I KZ 5/24

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy oskarżonego M.M. na postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania. Oskarżony jest oskarżony z art. 148 § 1 k.k. Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r. (sygn. akt I KK 152/23), uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w części dotyczącej czynu z art. 148 § 1 k.k. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, jednocześnie stosując wobec oskarżonego tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy. Obrońca złożył zażalenie, zarzucając m.in. nienależytą obsadę Sądu Najwyższego oraz brak podstaw prawnych do zastosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy, rozpoznając poprzednie zażalenie, uchylił postanowienie o tymczasowym aresztowaniu i zastosował je ponownie na podstawie art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 538 § 2 k.p.k. Obecne zażalenie obrońcy kwestionowało to ponowne zastosowanie środka zapobiegawczego. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. Podkreślił, że postępowanie w przedmiocie zażalenia na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania ma charakter incydentalny i nie pozwala na podważanie skuteczności innych rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu kasacyjnym. Sąd wskazał, że wyrok kasatoryjny pozostaje w obrocie prawnym i kształtuje sytuację prawną oskarżonego. Ponadto, zastosowanie tymczasowego aresztowania nie narusza powagi rzeczy osądzonej, gdyż pierwsze postanowienie nie uprawomocniło się. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia art. 426 § 2 k.p.k., wskazując, że przyjęta przez Sąd Najwyższy korzystna dla oskarżonego wykładnia tego przepisu umożliwiła wniesienie rozpoznawanego zażalenia. Sąd odnotował również niekonsekwencję w argumentacji obrońcy, który kwestionował orzeczenia wydane z udziałem sędziów powołanych w nowym trybie, a jednocześnie opierał się na poglądach wyrażonych w postanowieniu wydanym w tym samym trybie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający