I KZP 31/09

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  24  LUTEGO  2010  R. 
I  KZP  31/09 
 
 
Wykonalność zobowiązania do naprawienia szkody orzeczonego na 
podstawie art. 72 § 2 k.k. następuje z zaistnieniem terminu wskazanego 
przez sąd, orzekający w trybie art. 74 § 1 k.k. (wyjątkowo też w związku z 
art. 178 § 1 k.k.w.), jako czas jego wykonania, a zatem dopiero wówczas 
orzeczeniu zawierającemu takie rozstrzygnięcie – w tym zakresie – można 
nadać klauzulę wykonalności. 
 
Przewodniczący: sędzia SN P. Kalinowski. 
Sędziowie SN: J. Dołhy, M. Gierszon (sprawozdawca). 
Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Agaty A., skazanej za popełnienie prze-
stępstwa z art. 238 k.k. i art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na 
posiedzeniu w dniu 24 lutego 2010 r., przekazanego na podstawie art. 441 
§ 1 k.p.k. postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 listopada 
2009 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni usta-
wy: 
 
„Czy można nadać klauzulę wykonalności prawomocnemu wyrokowi 
w sytuacji, gdy orzeczono w nim na podstawie art. 72 § 2 k.k. obowiązek 
naprawienia szkody w całości lub w części, a nie upłynął jeszcze okres 
próby, względnie określony na podstawie art. 74 § 1 k.k.?” 
 
p o s t a n o w i ł  odmówić podjęcia uchwały. 

 
2
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Przedstawione zagadnienie prawne wyłoniło się w następującej sytu-
acji procesowej: 
Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. w dniu 23 marca 2009 r. 
wniósł do Sądu Rejonowego w W. akt oskarżenia przeciwko Agacie A., w 
którym, w trybie art. 335 § 1 k.p.k., złożył wniosek o skazanie jej bez prze-
prowadzenia rozprawy i wymierzenie za zarzucone czyny: z art. 238 k.k. 
kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art. 286 § 1 k.k. kary roku po-
zbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł 
każda; orzeczenie wobec niej kary łącznej roku pozbawienia wolności z 
warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 2 lat oraz na za-
sadzie art. 75 § 2 k.k. zobowiązanie jej do naprawienia szkody w kwocie 
19 900 zł na rzecz pokrzywdzonego, drugim z zarzuconych jej czynów, 
Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. 
W dniu 19 maja 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika po-
krzywdzonego PZU, w którym m.in. pokrzywdzony zgłosił swój udział w 
sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego i wniósł o orzeczenie wo-
bec oskarżonej na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka karnego w postaci ob-
owiązku naprawienia pokrzywdzonemu w całości wyrządzonej szkody. 
Na posiedzeniu w dniu 2 lipca 2009 r. – na które mimo zawiadomie-
nia, nie stawił się pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego – Sąd wydał wy-
rok, w którym uwzględnił w całości wniosek złożony przez prokuratora. 
Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się z dniem 10 lipca 2009 r., nie 
był bowiem przez strony zaskarżony. W dniu 13 sierpnia 2009 r. wpłynął do 
Sądu wniosek pokrzywdzonego PZU o nadanie temu wyrokowi klauzuli 

 
3
wykonalności w zakresie orzeczenia o: „obowiązku naprawienia wyrządzo-
nej przestępstwem szkody”. 
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy w W. na 
podstawie art. 107 § 1 k.p.k. a contrario odmówił nadania orzeczeniu klau-
zuli wykonalności, wywodząc, że mógłby to uczynić dopiero po upływie 
terminu, do którego skazana ma naprawić szkodę. Wtedy dopiero świad-
czenie to będzie wymagalne. W sytuacji, w której w wyroku nie został okre-
ślony termin wykonania tego obowiązku, należy wnioskować, że skazana 
powinna go wykonać w okresie próby, a więc termin ten upływa dopiero w 
dniu 10 lipca 2011 r. 
To postanowienie zaskarżył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, 
zarzucając mu obrazę przepisu art. 107 § 1 k.p.k. w zw. z art. 72 § 2 k.k., 
polegającą na odmowie nadania klauzuli wykonalności. Podnosząc, iż – w 
jego ocenie – nałożony obowiązek stał się wymagalny z chwilą uprawo-
mocnienia się wyroku, bowiem Sąd „nie skorzystał ze swego prawa do od-
roczenia terminu płatności”. 
Rozpoznając to zażalenie Sąd Okręgowy w W. uznał, że w sprawie 
wystąpiło, wskazane na wstępie, zagadnienie prawne wymagające zasad-
niczej wykładni ustawy i zwrócił się do Sądu Najwyższego o jego rozstrzy-
gnięcie w trybie art. 441 § 1 k.p.k. Uzasadniając decyzję Sąd podniósł, że 
ustawodawca w art. 107 § 2 k.p.k. nie postawił żadnych warunków co do 
czasu nadania klauzuli wykonalności orzeczeniu nakładającemu obowią-
zek naprawienia szkody, a nadto „arbitralne orzeczenie na podstawie art. 
72 § 2 k.k. może powodować skutki niekorzystne dla pokrzywdzonego i 
wbrew intencji prawodawcy ograniczać jego uprawnienia”. Stwierdził, że 
skoro ustawodawca sukcesywnie rozszerza uprawnienia pokrzywdzonego 
to „wydaje się, że interpretacja przepisu art. 107 § 1 i 2 k.p.k. w powiązaniu 
z art. 72 § 2 k.k. i art. 74 § 1 k.k. przyjęta w zaskarżonym postanowieniu 
nie jest uprawniona”. 

 
4
Prokurator Prokuratury Krajowej – w związku z tym pytaniem – wniósł 
o odmowę podjęcia uchwały, podnosząc, że nie zaistniały określone w 
przepisie art. 441 § 1 k.p.k. warunki do jej podjęcia. Brak jest w szczegól-
ności związku, między ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie, a 
treścią pytania prawnego, przy czym wyjaśnienie – zgłoszonych z nim – 
wątpliwości interpretacyjnych nie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia spra-
wy. 
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w piśmie z dnia 19 lutego 
2010 r. wniósł o podjęcie uchwały stwierdzającej możliwość nadania orze-
czeniu klauzuli wykonalności, niezależnie od określonego w wyroku na 
podstawie art. 74 § 1 k.k. czasu wykonania orzeczonego na podstawie art. 
72 § 2 k.k. obowiązku naprawienia szkody. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zasadnie Prokurator Prokuratury Krajowej stwierdził brak warunków 
do podjęcia uchwały. 
Stosownie do treści art. 441 § 1 k.p.k. skuteczne przekazanie Sądowi 
Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, wymaga kumula-
tywnego zaistnienia trzech przesłanek. Musi to być rzeczywiście „zagad-
nienie prawne”, które wymaga „zasadniczej wykładni ustawy” i wyłoni się 
„przy rozpoznaniu środka odwoławczego”. Nie budzi zatem wątpliwości, że 
zaistnienie związku między ustaleniami faktycznymi dokonanymi w kon-
kretnej sprawie, a treścią pytania prawnego – jak już wielokrotnie wyjaśniał 
Sąd Najwyższy, a piśmiennictwo to stanowisko w pełni aprobowało – jest 
jedną z przesłanek dopuszczalności pytań prawnych przekazywanych temu 
Sądowi w tym trybie. Należy ją rozumieć w taki sposób, że Sąd Najwyższy 
dokonuje wykładni określonego przepisu (lub przepisów), ale tylko w 
związku z konkretną sprawą, rozpoznawaną przez sąd odwoławczy, w któ-
rej dopiero usunięcie zaistniałych wątpliwości, co do kwestii prawnych, po-
zwoli na prawidłowe jej rozstrzygnięcie. Dlatego też sąd odwoławczy nie 

 
5
jest uprawniony do zadawania pytań abstrakcyjnych (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia: 16 czerwca 1993 r., I KZP 14/93, Wok. 1993, nr 
11, s. 8; 10 marca 1995 r., I KZP 1/95, OSNKW 1995, z. 5-6, poz. 37; 
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1997 r., I KZP 2/97, OSNKW 
1997, z. 5-6, poz. 39; oraz S. Zabłocki (w:) J. Bratoszewski. L. Gardocki, Z. 
Gostyński, S. Przyjemski, R. Stefański, S. Zabłocki: Kodeks postępowania 
karnego. Komentarz, Warszawa 2004, t. III, s. 210; R. Stefański: Instytucja 
pytań prawnych do Sądu Najwyższego w sprawach karnych, Warszawa 
2001, s. 292 – 299; D. Zienkiewicz: Wątpliwości redakcyjne związane z 
przedstawieniem zagadnień prawnych do rozstrzygnięcia w orzecznictwie 
Sądu Najwyższego – Pal. 2002, z. 5-6, s. 44). 
Wyjaśnienie przedstawionej w pytaniu kwestii prawnej, ściśle powią-
zanej ze stanem faktycznym danej sprawy będącym podstawą czynionych 
przez sąd odwoławczy rozstrzygnięć, musi być zatem niezbędne dla prawi-
dłowego jej rozstrzygnięcia. Nadto pytający sąd  powinien wykazać nie tyl-
ko potrzebę dokonania in concreto zasadniczej wykładni określonego 
przepisu (czy przepisów), ale i istnienie w praktyce sądowej – odnośnie 
tych norm – rozbieżności interpretacyjnych. Skoro ustawa wymaga zaist-
nienia potrzeby „zasadniczej wykładni” danego przepisu, czy przepisów, 
jako warunku dopuszczalności pytania prawnego, to oczywiste jest, że wy-
kładnia ta musi odnosić się do zagadnień ważnych, mających podstawowe 
znaczenie dla prawidłowego rozumienia i stosowania prawa. Stąd też 
przedmiotem tych pytań nie może być rozstrzyganie sporów teoretycznych, 
czy też korygowanie (modyfikowanie) niesłusznych unormowań (por. 
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1998 r., I KZP 36/97, OSNKW 
1998, z. 3-4, poz. 12; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 wrze-
śnia 1997 r., I KZP 13/97, OSNKW 1997, z. 11-12, poz. 100). 
Przedstawienie powyższych uwarunkowań formalno-prawnych doty-
czących instytucji pytań prawnych było konieczne dla wykazania, że będą-

 
6
ce przedmiotem rozpoznania pytanie Sądu Okręgowego w W. ich nie speł-
nia i to w sposób jednoznaczny. 
Pozwala o tym wnioskować analiza zaprezentowanej przez Sąd 
Okręgowy w W. argumentacji. Świadczy ona o tym, że przedstawione za-
gadnienie prawne – w realiach rozpoznawanej sprawy – nie tylko nie może 
mieć wprost znaczenia dla rozpoznania przez sąd odwoławczy wniesione-
go przez oskarżyciela posiłkowego zażalenia, ale także nie budzi tego ro-
dzaju wątpliwości, dla których wyjaśnienia niezbędne byłoby dokonywanie 
zasadniczej wykładni ustawy. Wątpliwości zgłaszane przez Sąd pytający 
nie są bowiem następstwem rzeczywistego stwierdzenia trudności wykładni 
powołanych przepisów, z powodu niejasnego ich sformułowania, rozbież-
ności interpretacyjnych zaistniałych w praktyce sądowej, czy też kontro-
wersji sygnalizowanych w doktrynie (bo tych Sąd wszak nie wykazuje), ale 
są wynikiem nieakceptowania przez niego pewnych rozwiązań normatyw-
nych dotyczących (najogólniej ujmując) zakresu ochrony interesów proce-
sowych pokrzywdzonego. 
Przy tego rodzaju „wątpliwościach” sądu wypada więc przypomnieć, 
że w myśl przeważającej, zarówno w literaturze, jak i w praktyce orzeczni-
czej, tzw. deklaratoryjnej teorii wykładni, celem interpretatora jest odtwo-
rzenie, a nie kreowanie sensu przepisu. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani 
nic nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego znaczenie (L. Mo-
rawski: Wykładnia w orzecznictwie sądów, Komentarz, Toruń 2002, s. 16; 
postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 1996 r., W 
12/95, OTK 1996, nr 2, poz. 16). „Żaden sąd, w tym i Sąd Najwyższy, nie 
może wkraczać w kompetencje władzy ustawodawczej i – pod pozorem 
dokonywania wykładni określonego przepisu prawa lub interpretacji wza-
jemnego stosunku przepisów prawa – tworzyć w istocie, zupełnie nową 
treść analizowanych przepisów lub zaprzeczać wynikającej wyraźnie z tre-

 
7
ści ustawy ich wzajemnej relacji” (uchwała Izby Karnej Sądu Najwyższego 
z dnia 11 stycznia 1999, I KZP 15/98, OSNKW 1999, z. 1-2, poz. 1). 
Tych ograniczeń ustrojowych Sąd Okręgowy – tak argumentując 
swoje wystąpienie – nie respektuje. 
Wbrew jednoznacznej treści powołanych przepisów i zgodności (tak w pi-
śmiennictwie, jak i w orzecznictwie) dotychczasowej ich wykładni, sugeruje 
się (pod pozorem niezbędności ich  odmiennej interpretacji) potrzebę kre-
owania takich instrumentów prawnych, które – w sytuacjach jak ta zaistnia-
ła in concreto – gwarantowałyby jeszcze większą, aniżeli faktycznie prze-
widziana w obowiązującym prawie, ochronę interesów pokrzywdzonego. 
Nie zauważa się przy tym ani braku związku przyczynowego zgłoszonych 
kwestii z rozstrzygnięciem sprawy, ocenianego w kontekście poczynionych 
w niej ustaleń, ani wzajemnych relacji istniejących pomiędzy wskazanymi w 
pytaniu przepisami pozwalającymi zgłoszoną kwestię rozstrzygnąć, ani też 
– w końcu – braku in concreto warunków faktycznych do uznania rzeczywi-
stego zagrożenia praw pokrzywdzonego, uzasadniającego rzekome „wąt-
pliwości”. 
Bezsporne jest wszak to, że Sąd Rejonowy w W., w wyroku z dnia 2 lipca 
2009 r., nie określił wobec skazanej Agaty A. terminu wykonania orzeczo-
nego wobec niej, na podstawie art. 72 § 2 k.k., obowiązku naprawienia 
szkody. Uczynił tak niewątpliwie wbrew nakazowi wynikającemu z treści 
art. 74 § 1 k.k. 
Tymczasem konieczność zamieszczenia w wyroku takiego rozstrzy-
gnięcia nie budzi wątpliwości, tak w orzecznictwie (por. uchwała Sądu Naj-
wyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 17/05, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 
59; wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia: 24 listopada 1999 r., II 
AKa 203/99, KZS 1999, z. 12, poz. 22 i 23 marca 2000 r., II AKa 38/00, 
KZS 2000, z. 4, poz. 36), jak i w piśmiennictwie (A. Zoll (w:) G. Bogdan, Z. 
Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wró-

 
8
bel, A. Zoll: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I Kraków 2004, 
s. 1047; Z. Gostyński: Obowiązek naprawienia szkody w nowym ustawo-
dawstwie karnym. Kraków 1999, s. 156 – 161). 
Równocześnie, zgodnie też przyjmuje się, że wprawdzie zaniechanie 
orzeczenia w wyroku o czasie i sposobie wykonania obowiązków nałożo-
nych na podstawie art. 72 k.k. jest wadliwe, to jednak nie rodzi skutków 
nieodwracalnych w przypadku uprawomocnienia się orzeczenia dotknięte-
go takim brakiem. Uchybienie to jest bowiem możliwe do konwalidowania w 
postępowaniu wykonawczym, w trybie określonym przepisami art. 178 § 1 
k.k.w. w zw. z art. 74 § 1 k.k. (por. uzasadnienie wyżej powołanej uchwały 
Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 17/05 oraz A. Marek: Ko-
deks karny. Komentarz. 4 wydanie, s. 194; R. Góral: Praktyczny komen-
tarz. Kodeks karny, wydanie V, s. 159; S. Lelental: Kodeks karny wyko-
nawczy. Komentarz, 2 wydanie, s. 480; M. Siwek: Glosa do wyroku Sądu 
Apelacyjnego w Lublinie z 27 września 2000 r., Pal. 2003, z. 7-8, s. 258). 
W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy w W., stwier-
dzając – w związku z wnioskiem złożonym przez pełnomocnika pokrzyw-
dzonego – brak wskazania w wyroku czasu wykonania przez skazaną na-
łożonego na nią na podstawie art. 72 § 2 k.k. obowiązku naprawienia 
szkody, powinien był – w trybie powyżej wskazanym – termin ten określić. 
Dopiero uczynienie tego umożliwi nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi 
w zakresie tego orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody, zgodnie z 
treścią art. 107 § 1 i 2 k.p.k. 
Stąd też nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy 
wniesionego w tej sprawie zażalenia udzielenie odpowiedzi na zadane 
przez ten Sąd pytanie, bowiem nie ma ono bezpośredniego przełożenia do 
sytuacji faktycznej i prawnej zaistniałej w toku dotychczasowego postępo-
wania sądowego, która to przecież może być tylko podstawą dokonanego 
przez ten Sąd jako odwoławczy rozstrzygnięcia. 

