I KZP 23/09

Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Rejonowy w W., dotyczące dopuszczalności wniesienia zażalenia przez pracownika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) na podstawie tzw. ciągu pełnomocnictw. Sytuacja procesowa dotyczyła umorzenia dochodzenia w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 219 k.k., gdzie ZUS wystąpił jako pokrzywdzony. Zażalenie na postanowienie o umorzeniu zostało wniesione przez naczelnik Wydziału Realizacji Dochodów III Oddziału ZUS w W., działającą na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez dyrektora Oddziału, który z kolei powołał się na pełnomocnictwo udzielone mu przez Prezesa ZUS. Sąd Rejonowy powziął wątpliwości, czy taka konstrukcja pełnomocnictw jest skuteczna w kontekście reprezentacji ZUS w postępowaniu karnym. Sąd Najwyższy, podzielając stanowisko Prokuratury Krajowej, odmówił podjęcia uchwały, uznając, że sąd niższej instancji nie wykazał, iż zagadnienie wymaga zasadniczej wykładni ustawy. Sąd Najwyższy wskazał, że wątpliwości Sądu Rejonowego dotyczyły raczej prawidłowego rozumienia przepisów dotyczących statutu ZUS i udzielania dalszych pełnomocnictw, a nie przepisu art. 51 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreślił, że przepisy statutu ZUS pozwalają na udzielanie dalszych pełnomocnictw, a osoby tak umocowane personifikują ZUS jako organ administracji publicznej. Wskazano również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które potwierdza możliwość skutecznego działania pracowników ZUS na podstawie takich pełnomocnictw. Ostatecznie Sąd Najwyższy stwierdził, że w sprawach, w których jako pokrzywdzony występuje ZUS, czynności procesowe dokonuje Prezes Zakładu lub inna osoba upoważniona na podstawie statutu. Sąd Rejonowy został zobowiązany do samodzielnego rozważenia, czy udzielone pełnomocnictwo obejmuje reprezentację w przedmiotowej sprawie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający