I KZ 57/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie M.G. na zarządzenie Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 października 2025 r., które odmówiło przyjęcia osobistej kasacji złożonej przez M.G. od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. Powodem odmowy było nieuzupełnienie w terminie braków formalnych, a mianowicie wymogu sporządzenia i podpisania kasacji przez adwokata lub radcę prawnego. M.G. złożył zażalenie, ale jego argumenty miały charakter pozaprawny. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie wyznaczono skazanemu obrońcę z urzędu, który po analizie akt sprawy poinformował sąd o braku podstaw do wniesienia kasacji. Skazanemu przedstawiono stanowisko obrońcy i pouczono o braku możliwości ponownego wniosku o wyznaczenie innego obrońcy z urzędu oraz o konieczności przedłożenia kasacji sporządzonej przez ustanowionego przez siebie obrońcę. Mimo to, M.G. nadesłał kolejną osobiście sporządzoną kasację. Sąd Najwyższy podkreślił znaczenie przymusu adwokacko-radcowskiego, którego celem jest zapewnienie wysokich wymagań formalnych i merytorycznych kasacji. Zaznaczono, że nawet obrońca z urzędu nie jest zobowiązany do sporządzenia kasacji, jeśli nie widzi podstaw, a jego decyzja w tym zakresie jest autonomiczna i wiążąca dla sądu. Wobec powyższego, pismo M.G. nie mogło zostać uznane za kasację zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający