I KZ 46/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy częściowo uwzględnił zażalenie obrońcy, skracając okres przedłużonego tymczasowego aresztowania dla podejrzanego z trzech do dwóch miesięcy.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. o przedłużeniu tymczasowego aresztowania plut. J. T. Sąd Najwyższy uznał, że argumenty obrońcy dotyczące braku potrzeby stosowania środka zapobiegawczego oraz kolizji z zasadami minimalizacji i proporcjonalności nie zasługują na uwzględnienie. Jednakże, Sąd Najwyższy skrócił okres przedłużenia aresztowania z trzech do dwóch miesięcy, uznając, że wskazane czynności procesowe mogą zostać wykonane w krótszym czasie.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt Kp (Ar) [...], dotyczące przedłużenia tymczasowego aresztowania plut. J. T. Sąd Najwyższy stwierdził, że twierdzenia obrońcy o braku potrzeby stosowania środka zapobiegawczego, kolizji z zasadą minimalizacji i proporcjonalności oraz braku obawy wpływania na bieg procesu karnego nie podważyły argumentacji sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy odwołał się również do aktualnego brzmienia art. 258 § 2 k.p.k. oraz uchwały SN i wyroku TK dotyczących możliwości wiązania obawy matactwa z surowością kary. Sąd Najwyższy uznał, że zły stan zdrowia żony podejrzanego i sytuacja rodzinna nie są na tyle naglące, by wykluczyć stosowanie tymczasowego aresztowania. Jednakże, Sąd Najwyższy nie zgodził się z sądem pierwszej instancji co do długości przedłużenia aresztowania, skracając je z trzech do dwóch miesięcy, uznając, że wskazane czynności procesowe mogą zostać wykonane w krótszym okresie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone postanowienie, przedłużając tymczasowe aresztowanie do 27 października 2021 r.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, ale okres przedłużenia powinien zostać skrócony.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że obawy matactwa mogą być wiązane z surowością kary, a sytuacja rodzinna nie wyklucza stosowania aresztu. Jednakże, wskazane czynności procesowe mogą zostać wykonane w krótszym, dwumiesięcznym okresie, zamiast proponowanych trzech miesięcy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zmiana postanowienia
Strona wygrywająca
obrońca (częściowo)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| plut. J. T. | osoba_fizyczna | podejrzany |
| obrońca | inne | obrońca |
| Prokuratura Krajowa | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (8)
Główne
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.k. art. 18 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 228 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 249 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 257 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 258 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 258 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 259 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Okres przedłużenia tymczasowego aresztowania powinien zostać skrócony z trzech do dwóch miesięcy.
Odrzucone argumenty
Brak potrzeby stosowania środka zapobiegawczego. Dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania koliduje z zasadą minimalizacji i proporcjonalności. Nie zachodzi obawa bezprawnego wpływania na bieg procesu karnego.
Godne uwagi sformułowania
Zdecydowanie krytycznej oceny wymagały twierdzenia obrońcy Skarżący nie zdołał podważyć wyrażonych w tej mierze w zaskarżonym orzeczeniu wywodów. Tego rodzaju pogląd można było snuć na kanwie brzmienia tego przepisu w okresie od 1 lipca 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r. Natomiast nie sposób zaaprobować stanowiska Sądu a quo, że podjęcie dodatkowych czynności procesowych wymaga stosowania wobec podejrzanego izolacyjnego środka zapobiegawczego aż przez dalsze 3 miesiące.
Skład orzekający
Rafał Malarski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących przedłużania tymczasowego aresztowania, w szczególności w kontekście obawy matactwa i proporcjonalności środków zapobiegawczych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnej sytuacji procesowej i stanu faktycznego; orzeczenie SN dotyczące długości przedłużenia aresztu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu postępowania karnego - tymczasowego aresztowania i jego przedłużania, co jest istotne dla prawników. Pokazuje balansowanie między potrzebami postępowania a prawami podejrzanego.
“Sąd Najwyższy skraca tymczasowe aresztowanie: dwa miesiące zamiast trzech.”
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN Sygn. akt I KZ 46/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej deleg. do Departamentu do Spraw Wojskowych płk. J. S. w sprawie plut. J. T. podejrzanego o popełnienie czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 września 2021 r., zażalenia obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt Kp (Ar) [...], o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, p o s t a n o w i ł: zmienić zaskarżone postanowienie poprzez przedłużenie stosowanego wobec plut. J. T. s. C., ur. 28 lutego 1986 r. w K., tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy, to jest do 27 października 2021 r. do godz. 18.40. UZASADNIENIE Zażalenie okazało się częściowo zasadne. Zdecydowanie krytycznej oceny wymagały twierdzenia obrońcy, że zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania nie wymaga już stosowania wobec plut. J. T. środka zapobiegawczego (art. 249 § 1 k.p.k.), że dalsze stosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania koliduje z zasadą minimalizacji i proporcjonalności środków zapobiegawczych (art. 257 § 1 k.p.k.) i że nie zachodzi ze strony podejrzanego obawa bezprawnego wpływania na bieg procesu karnego (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.). Zagadnienia te Sąd pierwszej instancji rozważył w sposób wszechstronny, wyczerpujący i przekonywający. Skarżący nie zdołał podważyć wyrażonych w tej mierze w zaskarżonym orzeczeniu wywodów. Trudno też zgodzić się z autorem zażalenia, że aktualna treść art. 258 § 2 k.p.k. nie pozwala wiązać obawy matactwa wyłącznie z surowością grożącej kary. Tego rodzaju pogląd można było snuć na kanwie brzmienia tego przepisu w okresie od 1 lipca 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r. Obecnie znów aktualność zyskała uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11 (OSNKW 2012, z. 1 poz. 1), z którą w pełni koresponduje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 listopada 2012 r., SK 3/12 (OTK – A 2012, nr 10, poz. 123). W ocenie Sądu Najwyższego, zły stan zdrowia żony podejrzanego i sytuacja jego rodziny nie występują w natężeniu, które nakazywałoby postrzegać je w perspektywie art. 259 § 1 k.p.k. Natomiast nie sposób zaaprobować stanowiska Sądu a quo , że podjęcie dodatkowych czynności procesowych wymaga stosowania wobec podejrzanego izolacyjnego środka zapobiegawczego aż przez dalsze 3 miesiące. Zdaniem Sądu Najwyższego, wskazane w motywacyjnej części zaskarżonego postanowienia czynności mogą bez trudu zostać wykonane w krótszym okresie, to jest w ciągu 2 miesięcy. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia (art. 437 § 1 k.p.k.).
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę