I NS 159/24

Wnioskodawca R. W. złożył wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po D. W., która zmarła w Niemczech, gdzie ostatnio stale zamieszkiwała. Wnioskodawca argumentował, że spadkodawczyni była obywatelką polską i posiadała majątek w Polsce (nieruchomość w R.), co powinno skutkować właściwością polskiego sądu. Sąd, analizując sprawę, ustalił, że spadkodawczyni wyjechała do Niemiec wiele lat temu w celach zarobkowych i tam na stałe zamieszkała, a jej ostatnim miejscem stałego pobytu była miejscowość K. w Niemczech. Sąd zważył, że wniosek podlega odrzuceniu z powodu braku jurysdykcji krajowej. Zgodnie z art. 1099 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, sąd bierze pod uwagę brak jurysdykcji z urzędu w każdym stanie sprawy i w razie jej stwierdzenia odrzuca wniosek. W niniejszej sprawie zastosowanie ma Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 dotyczące dziedziczenia. Zgodnie z art. 4 tego Rozporządzenia, jurysdykcję do orzekania co do ogółu spraw dotyczących spadku mają sądy państwa członkowskiego, w którym zmarły miał swoje miejsce zwykłego pobytu w chwili śmierci. Pojęcie miejsca zwykłego pobytu jest autonomicznym pojęciem prawa UE i oznacza miejsce ześrodkowania życiowych interesów osoby. Nawet fakt posiadania polskiego obywatelstwa czy majątku w Polsce nie wpływa na jurysdykcję, jeśli ostatnim miejscem zwykłego pobytu były Niemcy. Zgodnie z art. 15 Rozporządzenia, sąd, który nie ma jurysdykcji, stwierdza to z urzędu i odrzuca wniosek. W związku z tym, na podstawie art. 1099 § 1 kpc w zw. z art. 15 Rozporządzenia UE nr 650/2012, sąd orzekł o odrzuceniu wniosku.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający