I KZ 56/21

SN
Sygn. akt I KZ 56/21
POSTANOWIENIE
Dnia 9 grudnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie M. R.  w przedmiocie wniosku o uznanie za nieważne orzeczenia Sądu Honorowego dla Oficerów Młodszych przy (…) Pułku Zmechanizowanym z dnia 24 listopada 1967 r. oraz rozkazu Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 lutego 1968r. o pozbawieniu stopnia oficerskiego i przeniesieniu do rezerwy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 grudnia 2021 r. w Izbie Karnej zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W.  z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt Ko Un (…) o nieuwzględnieniu wniosku,
Na podstawie art. 3 ust. 3 i 4 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego ( Dz. U Nr 34, poz. 149) w zw. z art. 437§1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
zażalenia nie uwzględnić, zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, a kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
M. R.  skierował do Wojskowego Sądu Okręgowego  w W. wniosek o uznanie za nieważne orzeczenia Sądu Honorowego dla  Oficerów Młodszych przy (…) Pułku Zmechanizowanym z dnia 24 listopada 1967 r., na którego wniosek  Minister  Obrony
Narodowej rozkazem personalnym  nr (…) z dnia 14 lutego 1968 r. pozbawił go stopnia oficerskiego i przeniósł do rezerwy.
Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem
z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt Ko Un (…) wniosku  nie uwzględnił.
Jako podstawę rozstrzygnięcia podniósł okoliczność, że rozkazy przełożonych o wymierzeniu kar dyscyplinarnych, czy też rozkazy  Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jak też orzeczenia Sądu Honorowego nie mieszczą się kategorii orzeczeń pozasądowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy                   z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych za działalność   na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Sąd stwierdził również, że gdyby teoretycznie uznać, iż wskazane we wniosku  organy miały charakter organów  pozasądowych to i tak wniosek nie podlegałby uwzględnieniu, gdyż z relacji przedstawionej przez wnioskodawcę nie można przyjąć aby prowadził on działalność zmierzającą do odzyskania przez Polskę niepodległego bytu państwowego.
Zażalenie na to postanowienie wniósł wnioskodawca.
W zażaleniu, w którym wskazał na szereg zdarzeń z okresu pełnienia służby wojskowej dotyczących charakteru jego służby, stosunków panujących w jednostkach wojskowych, w których pełnił służbę, stosunków z przełożonymi, głoszone  przez niego poglądy  w czasie pełnienia służby wojskowej, które uzasadniały jego przekonanie o prowadzeniu działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, czego  efektem było  wydanie wobec niego określonych rozstrzygnięć  przez   Sąd Honorowy i Ministra Obrony Narodowej pozbawiających go stopnia oficerskiego i przenoszących go do rezerwy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne. Trafne jest rozstrzygnięcie zawarte w części dyspozytywnej postanowienia i towarzysząca mu argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego  orzeczenia.
Dokonując oceny rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji podnieść należało, że w ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano w płaszczyźnie  art. 1 ust. 1 wskazanej ustawy, że  rozkazy przełożonych o wymierzeniu kar dyscyplinarnych czy też rozkaz Ministra  Obrony Narodowej o zwolnieniu z zawodowej służby  wojskowej, jak i orzeczenia Sądu Honorowego nie mieszczą się w kategorii  orzeczeń organów pozasądowych w rozumieniu  ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego ( por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego  z dnia 25 maja 1994 r., WZP 1/94,  postanowienie Sądu Najwyższego  z dnia 3 czerwca 2008 r., WZ 29/08, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., WZ 8/13).
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o nieuwzględnieniu wniosku w przedmiocie unieważnienia orzeczenia Sądu Honorowego wnioskującego o pozbawienie wnioskodawcy stopnia oficerskiego  oraz rozkazu Ministra Obrony Narodowej,   na podstawie którego  został pozbawiony stopnia oficerskiego i zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Wobec potwierdzenia zasadności rozstrzygnięcia opartego o charakter decyzji wydanych przez wskazane organy wojskowe, wywody skarżącego zawarte w zażaleniu,  kwestionujące, zresztą nietrafnie, twierdzenie Sądu o  braku  potwierdzenia dowodowego prowadzenia przez wnioskodawcę działalności niepodległościowe, nie mogły w żadnym przypadku doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcia po myśli skarżącego.
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.