I KZP 20/07

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  26  LIPCA  2007  R. 
I  KZP  20/07 
 
 
Postanowienie odmawiające uwzględnienia wniosku o uchylenie lub 
zmianę środka zapobiegawczego stanowi decyzję o dalszym stosowaniu 
tego samego środka zapobiegawczego na zasadach określonych we 
wcześniejszym postanowieniu. 
 
Przewodniczący: sędzia SN P. Kalinowski (sprawozdawca). 
Sędziowie: SN E. Strużyna, SA (del. do SN) R. Ponikowski. 
Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Herzog. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Ilonardy S., po rozpoznaniu przekazanego 
na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w L., postanowieniem 
z dnia 29 marca 2007 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadni-
czej wykładni ustawy: 
 
„Czy właściwość funkcjonalna sądu rejonowego, w którego okręgu prowa-
dzi się postępowanie, do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokura-
tora w przedmiocie środka zapobiegawczego (art. 252 § 2 k.p.k.), obejmuje 
również rozpoznanie zażalenia na postanowienie prokuratora w przedmio-
cie wniosku o zmianę lub uchylenie środka zapobiegawczego, a jeżeli tak 
to czy w zakres tej właściwości wchodzi rozpoznanie zażalenia na każde 
postanowienie prokuratora wydane w wyniku rozpoznania wniosku o zmia-
nę lub uchylenie środka, czy też rozpoznanie zażalenia jedynie na posta-
nowienie pozytywne, tj. uwzględniającego wniosek”. 
 
p o s t a n o w i ł   odmówić podjęcia uchwały. 
 

 
2 
U Z A S A D N I E N I E 
 
Zagadnienie przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia 
w trybie przewidzianym w art. 441 § 1 k.p.k., powstało w następującej sytu-
acji procesowej. 
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r. Sąd Rejonowy w L. za-
stosował wobec Ilonardy S. tymczasowe aresztowanie na okres 14 dni od 
daty zatrzymania, zaś dnia 25 maja 2005 r. Prokurator Rejonowy w Ś. za-
rządził poszukiwanie podejrzanej listem gończym. 
W dniu 9 listopada 2006 r. obrońca podejrzanej złożył do Prokuratora 
Rejonowego w Ś. wniosek o zmianę powołanego wyżej środka zapobie-
gawczego i uchylenie postanowienia o poszukiwaniu listem gończym, który 
to wniosek nie został uwzględniony – postanowieniem z dnia 10 listopada 
2006 r. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone zażaleniem wnie-
sionym przez obrońcę podejrzanej, który wnosił o zmianę tego orzeczenia, 
polegającą na zastąpieniu tymczasowego aresztowania poręczeniem ma-
jątkowym oraz uchylenie postanowienia o poszukiwaniu podejrzanej listem 
gończym. Powyższe zażalenie zostało przedstawione do rozpoznania Są-
dowi Rejonowemu w L. z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Ś. o 
utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Jednak Sąd Rejonowy w 
L. uznał się niewłaściwym do rozpoznania wniesionego środka odwoław-
czego i przekazał go do rozpoznania Prokuratorowi Okręgowemu w L. To 
ostatnie postanowienie zaskarżył prokurator zarzucając obrazę art. 252 § 1 
k.p.k., polegającą na wyrażeniu poglądu, że zażalenie na postanowienie 
prokuratora, odmawiające uwzględnienia wniosku o zmianę środka zapo-
biegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, przysługuje na pod-
stawie art. 254 § 2 k.p.k. i art. 465 § 2 k.p.k. do prokuratora nadrzędnego w 
sytuacji, gdy zgodnie z art. 252 § 2 k.p.k. zażalenie to wnosi się do sądu 
rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Podnosząc tak 

 
3 
skonstruowany zarzut autor zażalenia wnosił o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego 
rozpoznania. 
Sąd Okręgowy w L., postanowieniem z dnia 29 marca 2007 r. zwrócił 
się do Sądu Najwyższego z pytaniem sformułowanym na wstępie, wyraża-
jąc zarazem przekonanie, że sytuacja procesowa w niniejszej sprawie 
wskazuje na potrzebę dokonania zasadniczej wykładni ustawy – przepisu 
art. 252 § 2 k.p.k. Jednocześnie podkreślono, że przedstawione zagadnie-
nie „dotyczy ściśle przedmiotu osądu w sprawie, ma charakter konkretny i 
rzeczywisty” oraz „zachodzi niewątpliwy związek pomiędzy ewentualnym 
rozpoznaniem tego zagadnienia (...) a rozstrzygnięciem sprawy”, co czyniło 
niezbędnym wystąpienie do Sądu Najwyższego. Już z dalszych wywodów 
wynika jednak niezbicie, że w istocie sądowi zwracającemu się z pytaniem 
chodzi o rozstrzygnięcie zupełnie innej kwestii, a mianowicie ustalenia rela-
cji między określeniami „w przedmiocie środka zapobiegawczego” i „w 
przedmiocie wniosku o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego”, 
użytymi odpowiednio w art. 252 § 1 k.p.k. i art. 254 § 1 k.p.k. W tym też 
rozróżnieniu Sąd Okręgowy w L. upatruje podstawę swoich wątpliwości. 
Odwołując się do – błędnie zresztą przypisywanych poszczególnym auto-
rom – poglądów wyrażonych w piśmiennictwie prawniczym na tle dwóch 
uchwał Sądu Najwyższego dotyczących tej materii (z dnia 26 listopada 
2003 r., I KZP 30/03 oraz z dnia 29 października 2004 r., I KZP 19/04) Sąd 
Okręgowy sformułował trzy różne rozwiązania, które – w jego ocenie – są 
możliwe do przyjęcia na tle obowiązującego obecnie stanu prawnego. We-
dług pierwszego z nich – organem właściwym do rozpoznania zażalenia na 
każde postanowienie prokuratora w przedmiocie wniosku o zmianę lub 
uchylenie środka zapobiegawczego będzie zawsze prokurator nadrzędny 
(art. 465 § 2 k.p.k. w zw. z art. 252 § 1 k.p.k.). Zgodnie z drugim stanowi-
skiem – organem właściwym do rozpoznania zażalenia w takiej sytuacji 

 
4 
będzie zawsze sąd, w którego okręgu prowadzi się postępowanie (art. 252 
§ 2 k.p.k.). Natomiast w trzecim wypadku – właściwość będzie zależała od 
treści decyzji wydanej przez prokuratora: do rozpoznania zażalenia na po-
stanowienie prokuratora nieuwzględniające wniosku o zmianę lub uchyle-
nie środka zapobiegawczego właściwy będzie prokurator nadrzędny, zaś 
do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora uwzględniające 
taki wniosek, właściwy będzie sąd rejonowy, o którym mowa w art. 252 § 2 
k.p.k. 
Prokurator Prokuratury Krajowej we wniosku przestawionym Sądowi 
Najwyższemu wnosił o odmowę podjęcia uchwały. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Stanowisko prokuratora, postulującego odmowę podjęcia uchwały w 
przedstawionej kwestii, należało podzielić w całej rozciągłości. Jedną z za-
sadniczych przesłanek korzystania z instytucji przewidzianej w art. 441 § 1 
k.p.k. jest wykazanie, że przy rozpoznawaniu środka odwoławczego wyło-
niło się zagadnienie prawne wymagające dokonania zasadniczej wykładni 
ustawy. Tymczasem, w realiach tej sprawy taka sytuacja wcale nie zacho-
dzi. Po raz kolejny przypomnieć trzeba, że art. 441 § 1 k.p.k. zezwala są-
dowi odwoławczemu zwrócić się o dokonanie zasadniczej wykładni ustawy 
jedynie wtedy, gdy przy rozpoznawaniu środka odwoławczego wyłoni się 
zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla wydania orze-
czenia w konkretnej sprawie. Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie, 
sąd odwoławczy nie może natomiast, powołując się na treść art. 441 § 1 
k.p.k., stawiać pytań o charakterze „abstrakcyjnym”, tj. nie powiązanych z 
rozpoznawaną sprawą, choćby ich znaczenie dla praktyki sądowej było 
doniosłe (por. S. Zabłocki w: J. Bratoszewski, L. Gardocki, Z. Gostyński, S. 
Przyjemski, R.A. Stefański, S. Zabłocki: Kodeks postępowania karnego. 
Komentarz, tom III, Warszawa 2004, s. 210). 

 
5 
Obok wymogu ścisłego zakotwiczenia pytania prawnego w stanie fak-
tycznym, z jakim ma do czynienia sąd odwoławczy, jest on zobligowany 
również do wykazania potrzeby dokonania wykładni określonego fragmen-
tu ustawy. Z tego punktu widzenia istotne znaczenie będzie miało zatem 
wykazanie istnienia rozbieżności interpretacyjnych występujących przy wy-
kładni określonej normy prawnej (tamże – s. 211). 
W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy – poza odnotowaniem rzeczy-
wistej różnorodności poglądów zaprezentowanych w piśmiennictwie, z któ-
rymi prowadzenie dyskusji nie jest rolą Sądu Najwyższego – w niewielkim 
nawet stopniu nie sprostał tym wymaganiom. Wadliwość sformułowanego 
pytania wyraża się w dwóch płaszczyznach. Pierwsza to jego zakres. For-
mułując wątpliwość co do kompetencji organu procesowego mającego roz-
poznać zażalenie na postanowienie prokuratora wydane w wyniku rozpo-
znania wniosku o zmianę lub uchylenie środka zapobiegawczego, Sąd od-
woławczy obejmuje pytaniem wszystkie środki zapobiegawcze w sytuacji, 
gdy w realiach rozpoznawanej sprawy chodzi o zażalenie na postanowie-
nie odmawiające uwzględnienia wniosku o uchylenie tymczasowego aresz-
towania. W tej zaś materii obowiązuje szczególna regulacja zamieszczona 
w art. 254 § 2 k.p.k. Tym samym, przedstawione zagadnienie zostało w py-
taniu zarysowane szerzej niż to wynika z potrzeby zakreślonej ramami po-
stępowania. W części motywacyjnej wręcz przyznano, że przedmiotem za-
interesowania jest jeszcze inne zagadnienie, a mianowicie relacja między 
pojęciami „postanowienie w przedmiocie wniosku o uchylenie lub zmianę 
środka zapobiegawczego” oraz „postanowienie w przedmiocie środka za-
pobiegawczego”. 
Druga płaszczyzna – to brak uwzględnienia stanowiska prezentowa-
nego dotychczas w judykaturze w danej kwestii. Podkreślić trzeba, że 
zwracając się do Sądu Najwyższego w trybie przewidzianym w art. 441 § 1 
k.p.k. i domagając się dokonania wykładni określonej normy prawnej, sąd 

 
6 
wymieniony w tym przepisie nie może traktować jako nieistniejących po-
glądów orzecznictwa wyrażonych już wcześniej, a dotyczących tej samej 
materii jaką przedstawia w swoim wystąpieniu. Spełnienie ustawowego 
wymagania „wyłonienia się zagadnienia wymagającego dokonania zasad-
niczej wykładni” następuje bowiem wówczas, gdy przedstawiona kwestia 
nie była dotychczas przedmiotem wykładni, bądź też od czasu dokonania 
tej wykładni ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie sądowym albo 
przedstawione zostały argumenty skutecznie kwestionujące wcześniejszą 
interpretację. Judykatura Sądu Najwyższego dostarcza szeregu przykła-
dów takich sytuacji, gdy właśnie argumenty przedstawione przez sądy wy-
stępujące o ponowną interpretację przepisów, doprowadziły do wykreowa-
nia zupełnie innego kierunku orzecznictwa. 
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy zauważyć jednak należy, że 
nie tylko nie doszło do skutecznego podważenia poglądów prezentowa-
nych dotychczas przez Sąd Najwyższy w materii będącej przedmiotem wy-
stąpienia Sądu Okręgowego w L., ale brak jest jakiegokolwiek nawet od-
niesienia się tego ostatniego Sądu do istniejącego w tym zakresie orzecz-
nictwa, które powołano zresztą jedynie fragmentarycznie. W części moty-
wacyjnej ograniczono się przy tym do zaprezentowania (w ślad za uczest-
nikami dyskusji toczącej się w piśmiennictwie) trzech różnych stanowisk 
możliwych – zdaniem Sądu odwoławczego – do przyjęcia w kwestii właści-
wości organu, który powinien rozpoznawać zażalenie na postanowienie 
prokuratora w przedmiocie wniosku o zmianę lub uchylenie środka zapo-
biegawczego. Nie podjęto natomiast nawet próby dyskusji ze stanowiskami 
wyrażanymi dotychczas przez Sąd Najwyższy w omawianym zakresie. 
W związku z powyższym przypomnieć trzeba, że zagadnienie za-
skarżalności postanowień organu procesowego – w tym także prokuratora 
– dotyczących wniosków o uchylenie lub zmianę środków zapobiegaw-
czych, ze szczególnym uwzględnieniem najsurowszego spośród nich, tj. 

 
7 
tymczasowego aresztowania, było już przedmiotem wykładni dokonywanej 
w trybie art. 441 § 1 k.p.k. Pierwsza z wypowiedzi Sądu Najwyższego w tej 
materii w postaci uchwały z dnia 26 listopada 2003 r., I KZP 30/03 
(OSNKW 2003, z. 11-12, poz. 97) wskazywała przepis art. 252 § 1 k.p.k. 
jako podstawę prawną statuującą prawo zaskarżenia każdego postanowie-
nia w przedmiocie środka zapobiegawczego, w tym również wydanego w 
następstwie rozpoznania wniosku złożonego przez oskarżonego o uchyle-
nie lub zmianę tego środka. Już wtedy wyrażono jednoznaczne przekona-
nie, że każde postanowienie rozstrzygające o zasadności lub niezasadno-
ści wniosku złożonego na podstawie art. 254 § 1 k.p.k. jest postanowie-
niem w przedmiocie środka zapobiegawczego. Stanowisko to, wykraczają-
ce niewątpliwie poza ramy wykładni ściśle językowej, wsparto szczegóło-
wymi argumentami, do których w tym miejscu wystarczy odesłać. Spotkało 
się ono z licznymi wypowiedziami polemicznymi (por. R. Kmiecik: Glosa do 
uchwały SN I KZP 30/03, OSP 2004, z. 5, poz. 64; R.A. Stefański: Przegląd 
uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego proce-
sowego za 2003 r., WPP 2004, nr 2, s. 109; B. Mik: Glosa do uchwały SN I 
KZP 30/03, Prok. i Pr. 2004, nr 5, s. 104; A. Błachnio-Parzych, M. Hudzik, 
J. Pomykała: Przegląd glos krytycznych do orzeczeń Izby Karnej i Izby 
Wojskowej SN z zakresu prawa karnego procesowego opublikowanych w 
okresie od kwietnia 2004 r. do marca 2005 r. [część I], Pal. 2005, nr 9-10, 
s. 203; B. Kurzępa: Glosa do uchwały SN I KZP 30/03, WPP 2004, nr 2, s. 
150; K. Grzegorczyk: Glosa do uchwały I KZP 30/03, WPP 2004, nr 2, s. 
154; Z. Świda: Glosa do uchwały SN I KZP 30/03, Prok. i Pr. 2004, nr 5, s. 
99), ale również z odmiennym rozstrzygnięciem innego składu Sądu Naj-
wyższego z dnia 10 lutego 2004 r. WZ 6/04 (OSNKW-R 2004, poz. 294), 
co w konsekwencji zaowocowało wnioskiem Pierwszego Prezesa Sądu 
Najwyższego skierowanym do powiększonego składu tego Sądu w trybie 
art. 60 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym. Opo-

 
8 
wiadając się za poglądem, zgodnie z którym oskarżonemu przysługuje za-
żalenie na postanowienie właściwego organu procesowego (sądu albo 
prokuratora) wydane w przedmiocie jego wniosku o zmianę lub uchylenie 
środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, skład 
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego przychylił się do stanowiska wyrażo-
nego w poprzednio wymienionej uchwale przyjmującej, że każde postano-
wienie w przedmiocie wniosku o uchylenie lub zmianę środka zapobiegaw-
czego jest zarazem postanowieniem w przedmiocie tego środka (uchwała z 
dnia 29 października 2004 r., I KZP 19/04). Odmowa uwzględnienia wnio-
sku oznacza dalsze stosowanie tego samego środka zapobiegawczego na 
zasadach określonych we wcześniejszym postanowieniu. Jest zatem fak-
tycznie decyzją o utrzymaniu w mocy tego środka w dotychczasowej po-
staci. Niezależnie zatem od treści rozstrzygnięcia organ procesowy wydaje 
postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego. Dotychczasową 
linię argumentacyjną wskazującą na konieczność oderwania się od kryte-
riów ściśle językowych, wsparto wskazaniem na konsekwencje wynikające 
ze ściśle literalnego interpretowania pojęć „postanowienie w przedmiocie 
wniosku” i „postanowienie w przedmiocie środka”. Gdyby bowiem obu tych 
pojęć na gruncie art. 254 § 2 k.p.k. nie odczytywać tak, jak to uczyniono już 
w uchwale z dnia 26 listopada 2003 r., I KZP 30/03, to przewidziane w tym 
przepisie ograniczenie temporalne w odniesieniu do najbardziej istotnych 
wniosków o zmianę lub uchylenie tymczasowego aresztowania w ogóle nie 
mogłoby funkcjonować. Odmienna interpretacja prowadziłaby do sytuacji, 
w której postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku o uchylenie lub 
zmianę tymczasowego aresztowania nie byłoby postanowieniem „w 
przedmiocie tymczasowego aresztowania”. Nie powodowałoby ono zatem 
uruchomienia okresowej blokady zaskarżalności kolejnych postanowień 
odmawiających uwzględnienia wniosku o uchylenie lub zmianę tymczaso-
wego aresztowania. Jest oczywiste, że taki sposób wykładni prowadziłby 

 
9 
wprost do zakwestionowania wyraźnej przecież woli ustawodawcy zmierza-
jącego do zdecydowanego ograniczenia powszechnych w praktyce wypad-
ków opóźniania postępowania w głównym nurcie procesu przy pomocy 
nieustannego zaskarżania rozstrzygnięć w kwestii środków zapobiegaw-
czych. Zupełnie innym zagadnieniem jest niedoskonałość obecnej regula-
cji, słusznie podnoszona przez autorów licznych glos do obu powołanych 
uchwał (obok glos wymienionych powyżej por. także: A. Zając, B. Zając: 
Glosa do uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 29 października 2004, I KZP 
19/04 Prok. i Pr. 2006, nr 2, s. 114; W. Korbiel: Glosa do uchwały SN z 29 
października 2004, Pal. 2005, nr 1-2, s. 277; R.A. Stefański: Przegląd 
uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego proce-
sowego za 2004 r., WPP 2005, nr 2, s. 77; K. Grzegorczyk: Glosa do 
uchwały SN – Izby Karnej z 29 października 2004 r. I KZP 19/04, WPP 
2005 nr 1, s. 144; H. Skwarczyński: Glosa do uchwały Izby Karnej SN z 29 
października 2004 r. I KZP 19/04, WPP 2005, nr 1, s. 138).  
Odnotować należy również swoisty paradoks polegający na tym, że 
możliwość zaskarżenia postanowienia rozstrzygającego o dalszym stoso-
waniu najbardziej dolegliwego dla oskarżonego izolacyjnego środka zapo-
biegawczego podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 254 § 2 k.p.k.. 
Natomiast te same ograniczenia nie mają zastosowania w odniesieniu do 
możliwości skarżenia orzeczeń rozstrzygających o odmowie uchylenia lub 
zmiany wszystkich pozostałych środków zapobiegawczych, które przecież 
w znacznie mniejszym stopniu wkraczają w sferę praw i wolności oskarżo-
nego. Jednak rozwiązanie tego problemu może nastąpić wyłącznie w dro-
dze zmian legislacyjnych, a nie w wyniku dokonania odmiennej od dotych-
czasowej wykładni istniejącego uregulowania. 
Na koniec trzeba zauważyć, że konsekwencją przyjęcia poglądu o 
podstawowym znaczeniu przepisu art. 252 k.p.k., z punktu widzenia możli-
wości i zasad zaskarżania orzeczeń dotyczących wniosków o uchylenie lub 

 
10 
zmianę środków zapobiegawczych, jest również rozstrzygnięcie wątpliwo-
ści odnoszących się do właściwości organów rozpoznających zażalenia na 
postanowienia zapadające w tej materii. Przepis art. 252 § 2 k.p.k. jest w 
tej kwestii zupełnie jednoznaczny i wskazuje sąd rejonowy, w którego 
okręgu prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, jako właściwy do 
rozpoznawania zażalenia na postanowienie prokuratora w przedmiocie 
środka zapobiegawczego. Przypomnieć trzeba jeszcze, że na gruncie 
przepisu art. 254 § 2 k.p.k. – w brzmieniu przed nowelizacją z dnia 10 
stycznia 2003 r. – norma art. 252 § 2 k.p.k. nie miała zastosowania, co 
sprawiało, że zażalenie na postanowienie prokuratora w przedmiocie środ-
ka zapobiegawczego przysługiwało do prokuratora nadrzędnego (na zasa-
dach ogólnych – art. 252 § 1 k.p.k.) a nie do sądu rejonowego o jakim mo-
wa w art. 252 § 2 k.p.k. Skreślenie tego zapisu w wyniku wspomnianej no-
welizacji sprawiło, że reguła wyrażona w art. 252 § 2 k.p.k. ma obecnie 
pełne zastosowanie. Jeżeli powiąże się wydłużenie swego rodzaju „karen-
cji” przewidzianej w art. 254 § 2 k.p.k. z jednoczesną rezygnacją z istnieją-
cego wcześniej wyłączenia drogi odwoławczej wskazanej w art. 252 § 2 
k.p.k., to trudno odczytać inaczej zamysł ustawodawcy, jak wydłużenie 
okresu między zażaleniami na postanowienia dotyczące tymczasowego 
aresztowania za cenę przekazania sądowi całej kontroli w tym zakresie. 
Nie ma natomiast żadnego logicznego powodu, aby kierunek rozstrzygnię-
cia wydanego w wyniku rozpoznania wniosku o uchylenie lub zmianę środ-
ka zapobiegawczego, miał decydować o właściwości organu rozpoznają-
cego środek odwoławczy i to zwłaszcza w taki sposób, aby to akurat orze-
czenie korzystne dla oskarżonego było poddawane kontroli sądowej, a 
orzeczenie niekorzystne z jego punktu widzenia, oskarżony mógł skarżyć 
„jedynie” do organu nadrzędnego nad prokuratorem prowadzącym postę-
powanie przygotowawcze. Uwaga ta ma zresztą charakter o tyle historycz-
ny, że przynajmniej część argumentacji sądu przedstawiającego zagadnie-

 
11 
nie prawne, znajdowała swoje zakotwiczenie w dotychczasowej treści art. 
465 § 2 k.p.k., znowelizowanej obecnie ustawą z dnia 29 marca 2007 r. o 
zmianie ustawy o Prokuraturze, ustawy – Kodeks postępowania karnego 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 64, poz. 432). W postaci obowią-
zującej od dnia 12 lipca 2007 r., przepis ten jako zasadę wprowadza roz-
poznawanie przez sąd zażaleń na postanowienia prokuratora, chyba że 
ustawa stanowi inaczej. Natomiast, z punktu widzenia rozstrzygnięcia wąt-
pliwości, których wyrazem było przedłożone pytanie, podstawowe znacze-
nie miało szczegółowe rozważenie tej problematyki w obu uchwałach Sądu 
Najwyższego wymienionych powyżej. Wystąpienie Sądu Okręgowego w L. 
nie dostarczyło takich racji, które mogłyby przemawiać za odstąpieniem od 
dotychczasowego stanowiska, co uzasadniało odmowę udzielenia odpo-
wiedzi na postawione pytanie.