 
9
W konsekwencji uznać należało brak warunków wskazanych powyżej 
do wystąpienia z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego w trybie art. 
441 § 1 k.p.k., a tym samym odmówić podjęcia uchwały. Wszak niespeł-
nienie nawet jednego z tych warunków taką decyzję implikuje (por. posta-
nowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2007 r., I KZP 11/07, OSNKW 
2007, z. 6, poz. 48). 
Niezależnie od tego wypada zauważyć dalsze kwestie, które odno-
sząc się do motywacji zgłoszonych przez Sąd Okręgowy ”wątpliwości”, 
czynią je nieuprawnionymi. Pierwsza to ta, że obecnie każde prawomocne 
orzeczenie nakładające obowiązek naprawienia szkody (czy jako określony 
w art. 46 § 1 k.k. środek karny, czy też jako warunek probacyjny z art. 72 § 
2 k.k.), jeżeli nadaje się do egzekucji, jest orzeczeniem co do roszczeń ma-
jątkowych i może stanowić tytuł egzekucyjny (art. 107 § 2 k.p.k. i art. 196 § 
1 k.k.w.). Art. 107 § 1 k.p.k. przewiduje możliwość nadania takiemu tytułowi 
klauzuli wykonalności, według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego 
(art. 26 k.k.w.). Klauzula wykonalności to „akt sądowy, w którym sąd 
stwierdza, że tytuł egzekucyjny (...) nadaje się do wykonania i że prowa-
dzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi jest dopuszczalne”. (E. Wengerek: 
Sądowe postępowanie egzekucyjne w sprawach cywilnych, 1970, s. 142). 
Stwierdzenie wymagalności roszczenia jest więc podstawowym wa-
runkiem nadania tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności. Dopiero 
bowiem nadejście terminu, w którym dłużnik ma obowiązek spełnić świad-
czenie, stanowi merytoryczną przesłankę nadania klauzuli wykonalności 
(por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia: 29 czerwca 2007 r., 
III CZP 51/07, OSNC 2008, z. 2, poz. 43). 
W przeciwieństwie do środka karnego z art. 46 § 1 k.k., który ze swej 
istoty ma charakter penalny, a niewątpliwym ratio legis tego unormowania 
było „umożliwienie pokrzywdzonemu dochodzenia roszczeń wynikających z 
przestępstwa w prostszy niż w drodze procesu cywilnego sposób” (Uza-

 
10 
sadnienie rządowego projektu Kodeksu karnego, Nowe kodeksy karne z 
1997 r. z uzasadnieniami Warszawa, 1997, t. 14, s. 147), zobowiązanie do 
naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k. ma inny cel i charakter. Jest ono 
wszak warunkiem probacyjnym, „środkiem związanym z poddaniem 
sprawcy próbie” (jak brzmi tytuł rozdziału VIII Kodeksu karnego), który 
(przede wszystkim) „daje możliwość sądowi istotnego oddziaływania wy-
chowawczego na skazanego w czasie całego okresu próby” (A. Zoll, op. 
cit. s. 1038). Zatem funkcja kompensacyjna, jakkolwiek priorytetowa, nie 
jest jedyną, którą taki środek ma spełniać. Równie bowiem istotne są też 
jego funkcje: szczególnoprewencyjno-wychowawcza i ogólnoprewencyjna. 
Właśnie potrzeba realizacji tych wszystkich funkcji kształtujących probacyj-
ny cel obowiązków określonych w art. 72 k.k. spowodowała, że ustawo-
dawca przewidział w art. 74 § 1 k.k. obligatoryjne określenie przez sąd 
m.in. czasu ich wykonania, a tym samym określenie go w sposób inny, ani-
żeli jako data uprawomocnienia się wyroku. 
W konsekwencji przyjąć należy, że właśnie te przepisy stanowią, 
przewidziany w art. 9 § 2 k.k.w. wyjątek od zasady, w myśl której orzecze-
nie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Stąd też wykonalność 
zobowiązania do naprawienia szkody orzeczonego na podstawie art. 72 § 
2 k.k. następuje z zaistnieniem terminu wskazanego przez sąd, orzekający 
w trybie art. 74 § 1 k.k. (wyjątkowo też w związku z art. 178 § 1 k.k.w.), jako 
czas jego wykonania, a zatem dopiero wówczas orzeczeniu zawierającemu 
takie rozstrzygnięcie – w tym zakresie – można nadać klauzulę wykonalno-
ści. Podjęta wbrew tym uwarunkowaniom normatywnym wcześniejsza, 
przymusowa egzekucja, zapadłego w tym trybie rozstrzygnięcia o obowiąz-
ku naprawienia szkody, nie respektująca określonego przez Sąd czasu je-
go wykonania, byłaby sprzeczna z charakterem tego obowiązku jako wa-
runku probacyjnego, jak też – w tym aspekcie – podważałaby racjonalność 
przyjętego w art. 74 § 1 k.k. rozwiązania. 

 
11 
Prezentowany powyżej pogląd był dotychczas przyjmowany, tak w 
orzecznictwie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 września 
2000 r., II Aka 180/00, OSA 2001, nr 11, poz. 82), jak i w piśmiennictwie 
(por. M. Siwek, op. cit. s. 261; W. Marcinkowski: Termin wykonalności 
orzeczeń sądowych w przedmiocie roszczeń majątkowych wynikających z 
zastosowania środków karnych bądź nałożenia obowiązków probacyjnych, 
PS, 2005, z. 2, s. 61; M. Łukaszewicz, A. Ostapa: Nawiązka i karnoprawny 
obowiązek naprawienia szkody, a roszczenia cywilnoprawne, Pr. i Pr., 
2002, z. 2, s. 74; A. Bruzdewicz, Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 
dnia 23 listopada 2006 r., IV KK 328/06, Prokurator 2008, nr 4, s. 78 – 79). 
Powszechności jego akceptacji w orzecznictwie dowodzą także końcowe 
stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu pytania prawnego, przytoczone przez 
Sąd Okręgowy. 
Zgłoszone przez ten Sąd obawy „stwarzania przywileju dla skazanej” 
są o tyle w realiach rozpoznawanej sprawy nieuprawnione, że niewątpliwie 
to eksponowane zubożenie uprawnień pokrzywdzonego nastąpiło także w 
wyniku jego zaniedbań. Skuteczne egzekwowanie przez niego od sądu 
uwzględnienia złożonego  stosownie do treści art. 46 § 1 k.k. wniosku skut-
kowałoby – wobec obligatoryjnego brzmienia tego przepisu – orzeczeniem 
przewidzianego w nim środka karnego i tym samym zapewniłoby pokrzyw-
dzonemu wykonalność tego rozstrzygnięcia z chwilą uprawomocnienia się 
wyroku (art. 9 § 2 k.k.w. oraz art. 196 § 1 k.k.w.). 
Tymczasem pokrzywdzony, reprezentowany przez fachowego peł-
nomocnika, nie stawił się na posiedzenie wyznaczone w przedmiocie roz-
poznania wniosku złożonego przez prokuratora w trybie art. 335 § 1 k.p.k., 
a następnie nie zaskarżył wyroku, który wówczas zapadł, mimo doręczenia 
mu jego odpisu i w sytuacji, gdy jego treść – w tym zakresie – była dla nie-
go niekorzystna. 

 
12 
Mając te wszystkie okoliczności na względzie – należało postanowić 
jak wyżej.