I KZ 31/24

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie radcy prawnego J.B. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2024 r. (sygn. akt Kp. 11/24), które zezwoliło prokuratorowi na przesłuchanie świadka J.B. w charakterze świadka co do faktów objętych tajemnicą zawodową. Zaskarżone postanowienie dotyczyło zezwolenia na przesłuchanie radcy prawnego w zakresie jego współpracy z komendantem Szpitala Wojskowego, prób wpływania na jego pracę w celu sporządzania niekorzystnych dla pokrzywdzonej opinii prawnych, a także niestosownych zachowań komendanta wobec pokrzywdzonej. Radca prawny J.B. zarzuciła naruszenie art. 180 § 2 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie spełnienia przesłanek do zwolnienia z tajemnicy zawodowej oraz naruszenie ustawy o radcach prawnych poprzez zwolnienie z bezwzględnego obowiązku zachowania tajemnicy. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Wskazał, że materialnym warunkiem zwolnienia od zachowania tajemnicy zawodowej na podstawie art. 180 § 2 k.p.k. jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: niezbędności uchylenia tajemnicy dla dobra wymiaru sprawiedliwości oraz niemożności ustalenia okoliczności na podstawie innego dowodu. Sąd Najwyższy stwierdził, że Wojskowy Sąd Okręgowy dokonał oceny tych przesłanek, a analiza akt sprawy nie dawała podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie było oparte na błędnych ustaleniach. Podkreślono, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż wskazane przez prokuratora pytania są istotne, a poza pokrzywdzoną i komendantem, nie było innych świadków zdarzeń, które mogłyby wyczerpać znamiona przestępstwa z art. 218 § 1a k.k. W szczególności, opinie prawne i próby wpływania na radców prawnych mogły być znane jedynie radcy prawnemu. Z uwagi na brak podstaw do przypuszczenia, że okoliczności te mogą zostać ustalone na podstawie innego dowodu, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający