I KZP 32/09

Sąd Najwyższy rozpoznał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w S. dotyczące dopuszczalności rozpoznania zażalenia złożonego przez adwokata wyznaczonego do obrony obligatoryjnej przez organ nieuprawniony. Sytuacja procesowa dotyczyła podejrzanego Pawła Z., któremu zarzucono popełnienie zbrodni, co czyniło właściwym do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy. Jednakże obrońca z urzędu został wyznaczony przez prezesa Sądu Rejonowego, a nie prezesa Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy powziął wątpliwości co do dopuszczalności zażalenia na postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, złożonego przez tak wyznaczonego obrońcę. Sąd Najwyższy, po analizie przepisów Kodeksu postępowania karnego, w szczególności art. 81 § 1 k.p.k., uznał, że kompetencja prezesa sądu do wyznaczenia obrońcy z urzędu ma charakter techniczno-organizacyjny, a nie procesowy. Wskazano, że naruszenie tej kompetencji nie prowadzi do bezwzględnej nieważności czynności procesowych, ponieważ ustawodawca nie przewidział takich skutków, a zarządzenie o wyznaczeniu obrońcy nie jest zaskarżalne. Podkreślono również, że skutki dla podejrzanego, który mógłby zostać pozbawiony reprezentacji procesowej z powodu błędu organu, byłyby zbyt dolegliwe. W związku z tym Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, stwierdzając, że nie zachodzi potrzeba dokonywania zasadniczej wykładni ustawy, a ewentualne uchybienia mogą zostać skonwalidowane.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający