I KZ 62/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie skazanego P.M. na zarządzenie zastępcy przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 października 2025 r., sygn. XVII Ka 464/25, o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Sąd Rejonowy w Trzciance wyrokiem z 5 lutego 2025 r. uznał P.M. za winnego popełnienia czynu z art. 191 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 1 roku. Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał ten wyrok w mocy po rozpoznaniu apelacji obrońcy. Skazany złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, jednak nie sprecyzował, czy dotyczy on całości wyroku, czy tylko niektórych rozstrzygnięć. Sąd wezwał go do uzupełnienia braków formalnych, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku. Skazany odebrał wezwanie, ale nie uzupełnił wniosku. W konsekwencji zastępca przewodniczącego Wydziału odmówił przyjęcia wniosku. Skazany wniósł zażalenie, powołując się na swój stan zdrowia (znaczny stopień inwalidztwa, problemy ze wzrokiem), który uniemożliwił mu odczytanie pisma z sądu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że zgodnie z art. 422 § 2 k.p.k. (stosowanym odpowiednio do wyroków sądu odwoławczego na mocy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k.), wnioskodawca ma obowiązek wskazania zakresu wniosku o uzasadnienie. W realiach sprawy, gdzie apelacja zawierała trzy zarzuty, określenie zakresu uzasadnienia było konieczne. Sąd Najwyższy stwierdził, że stan zdrowia skazanego nie stanowił przeszkody w reakcji na pismo z sądu, zwłaszcza że odebrał je osobiście i miał możliwość skorzystania z pomocy. Wobec upływu terminu, zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku zostało utrzymane w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający