I KZP 26/10

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  27  STYCZNIA  2011  R. 
I  KZP  26/10 
 
Normatywne doprecyzowanie właściwości sądu poprzez wskazanie 
rodzaju wydziału, w którym ma być rozpoznawana sprawa, choćby wydział 
taki był określany mianem „sądu”, nie czyni z niego sądu w znaczeniu pro-
cesowym, o którym mowa w art. 35 § 1 k.p.k. 
 
Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki. 
Sędziowie SN: J. Matras (sprawozdawca), D. Rysińska. 
Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Herzog. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Jacka K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej 
na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2011 r., przedstawionego na podstawie 
art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w S., postanowieniem z dnia 29 
października 2010 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej 
wykładni ustawy: 
 
„Czy wobec regulacji prawnej, przyjętej w art. 75 ust. 2 i 4 ustawy z 
dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 
167, poz. 1191 w brzmieniu obowiązującym od dnia 17.06.2010 r.), sądem 
właściwym do rozpoznania odwołania od orzeczenia komisji dyscyplinarnej 
jest wydział karny sądu okręgowego właściwego według siedziby kancelarii 
obwinionego komornika ? 
a w razie odpowiedzi negatywnej: 
Czy wobec regulacji prawnej, przyjętej w art. 75 ust. 2 i 4 ustawy z 
dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 
167, poz. 1191 w brzmieniu obowiązującym od dnia 17.06.2010 r.), sądem 

 
2
właściwym do rozpoznania odwołania od orzeczenia komisji dyscyplinarnej 
jest sąd pracy i ubezpieczeń społecznych sądu okręgowego właściwego 
według siedziby kancelarii obwinionego komornika czy też wydział cywilny 
takiego sądu okręgowego?” 
 
p o s t a n o w i ł  odmówić podjęcia uchwały. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Zagadnienie prawne przedstawione do rozstrzygnięcia przez Sąd 
Najwyższy zaistniało na tle następującej sytuacji procesowej. 
Wobec komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. Jacka K. 
było prowadzone, z wniosku Ministra Sprawiedliwości, postępowanie dys-
cyplinarne o czyn określony w art. 71 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 
r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 
ze zm. – ustawa dalej określana jako „u.k.s.e.”). W dniu 12 maja 2010 r. 
orzeczenie w pierwszej instancji wydała w tej sprawie Komisja Dyscypli-
narna przy Krajowej Radzie Komorniczej w W. Odwołanie od tego orze-
czenia, na niekorzyść komornika, wniósł w dniu 25 czerwca 2010 r. Mini-
ster Sprawiedliwości, wskazując jako sąd właściwy do jego rozpoznania 
Sąd Okręgowy w S. W uzasadnieniu odwołania Minister Sprawiedliwości 
podniósł, że zważywszy na treść art. 5 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o 
zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 40, poz. 
228), która weszła w życie w dniu 17 czerwca 2010 r., postępowanie odwo-
ławcze powinno być kontynuowane przed sądem według przepisów ustawy 
o komornikach sądowych i egzekucji po nowelizacji. Powołując się zaś na 
zapis ujęty w art. 75 ust. 4 u.k.s.e. po nowelizacji, zawierający nakaz sto-
sowania przepisów kodeksu postępowania karnego w zakresie nieuregu-

 
3
lowanym w ustawie, Minister Sprawiedliwości wskazał, że sądem rozpo-
znającym odwołanie będzie wydział karny sądu okręgowego właściwego 
dla siedziby kancelarii obwinionego. Odwołanie zostało przesłane przez 
Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Radzie Komorniczej w W. do Sądu 
Okręgowego w S. i zostało w dniu 16 lipca 2010 r. zarejestrowane w Wy-
dziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Postanowieniem z dnia 29 lipca 
2010 r. Sąd Okręgowy w S. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 
uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. 
Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, by następnie w dniu 4 
sierpnia 2010 r., po dostrzeżeniu zmiany w u.k.s.e. w zakresie właściwości 
sądu rozpoznającego odwołanie, uchylić swoje postanowienie; wydanym 
tego dnia zarządzeniem sprawę przekazano do Wydziału Karnego Sądu 
Okręgowego w S. W dniu 27 sierpnia 2010 r. sprawa trafiła do Wydziału 
Karnego Sądu Okręgowego w S., ale na skutek pisma przewodniczącego 
tego wydziału, zawierającego sugestię przekazania sprawy o charakterze 
sprawy odwoławczej do wydziału odwoławczego, Prezes Sądu Okręgowe-
go w S. zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. zdecydował o przekazaniu 
sprawy do Wydziału Odwoławczego. Sprawa została zarejestrowana w 
Wydziale Karnym w dniu 1 września 2010 r., zaś termin jej rozpoznania na 
rozprawie wyznaczono na dzień 15 października 2010 r. W trakcie tej roz-
prawy przewodnicząca zarządziła przerwę celem narady nad kwestią wła-
ściwości sądu karnego, a po naradzie rozprawę odroczono, cyt.: „celem 
zwrócenia się na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. do Sądu Najwyższego w 
Warszawie z pytaniem prawnym w przedmiocie właściwości sądu karnego 
do rozpoznania przedmiotowej sprawy”. Postanowieniem z dnia 29 paź-
dziernika 2010 r., Sąd Okręgowy w S., Wydział Karny, przekazał na pod-
stawie art. 441 § 1 k.p.k. Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne wy-
magające zasadniczej wykładni ustawy w postaci dwóch pytań przedsta-
wionych powyżej. 

 
4
W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że 
zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.k. zobowiązany jest do badania z urzędu 
kwestii właściwości, a realizując ten nakaz doszedł do wniosku, iż zostały 
spełnione przesłanki do wystąpienia z pytaniem prawnym, a to dlatego, że 
rysują się dwie możliwości ustalenia właściwego do rozpoznania odwołania 
sądu. Z jednej strony – z uwagi na zapis art. 75 ust. 4 u.k.s.e., nakazujący 
odpowiednie stosowanie do postępowania dyscyplinarnego przepisów Ko-
deksu postępowania karnego – dostrzegł podstawy do przyjęcia, że to wła-
śnie wydział karny, stosujący taką procedurę, będzie właściwy do rozpo-
znania odwołania. Zdaniem tego sądu, stanowisko to wynikać może rów-
nież z tego, że poprzednio obowiązujący przepis art. 75 u.k.s.e. wyraźnie 
wskazywał sąd okręgowy – sąd pracy i ubezpieczeń społecznych jako sąd 
odwoławczy i określał, iż do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy 
Kodeksu postępowania cywilnego, a uzasadnienie projektu ustawy o zmia-
nie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (druk 1810) wskazuje na 
odmienne określenie zarówno procedury jak i właściwości miejscowej są-
du. Wnioskowi, że to wydział karny sądu okręgowego właściwego według 
siedziby kancelarii obwinionego komornika będzie funkcjonalnie właściwy 
do rozpoznania odwołania, przeciwstawił także pogląd odmienny, iż to in-
ny, niż wydział karny sądu okręgowego, wydział sądu powszechnego 
mógłby rozpoznawać takie odwołanie. Pogląd ten oparł na regulacji zawar-
tej w ustawie z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorzą-
dzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz 
o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649) oraz tezie, uzasadnionej 
przepisami ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, że właściwość 
wydziałów sądów powszechnych nie jest określana przez kryterium stoso-
wanej procedury, ale przez wskazanie przedmiotowego charakteru sprawy. 
Prezentując również takie stanowisko dostrzegł następnie, że sprawa dys-
cyplinarna komornika może mieć charakter sprawy cywilnej, skoro jego od-

 
5
powiedzialność określana jest z reguły w oparciu o przepisy prawa cywil-
nego, jakim miał uchybić, albo też sprawy z zakresu prawa pracy, tak jak 
przyjmowano to do czasu nowelizacji przepisu art. 75 u.k.s.e. 
Zajmując stanowisko na piśmie co do zagadnienia prawnego, proku-
rator Prokuratury Generalnej wniósł o odmowę podjęcia uchwały. W uza-
sadnieniu wniosku podkreślił, że z uprawnienia określonego w art. 441 § 1 
k.p.k. może skorzystać również ten sąd, który bada z urzędu swoją właści-
wość funkcjonalną, ale analiza treści sformułowanego zagadnienia praw-
nego nie dotyczy w rzeczywistości tej sfery, albowiem dotyczy właściwości 
wydziału sądu okręgowego. Wskazując dalej, że przepisy ustawowe doty-
czą właściwości sądu, zaś poszczególne wydziały są organizacyjnymi czę-
ściami jednego sądu, podniósł, iż w przypadku wątpliwości co do wydziału 
właściwego do rozpoznania sprawy, wydział ten, stosownie do przepisu § 
55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. 
– Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 249 ze 
zm.) wyznacza prezes sądu. Reasumując, prokurator skonstatował, że po-
wołanie się na przepis art. 35 § 1 k.p.k., w odniesieniu do wydziału sądu, 
jest błędne, zaś w istocie pytanie prawne dotyczy problemu o charakterze 
organizacyjnym, także i z tego powodu, iż rozpoznanie odwołania przez 
niewłaściwy wydział danego sądu okręgowego nie skutkuje zaistnieniem 
uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 3 lub 4 k.p.k.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
W sprawie nie zostały spełnione warunki do podjęcia uchwały w try-
bie określonym w art. 441 § 1 k.p.k. O ile kwestia właściwości funkcjonalnej 
danego sądu do rozpoznania środka odwoławczego może być przedmio-
tem pytania prawnego skierowanego do Sądu Najwyższego (por. uchwała 
SN  z dnia 23 lutego 1999 r., I KZP 35/98, OSNKW 1999, z. 3-4, poz. 13; 
postanowienia SN z dnia 29 listopada 2006 r., I KZP 27/06 i 28/06, 
OSNKW 2006, z. 12, poz. 110 i 111), to jest oczywiste, że chodzi tu o wła-

 
6
ściwość sądu jako jednostki sądownictwa powszechnego, nie zaś wydziału 
właściwego sądu, a przecież to do właściwości wydziału sprowadza  się 
zagadnienie prawne ujęte w obu pytaniach. Trafnie wskazał prokurator we 
wniosku, że powołanie się przez występujący z tzw. pytaniem prawnym sąd 
na przepis art. 35 § 1 k.p.k. jest w realiach procesowych niniejszej sprawy 
zupełnie chybione. Treść przepisu art. 35 § 1 k.p.k. wskazuje przecież, że 
w przypadku gdy sąd stwierdzi swą niewłaściwość, to przekazuje sprawę 
właściwemu sądowi lub innemu organowi. Tylko więc w przypadku gdyby 
Sąd Okręgowy w S. powziął wątpliwość co do swojej właściwości w zakre-
sie rozpoznania odwołania i dostrzegałby właściwość innego sądu, to przy 
spełnieniu pozostałych przesłanek, określonych w przepisie art. 441 § 1 
k.p.k., mógłby wystąpić do Sądu Najwyższego w tym trybie. Stosownie do 
zapisu art. 177 Konstytucji RP to sądy powszechne sprawują wymiar spra-
wiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo za-
strzeżonych dla właściwości innych sądów (domniemanie kompetencji). W 
sferze wymiaru sprawiedliwości ujmuje się także funkcję kontrolną sądów, 
a więc sytuację gdy nie rozstrzygają one sprawy od samego początku, ale 
sprawują kontrolę nad orzecznictwem organów quasi-sądowych (uzasad-
nienie wyroku TK z dnia 8 grudnia 1998 r., K 41/97, OTK 1998, z. 7, poz. 
117; L. Garlicki: Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa 
2000, s. 350). Konstytucyjną regulację powtarza, w art. 1 § 2, ustawa z 
dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 
98, poz. 1070 ze zm. – dalej: u.s.p.), dodając także i to, że sądy po-
wszechne wykonują również zadania z zakresu ochrony prawnej powierzo-
ne w drodze ustaw (art. 1 § 3). Zgodnie z u.s.p. sądami powszechnymi są 
sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne (art. 1 § 1), a wydzia-
ły są wewnętrznymi jednostkami tych sądów (art. 11 § 1, art. 12 § 1, art. 13 
§ 1, art. 16 § 1 i art. 18 § 1). Nawet jeśli przepisy u.s.p. określają niektóre 
wydziały nazwami sądów (np. sąd grodzki, sąd pracy, sąd gospodarczy, 

 
7
sąd pracy i ubezpieczeń społecznych), to jest to jedynie kwestia związana 
z wyodrębnieniem rozpoznawania spraw w poszczególnych wydziałach, a 
zatem regulacje te odnoszą się do wewnętrznego podziału czynności w 
danym sądzie i nie tworzą ustrojowych jednostek sądownictwa powszech-
nego. Oznacza to, że wydziały jako wewnętrzne jednostki organizacyjne 
(części składowe) sądu, nie mogą być traktowane jako sądy o odrębnej 
właściwości procesowej (J. Gudowski red.: Prawo o ustroju sądów po-
wszechnych, Warszawa 2010, s. 72, 76; Ł. Korozs, M. Sztorc: Ustrój są-
dów powszechnych. Komentarz, Warszawa 2002, s. 33, 35 i 36). Zrozu-
miałe jest zatem, że wydziały tego samego sądu nie mogą toczyć sporów o 
właściwość (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 
maja 1999 r., II AKo 151/99, Lex 38183), a sprawy wadliwie skierowane do 
danego wydziału powinny być przekazywane do właściwego wydziału nie 
na podstawie postanowienia o uznaniu swojej niewłaściwości, ale na pod-
stawie zarządzeń o charakterze porządkowym (por. uchwała SN z dnia 14 
marca 1989 r., III PZP 45/88, OSNCP 1989, z. 11, poz. 67; uchwała SN z 
dnia 22 lipca 1994 r., III CZP 87/94, OSNC 1995, z. 1, poz. 5). Nie zmienia 
niczego w ustrojowej pozycji wydziału danego sądu to, że przed nowelą z 
dnia 12 lutego 2010 r. w u.k.s.e. właściwość sądu przypisano sądowi okrę-
gowemu – sądowi pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 75 ust. 2). Norma-
tywne doprecyzowanie właściwości sądu, poprzez wskazanie rodzaju wy-
działu, w którym ma być rozpoznawana sprawa, choćby wydział taki był 
określany mianem „sądu”, nie  czyni z niego sądu w znaczeniu proceso-
wym, o którym mowa w art. 35 § 1 k.p.k. Wydział taki dalej jest od strony 
organizacyjnej częścią sądu. Oczywiste jest i to, na co zwrócił uwagę w 
swym wniosku prokurator, że rozpoznanie sprawy przez niewłaściwy wy-
dział właściwego sądu nie stanowi uchybienia określonego w treści art. 439 
§ 1 pkt 3 lub 4 k.p.k., a w przypadku sporów kwestię tę – jako leżącą w sfe-
rze wewnętrznej organizacji danego sądu – rozstrzyga prezes sądu na 

 
8
podstawie § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 
lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 
38, poz. 249 ze zm.). Tak więc udzielenie odpowiedzi na sformułowane w 
obu pytaniach zagadnienie prawne nie ma żadnego znaczenia dla roz-
strzygnięcia odwołania Ministra Sprawiedliwości. Co więcej, sprawa wła-
ściwości wydziału została już rozstrzygnięta zgodnie z prawem przez pre-
zesa sądu. W układzie gdy Sąd Okręgowy w S. problem właściwości do 
rozpoznania odwołania postrzegał tylko przez pryzmat właściwego wydzia-
łu tego sądu, to na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. nie miał on w 
ogóle, z uwagi na treść art. 35 § 2 k.p.k., formalnych podstaw do odrocze-
nia z tego powodu rozprawy, co niestety uczynił. Wywód powyższy obrazu-
je także i to, że nie istnieje problem natury prawnej, który wymagałby za-
sadniczej wykładni ustawy. Z tych powodów należało odmówić podjęcia 
uchwały w odniesieniu do kwestii ujętych w obu pytaniach. 
W tym kontekście za tym bardziej nieudaną należy uznać podjętą w 
uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w S. próbę wykazania, że 
przepis art. 75 ust. 2 u.k.s.e., w brzmieniu obowiązującym od 17 czerwca 
2010 r., wcale nie wyklucza tego, że to dalej wydział pracy i ubezpieczeń 
społecznych może być właściwy do rozpoznania sprawy. Przepis art. 75 
ust. 2 u.k.s.e. w poprzednio obowiązującym brzmieniu wskazywał przecież, 
że właściwym do rozpoznania odwołania jest sąd okręgowy – sąd pracy i 
ubezpieczeń społecznych, zaś po zmianie wprowadzonej przepisem art. 1 
pkt 13 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o komornikach 
sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 40, poz. 228) ujmuje, iż odwołanie przy-
sługuje do sądu okręgowego, właściwego według siedziby kancelarii obwi-
nionego komornika. Zaaprobowanie takiego wnioskowania Sądu odwoław-
czego musiałoby oznaczać aprobatę dla stwierdzenia, że pomimo zmiany 
treści tego przepisu, nie uległa zmianie norma w nim zawarta, na co nie 
pozwalają zarówno reguły logiki (zakaz wykładni synonimicznej) jak i praw-

 
9
ny charakter nowelizacji przepisu (§ 85 ust. 1 i § 87 ust. 1 załącznika do 
rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w 
sprawie „Zasad techniki prawodawczej” – Dz. U. Nr 100, poz. 908). Druga 
uwaga musi dotyczyć kwestii procedury. Rację ma Sąd odwoławczy, że 
określenie przepisów w oparciu o które następuje rozpoznanie sprawy nie 
kreuje właściwości sądu. Trzeba jednak mieć na względzie to, że w syste-
mie prawa określającego właściwość sądów orzekających w postępowaniu 
dyscyplinarnym, dominuje model powiązania właściwości sądu ze stoso-
waną przez ten sąd procedurą. Model taki ukształtowano ustawą z dnia 23 
listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), 
wzorem regulacji wprowadzonej do ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – 
Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 764 ze zm.), ustawą z dnia 
18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie 
niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239). W przepisach rozdziału 
VIII ustawy o Sądzie Najwyższym znowelizowano przepisy 13 ustaw korpo-
racyjnych (art. 74, 76-83, 86-88, 90-91) w taki sposób, że od orzeczeń wy-
danych przez korporacyjne organy orzekające w drugiej instancji w spra-
wach dyscyplinarnych, odwołanie przysługiwało do sądu apelacyjnego – 
sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, który rozpoznawał odwołanie we-
dług przepisów Kodeku postępowania cywilnego o apelacji. Odmiennie po-
zostawiono uregulowania w zakresie zawodów prawniczych i uczyniono to 
w sposób świadomy, o czym przekonuje uzasadnienie projektu ustawy o 
Sądzie Najwyższym (pkt. XI druku sejmowego nr 496 – Sejm IV kadencji). 
Tak więc różnica pomiędzy ustawą o komornikach sądowych i egzekucji w 
kształcie obowiązującym do dnia 16 czerwca 2010 r. a innymi ustawami 
korporacyjnymi, w zakresie przepisów określających właściwość sądów do 
orzekania w postępowaniu dyscyplinarnym, polegała tylko na tym, że po-
stępowanie dyscyplinarne co do komorników, asesorów komorniczych i 
aplikantów komorniczych było postępowaniem dwuinstancyjnym, a więc 

 
10 
sąd powszechny orzekał już w drugiej instancji; w takim układzie zrozumia-
łym było, że właściwym do rozpoznania odwołania był sąd okręgowy – sąd 
pracy i ubezpieczeń społecznych (wcześniej – sąd wojewódzki), a nie taki 
wydział sądu apelacyjnego. Natomiast konsekwentnie ustawodawca okre-
ślał procedurę w oparciu o którą następowało rozpoznanie odwołania. 
Wskazując bowiem na wydział pracy i ubezpieczeń społecznych określo-
nego sądu (okręgowego lub apelacyjnego), jednocześnie dostosowywał do 
niego procedurę (przepisy Kodeksu postępowania cywilnego), tak aby była 
to procedura, która stosowana jest przy rozpoznawaniu właściwych rodza-
jowo dla tego wydziału spraw. Tak więc, wprowadzenie nowelą z dnia 12 
lutego 2010 r. do art. 75 u.k.s.e. ustępu 4 i określenie w nim, że do postę-
powania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje 
się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego stanowi istotną, 
bo wynikającą z wykładni systemowej zewnętrznej, wskazówkę dla okre-
ślenia, który wydział sądu okręgowego właściwego według siedziby kance-
larii obwinionego komornika, winien rozpoznawać odwołanie uprawnionego 
podmiotu. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy z dnia 12 lutego 
2010 r. wynika, że zmiana procedury stosowanej do rozpoznawania spraw 
dyscyplinarnych w postępowaniu odwoławczym miała na celu zapewnienie 
pełnych gwarancji dla stron postępowania (druk 1810 – Sejm VI kadencji). 
Nie może dziwić, że realizując ten cel wyeliminowano zapis o właściwości 
wydziału pracy i ubezpieczeń społecznych, skoro przy rozpoznawaniu 
spraw z tego zakresu procedura karna nie ma zastosowania. Fakt, że w 
przypadku jednego aktu prawnego, tj. ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o bie-
głych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do bada-
nia sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, 
poz. 649) naruszono schemat powiązania wskazanego wydziału z właści-
wą procedurą, stosowaną przy rozpoznawaniu w tym wydziale innych 
spraw (art. 41 ust. 1 i art. 46 – por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 

 
11 
30 września 2010 r., I KZP 11/10, OSNKW 2010, z. 10, poz. 85), nie może 
prowadzić do wniosku, iż określenie przepisów procesowych, w oparciu o 
które sąd okręgowy będzie rozpoznawał odwołanie od orzeczenia komisji 
dyscyplinarnej, nie ma znaczenia przy określaniu właściwego do rozpozna-
nia sprawy wydziału. 
Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w postanowieniu.