I KZP 18/08
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Okręgowy w C., dotyczące możliwości kumulatywnego zbiegu przepisów art. 271 § 1 k.k. (poświadczenie nieprawdy w dokumencie) i art. 233 § 4 k.k. (fałszywa opinia biegłego) w odniesieniu do osoby sporządzającej opinię w postępowaniu sądowym. Sąd Okręgowy sugerował, że art. 233 § 4 k.k. może być przepisem szczególnym wobec art. 271 § 1 k.k., co prowadziłoby do łagodniejszej odpowiedzialności. Sąd Najwyższy uznał jednak, że zagadnienie to nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy, ponieważ analiza dóbr prawnych chronionych przez oba przepisy (wiarygodność dokumentów vs. wymiar sprawiedliwości) wskazuje na możliwość ich krzyżowania się i kumulatywnego zbiegu przepisów (art. 11 § 2 k.k.). Dodatkowo, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na kwestie procesowe: opis czynu przypisanego oskarżonemu w pierwszej instancji nie zawierał znamion biegłego, a zaskarżenie wyroku wyłącznie na korzyść oskarżonego uniemożliwiało przyjęcie kwalifikacji z art. 233 § 4 k.k. bez naruszenia zakazu reformationis in peius. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja stosunku między art. 271 § 1 k.k. a art. 233 § 4 k.k. w kontekście odpowiedzialności biegłych oraz znaczenie kwestii procesowych dla możliwości rozstrzygania zagadnień prawnych przez Sąd Najwyższy.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i nie stanowi definitywnej wykładni przepisów, a jedynie odmowę podjęcia uchwały.
Zagadnienia prawne (1)
Czy osoba powołana w postępowaniu sądowym do wydania opinii jako biegły może z uwagi na treść sporządzonej opinii być podmiotem odpowiedzialności karnej z przepisu art. 271 § 1 k.k., czy też wyłącznie z przepisu art. 233 § 4 k.k.?
Odpowiedź sądu
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, wskazując, że zagadnienie nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy, a pomiędzy przepisami art. 271 § 1 k.k. i art. 233 § 4 k.k. może zachodzić stosunek krzyżowania, prowadzący do kumulatywnego zbiegu przepisów.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że analiza dóbr prawnych chronionych przez oba przepisy (wiarygodność dokumentów vs. wymiar sprawiedliwości) wskazuje na możliwość ich krzyżowania się. Ponadto, kwestie procesowe związane z kierunkiem zaskarżenia wyroku pierwszej instancji uniemożliwiają rozstrzygnięcie zagadnienia w sposób proponowany przez Sąd Okręgowy bez naruszenia zakazu reformationis in peius.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Paweł K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 271 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w dokumencie. Chroni dobro prawne wiarygodności dokumentów.
k.k. art. 233 § § 4
Kodeks karny
Dotyczy przedstawienia fałszywej opinii mającej służyć za dowód w postępowaniu. Chroni dobro prawne wymiaru sprawiedliwości. Ma szersze znaczenie niż art. 271 § 1 k.k., obejmując metody badawcze i oceny.
Pomocnicze
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
Reguluje kumulatywny zbieg przepisów ustawy.
k.p.k. art. 441 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do przekazania zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy Sądowi Najwyższemu.
k.p.k. art. 441 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Warunki podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy.
k.p.k. art. 434 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Zakaz reformationis in peius.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zagadnienie nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy. • Kwestie procesowe związane z kierunkiem zaskarżenia wyroku uniemożliwiają rozstrzygnięcie. • Między art. 271 § 1 k.k. a art. 233 § 4 k.k. może zachodzić stosunek krzyżowania, prowadzący do kumulatywnego zbiegu przepisów.
Godne uwagi sformułowania
Między przepisami art. 271 § 1 k.k. oraz art. 233 § 4 k.k. może zachodzić tzw. stosunek krzyżowania, prowadzący do kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy – art. 11 § 2 k.k. • O ile zatem można i należy przyjąć, że każde „poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne” w sporządzanej przez biegłego opinii (a więc dokumencie) mającej służyć za dowód w postępowaniu sądowym, będzie jednocześnie „przedstawieniem fałszywej opinii”, o tyle relacja odwrotna już nie zachodzi. • Zasadnie Sąd Okręgowy dostrzegł, że użyty w art. 233 § 4 k.k. zwrot „fałszywa opinia”, ma szersze znaczenie, niż zwrot „poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne”, w ujęciu art. 271 § 1 k.k.
Skład orzekający
A. Siuchniński
przewodniczący
W. Płóciennik
członek
R. Sądej
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja stosunku między art. 271 § 1 k.k. a art. 233 § 4 k.k. w kontekście odpowiedzialności biegłych oraz znaczenie kwestii procesowych dla możliwości rozstrzygania zagadnień prawnych przez Sąd Najwyższy."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i nie stanowi definitywnej wykładni przepisów, a jedynie odmowę podjęcia uchwały.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy złożonej kwestii zbiegu przepisów w prawie karnym, co jest interesujące dla prawników specjalizujących się w tym obszarze. Odmowa podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy również stanowi ciekawy aspekt procesowy.
“Czy biegły sądowy zawsze odpowiada z art. 233 § 4 k.k.? Sąd Najwyższy wyjaśnia zawiłości zbiegu przepisów.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.