnienie wniosku prowadziłoby do nadmiernego pokrzywdzenia uczestniczki postępowania, co nie może zyskać aprobaty Sądu. Uwzględnienie żądania wnioskodawcy doprowadziłoby bowiem do dalszego pozbawienia uczestniczki postępowania A. U. korzyści z tytułu prawa współwłasności nieruchomości. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.