I NKRS 105/22

SN
Sygn. akt I NKRS 105/22
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Oktawian Nawrot (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Przesławski
‎
SSN Aleksander Stępkowski
w sprawie z odwołania R. G.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia
‎
18 października 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie
‎
z odwołania od podziału czynności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2023 r.,
odrzuca odwołanie.
UZASADNIENIE
Uchwałą nr
[…]
z dnia 18 października 2022 r.
w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z odwołania od podziału czynności
Krajowa Rada Sądownictwa (dalej również: „Rada” lub „KRS”), działając na podstawie art. 41 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2021, poz. 269, dalej: „u.KRS”) w zw. z art. 22a § 5 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2020, poz. 2072 ze zm.; dalej: „p.u.s.p.”), umorzyła postępowanie w sprawie z odwołania R.G. – sędzi Sądu Rejonowego w K. z 7 września 2022 r. od  podziału czynności, ustalonego 22 czerwca 2022 r. przez Prezesa Sądu Rejonowego w Koszalinie, z uwagi na niedopuszczalność wniesienia odwołania.
Pismem z 21 listopada 2021 r. (data prezentaty Biura KRS) R.G. (dalej: „odwołująca”), na podstawie art. 44 u.KRS, wniosła
odwołanie od powyższej uchwały. Jak wskazała odwołująca „[u]chwałę zaskarżam w całości i wnoszę o jej uchylenie i wskazanie, że Krajowa Rada Sądownictwa winna uznać za dopuszczalne moje odwołanie od zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w Koszalinie z 22 czerwca 2022 r. o numerze
[…]
o poddziale czynność [pisownia oryginalna] i rozpoznać je merytorycznie” (k. 6).
Zakażonej uchwale odwołująca się zarzuciła naruszenie:
-
art. 186 ust. 1 Konstytucji poprzez zaniechanie udzielenia ochrony niezależności i niezawisłości sędziów;
-
art. 41 i 42 ust. 1 i 3 u.KRS poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia i niewskazanie jednoznacznie podstawy prawnej, jak również poprzez zaniechanie pouczenia o prawie do odwołania;
-
art. 22a § 5 pkt 1 p.u.s.p. poprzez przyjęcie, że odwołanie, które wywołało umorzeniowe postępowania przed Radą było niedopuszczalne, jako
że
w
wyniku zaskarżonego postanowienia Prezesa Sądu nie doszło do
przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznawane są sprawy innego rodzaju;
-
art. 22a § 6 p.u.s.p. poprzez zaniechanie podjęcia uchwały uwzględniającej lub oddalającej odwołanie;
-
art. 22a § 4a i art. 22a § 4c p.u.s.p. poprzez ich niezastosowanie i tym samym pominięcie ustawowych kryteriów jakie winny lec u podstawy zarządzeń o przenoszeniu sędziego pomiędzy wydziałami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze u.KRS uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z
prawem, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 44 ust. 3 u.KRS do postępowania przed Sądem Najwyższym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 87
1
k.p.c. ustanawiającego przymus adwokacko-radcowski.
Stosownie do powyższego przyjmuje się, że odwołanie od uchwały Rady powinno spełniać warunki konstrukcyjne przewidziane dla skargi kasacyjnej (tytułem  przykładu zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 października 2009 r., III KRS 17/09; 15 lipca 2020 r., I NO 14/20; 3 marca 2021 r., I NKRS 15/21). Zgodnie    z art. 398
4
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1)
oznaczenie
orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i  ich  uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.
Stosownie do art. 398
6
§ 2 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 398
4
§ 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę, której braków nie
usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków (art. 398
6
§ 3 k.p.c.).
Zgodnie z powyższym przyjąć należy, że odwołanie od uchwały Rady bezwzględnie powinno zawierać takie elementy jak oznaczenie uchwały Rady, wraz   ze wskazaniem, czy jest ona zaskarżona w całości, czy w części, przytoczenie
podstaw odwoławczych, odpowiadających podstawom kasacyjnym, o których mowa w art. 398
3
k.p.c. i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie uchwały lub uchylenie i zmianę uchwały z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub zmiany (zob. M. Niezgódka-Medek,
Komentarz do art. 44,
(w:) M. Niezgódka-Medek, R. Pęk,
Krajowa Rada Sądownictwa. Komentarz
, LEX 2013, teza 11; M. Dębska,
Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa. Komentarz
, LEX 2013, komentarz do art. 44).
Przekładając to na realia niniejszej sprawy zauważyć należy, że odwołanie wywiedzione przez SSR R.G.
prima facie
nie spełnia podstawowych wymogów przewidzianych dla tego typu środka zaskarżenia. W szczególności odwołująca się nie określiła zakresu żądanego uchylenia uchwały Rady. Ustawodawca w art. 398
4
§ 1 pkt 1 i 3 k.p.c. wprost i jednoznacznie ustanowił obowiązek określenia w skardze zakresu żądanego uchylenia. Odwołująca się elementów tych nie zawarła w odwołaniu. Podkreślić
ponadto
należy, że odwołująca się nie wniosła o przekazanie sprawy Radzie do ponownego rozpoznania. Za tego rodzaju wniosek nie można bowiem uznać zamieszczonego w
petitum
odwołania sformułowania: „wnoszę o (…) wskazanie, że Krajowa Rada Sądownictwa winna uznać za dopuszczalne moje odwołanie od zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w Koszalinie z 22 czerwca 2022 r. o numerze
[…]
o poddziale czynność i rozpoznać je merytorycznie” (k. 6). Jak zaś wskazał Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z
20
października 2009 r., III KRS 17/09, „
odwołanie powinno zawierać wniosek o uchylenie uchwały KRS i przekazanie sprawy Radzie do ponownego rozpoznania. Brak takiego wniosku czyni odwołanie wadliwym”.
Są to wady konstrukcyjne odwołania skutkujące jego odrzuceniem
a limine.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy odrzucił odwołanie na zasadzie art. 398
6
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 u.KRS w zw. z art. 73 § 2 p.u.s.p.